Η ΔΡΑΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΗΣ ΚΝΕ, ΔΡΟΜΟΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ, ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗΣ

Νιάτα της ΚΝΕ, Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλοι της ΚΝΕ,

Εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ επιτρέψτε μας να εκφράσουμε τη βαθιά εκτίμηση μας στην οργάνωση της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας, άξιο παιδί του ΚΚΕ, συνεχιστή της θρυλικής δράσης της ΟΚΝΕ και της ΕΠΟΝ, της ανυπότακτης νεολαίας του τόπου μας, της Νεολαίας της ΕΔΑ και της ΔΝ Λαμπράκη, της γενιάς του Πολυτεχνείου.

Ισως και εσείς οι ίδιοι δε μπορείτε να εκτιμήσετε ακόμα τι ξεχωριστή σημασία έχει η απόφασή σας να δώσετε το παρόν στους αγώνες του λαού μας μέσα από τις γραμμές της ΚΝΕ, στο πλευρό του ΚΚΕ, ή δίπλα στην ΚΝΕ και το ΚΚΕ. Χωρίς καμία διάθεση κολακείας πρέπει να σας πω ότι στις μέρες μας η απόφαση να γίνει κανείς κνίτης και κνίτισσα δεν είναι μια συνηθισμένη και εύκολη απόφαση.

Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, ήταν σχετικά πιο εύκολη μια τέτοια επιλογή, να κατακτήσει ένας νέος, μια νέα τον τιμημένο τίτλο της ΚΝΕ. Το γενικό κλίμα στην Ελλάδα και διεθνώς ήταν σχετικά καλύτερο. Υπήρχε κλίμα, όπως λέει συνήθως η νεολαία. Ηταν διάχυτη λίγο πολύ η εντύπωση ότι υπήρχε δυνατότητα, χωρίς μεγάλους κόπους και ρίσκο, χωρίς γενικότερες αλλαγές, ο λαός και η νεολαία να κατακτήσει την ευημερία και την ειρήνη. Σ’ αυτή την απόλυτη άποψη και περισσότερο σ’ αυτήν την πλάνη συνέβαλε και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η νεοφώτιστη δυτικοαναθρεμμένη ελληνική σοσιαλδημοκρατία που χρησιμοποιούσε τότε ριζοσπαστικά συνθήματα. Εμείς δεν υποτιμούμε ότι τα λαϊκά στρώματα που ακολούθησαν το ΠΑΣΟΚ πίστευαν αγνά στις προθέσεις της ηγεσίας, άλλωστε με πολλούς παλέψαμε μαζί. Σήμερα όμως πρέπει να κατανοήσουν ότι η ηγεσία τους, μόλις πήρε το τιμόνι της διακυβέρνησης από το 1981 ακόμα, σιγά-σιγά στην αρχή, πιο γρήγορα στην πορεία, πέταξε τις υποσχέσεις στο καλάθι των αχρήστων.

Αποδείχνεται σε αρκετές περιπτώσεις ότι άλλο είναι να είσαι αριστερός λόγω γενικού κλίματος, ή ίσως γιατί θεωρείται μόδα, και άλλο να πιστεύεις βαθιά στα δικαιώματα του λαού, της νεολαίας, και μάλιστα να είσαι διατεθειμένος να θυσιαστείς. Σήμερα είναι πιο καθαρά τα πράγματα. Το να λες ότι είσαι αριστερός ή αντινεοφιλελεύθερος δε φτάνει, απέχει πολύ από το να είσαι συνεπής στην πράξη.

Οι νέοι άνθρωποι σήμερα για να σχηματίσουν μια πραγματική εικόνα των εξελίξεων πρέπει να περάσουν από 40 κύματα, από τον πολυπλόκαμο μηχανισμό που συνδυάζει την τρομοκρατία με την κολακεία, τη χειραγώγηση με την εξαγορά, τη δημαγωγία με τα κηρύγματα περί ρεαλισμού.

Γι’ αυτό και μας γεμίζει περηφάνια η γοργή ανάπτυξη της ΚΝΕ, η ευρύτερη απήχηση της δράσης της στους αγώνες, στο γενικότερο λαϊκό κίνημα.

Εσείς που βρίσκεστε σ’ αυτό το χώρο, όλοι οι κνίτες και οι κνίτισσες γνωρίζατε στον ένα ή τον άλλο βαθμό ότι το να γίνεις μέλος της ΚΝΕ, δε σημαίνει μια εύκολη ζωή, πολύ περισσότερο δε συνεπάγεται στενό ατομικό κέρδος, βόλεμα. Εμείς δεν υποσχόμαστε στους νέους και τις νέες ρουσφέτια, δεν μοιράζουμε αξιώματα και τίτλους. Δεν υποσχόμαστε εύκολους δρόμους.

Αντίθετα ποτέ δεν κρύψαμε από την νεολαία, που ζει την πιο βάρβαρη και απάνθρωπη επίθεση, ότι το να αντιστέκεσαι στην εξουσία των μονοπωλίων, στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και μηχανισμούς της δεν είναι μια απλή υπόθεση, είναι επιλογή συνείδησης. Απαιτεί θυσίες προσωπικές, αυτοθυσία.

Κι όμως αυτός είναι ο μόνος δρόμος για κάθε νέο ή νέα που θέλει να ζήσει με αξιοπρέπεια, στο δρόμο της τιμής και της πάλης.

Αν και είσαστε πολύ νέοι, ορισμένοι σχεδόν μικρά παιδιά, ξέρουμε ότι βρεθήκατε στις γραμμές και στο πλευρό της ΚΝΕ, γνωρίζοντας και τα δικαιώματά σας μα και τις υποχρεώσεις σας.

Για ένα πράγμα να είστε βέβαιοι, ότι ο δρόμος που επιλέξατε μπορεί να μην είναι στρωμένος με ρόδα, αλλά σίγουρα είναι ο πιο όμορφος, ο πιο σωστός, ο ενδεδειγμένος για όποιον έχει οράματα και αξίες, για όποιον θέλει να υπηρετήσει τα λαϊκά στρώματα του τόπου μας, για όποιον θέλει να υπηρετήσει τα συμφέροντα της βαλκανικής, της ευρωπαϊκής και, γιατί όχι, της παγκόσμιας νεολαίας. Είναι ο μόνος δρόμος για κάθε νέο ή νέα που θέλει να ζήσει με αξιοπρέπεια, στο δρόμο της τιμής και της πάλης. Για όποιον πιστεύει ότι ο καπιταλισμός δεν είναι αιώνιος, ότι δεν εξανθρωπίζεται, αλλά ανατρέπεται με την πάλη των λαών.

Μοιάζετε με τους ορειβάτες που καταφέρνουν να φθάσουν στην κορυφή του βουνού, ενώ πίσω τους δοκιμάζουν να πετύχουν και άλλοι που βρίσκονται κάτω ή στη μέση του ανηφορικού δρόμου. Μοιάζετε με τους ταξιδιώτες που, μέσα από εμπόδια, καταφέρνουν να φτάσουν τον προορισμό τους.

Μόνο που εσείς, τα μέλη της ΚΝΕ και οι φίλοι της, έχετε προγραμματίσει ένα πιο σημαντικό ταξίδι, σαν το ταξίδι στο οποίο αναφέρεται ο μεγάλος Μπέρτολτ Μπρεχτ, το ταξίδι των αγωνιστών, το ταξίδι των κομμουνιστών, «το δικό μας ταξίδι που λαχταρούμε να κάνουμε και σε πέρας να φέρουμε το έργο της καλυτέρεψης ετούτου του πλανήτη για ολόκληρη τη ζωντανή ανθρωπότητα».

 

ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ

Πριν 10 χρόνια το κομμουνιστικό κίνημα, το σύστημα του σοσιαλισμού δέχθηκε ένα σοβαρό, βαθύ κτύπημα, που οι συνέπειές του κρατάνε ακόμα, αλλά να ξέρετε δε θα κρατήσουν, όχι μόνο για πάντα, αλλά ούτε και για πολύ. Ο 21ος αιώνας έτσι και αλλιώς, από τις πρώτες 10ετίες θα είναι ο αιώνας της ανασύνταξης, της ανασυγκρότησης, των μεγάλων κινημάτων, των κοινωνικών επαναστάσεων, του σοσιαλισμού.

Οι περισσότεροι από εσάς δεν είναι δυνατόν να θυμόσαστε μέσα από ποιές διαδικασίες και γεγονότα κατάφερε η αντεπανάσταση να ανατρέψει τις νίκες και τις επιτυχίες του σοσιαλιστικού συστήματος. Νίκες και επιτυχίες που είχαν κατακτήσει οι λαοί με το σπαθί τους, με τη δουλειά τους, με τη φλόγα και τον ενθουσιασμό τους.

Οι περισσότεροι από εσάς, δεν είχατε την ευκαιρία να γνωρίσετε την πρόοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και κυρίως τη μεγάλη συνεισφορά του σοσιαλισμού στις διεθνείς εξελίξεις, στην πάλη κατά του πολέμου και του φασισμού, κατά της αποικιοκρατίας και της εξάρτησης, κατά των εξοπλισμών και των πυρηνικών όπλων.

Δεν είχατε την ευκαιρία να ζήσετε τις πολύτιμες εμπειρίες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Πρόκειται για ένα πρωτόγνωρο, τιτάνιο έργο. Μιλάμε για την προσπάθεια οικοδόμησης ενός εντελώς νέου κοινωνικού συστήματος που είχε κληρονομήσει όλες τις αμαρτίες του καπιταλισμού στην οικονομία, στην κοινωνική ζωή και στη συνείδηση των λαών. Είναι φυσικό νέοι άνθρωποι, παιδιά ορισμένοι, να μη γνωρίζετε από πρώτο χέρι και με την προσωπική σας εμπειρία, πόσο σύνθετη, πολύπλοκη υπόθεση είναι να οικοδομείται μια ριζικά νέα κοινωνία που στοχεύει στην κατάργηση κάθε μορφής ταξικής εκμετάλλευσης, κάθε μορφής πνευματικής καταπίεσης και ενώ ο ιμπεριαλισμός δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο, και το πιο άθλιο, προκειμένου να βάλει εμπόδια και παγίδες.

Αξίζει να ψάξετε τις αποδείξεις που είναι καταγραμμένες αλλά δεν μπαίνουν στα σχολικά βιβλία, για να μάθετε πόσο χρήμα αλλά και όπλα και βία έριξαν οι ΗΠΑ στη Δυτική Ευρώπη προκειμένου να βοηθήσουν την ηττημένη Γερμανία, αλλά και τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ελλάδα, προκειμένου να τις ενισχύσουν για να χτυπάνε ανοικτά και πισώπλατα τις νεαρές σοσιαλιστικές χώρες.

Αξίζει να μάθετε πώς οι λαοί κατάφεραν να μεταμορφώσουν τις χώρες τους, που οι περισσότερες ήταν οι πιο καθυστερημένες και φτωχές ή, στην περίπτωση που διέθεταν πλουτοπαραγωγικές πηγές, αυτές είχαν δεχτεί τα βαριά πλήγματα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Ιδιαίτερα για τη νέα γενιά έχει μεγάλη σημασία να πληροφορηθεί μέσα σε πόσο μικρό χρονικό διάστημα στις χώρες αυτές καταπολεμήθηκε η αγραμματοσύνη και η αμάθεια. Οταν εδώ στην Ελλάδα κατακτήσεις αστικού χαρακτήρα έκαναν 80 χρόνια για να πραγματοποιηθούν. Να μάθετε για το πώς σ’ αυτές τις χώρες έγινε δυνατόν να διασφαλιστούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, αυτά που στον καπιταλισμό σήμερα αμφισβητούνται ακόμα και στις στοιχειώδεις πλευρές τους. Ετσι θα βγουν συμπεράσματα για το τι αντιπροσωπεύει η βιτρίνα του καπιταλισμού στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

Οι κατακτήσεις που απέσπασαν οι εργαζόμενοι στις καπιταλιστικές χώρες οφείλονται βεβαίως και στους αγώνες τους αλλά και στην ανάγκη του καπιταλισμού να προσαρμόζεται απέναντι στις επιτυχίες και στις κατακτήσεις του σοσιαλισμού. Αυτό που σήμερα αποκαλούμε διεθνές δίκαιο, φέρνει ακόμα τα αποτυπώματα από την πίεση του σοσιαλιστικού συστήματος.

Πριν λίγα χρόνια πολλοί, παντού και στη χώρα μας, συνήθιζαν να εξηγούν τις ανατροπές ως κατάρρευση ενός συστήματος που δεν πατάει σε καμία ανάγκη και πραγματικότητα. Δε δίστασαν να μιλήσουν για ξεπερασμένη θεωρία. Ποιοί; Οι θεωρητικοί του καπιταλιστικού συστήματος, που όμως δε μπορούν σήμερα να αγνοήσουν βασικές θέσεις της μαρξιστικής θεωρίας για τους νόμους του καπιταλισμού.

Σήμερα πολλοί σκέπτονται αλλιώς, ή ακόμα και αν δεν έχουν εντελώς διαφοροποιηθεί, προβληματίζονται, καταλαβαίνουν ότι η ανατροπή δεν ήταν ανεξάρτητη από τη δράση και τα ύπουλα σχέδια του ιμπεριαλισμού.

Το Κόμμα μας δε δίστασε τα τελευταία χρόνια, δημόσια και με συλλογικές διαδικασίες, να εκδώσει ντοκουμέντα που θέτουν σημαντικούς προβληματισμούς για το τι έγινε, τι συνέβη. Αυτή η συζήτηση, η διερεύνηση θα συνεχιστεί, για να βγάλουμε διδάγματα, όχι μόνοι μας αλλά μαζί με άλλα κομμουνιστικά κόμματα, με δυνάμεις που θέλουν να προσφέρουν και δεν έχουν πρόχειρες απαντήσεις.

Απορρίπτουμε το μηδενισμό και τη λαθολογία, απορρίπτουμε όλους εκείνους που προσπαθούν, όχι να κάνουν μια αντικειμενική κριτική στο σοσιαλισμό, αλλά να δικαιώσουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την απανθρωπιά, να δικαιώσουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την υποταγή, το συμβιβασμό και τη μοιρολατρία.

 

Ο ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ, Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΦΟΥΝΤΩΣΕΙ

Η αναγκαιότητα και η επικαιρότητα του σοσιαλισμού προβάλλει με απόλυτο τρόπο σήμερα. Το καπιταλιστικό σύστημα πέταξε τις όποιες μάσκες είχε φορέσει, είναι ένα σύστημα όχι μόνο εκμεταλλευτικό, αλλά και σάπιο. Δεν παίρνει γιατροσόφια. Ο,τι ήταν να δώσει το έδωσε προ πολλού. Κανένα άλλο κοινωνικό σύστημα δε μπορεί να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στον ιμπεριαλισμό, κανένα άλλο κοινωνικό σύστημα πέραν του σοσιαλιστικού δε μπορεί να δώσει θετική προοπτική για την ανθρωπότητα.

Από όπου και αν πιάσεις την κατάσταση στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο ολόκληρο, καταλαβαίνεις ότι η φτώχεια θα αυξάνεται και θα εξαπλώνεται. Δεν υπάρχουν σήμερα μόνο οι κλασικές μορφές φτώχειας στην Ασία, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική. Η φτώχεια οξύνεται και διευρύνεται και μέσα στην ίδια την Ευρώπη, τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Οι στρατιές των ανέργων, των ανασφάλιστων, των ανθρώπων δίχως μοίρα στον ήλιο πολλαπλασιάζονται. Σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΣ η χρήση ναρκωτικών εξαπλώνεται και στο στρατό. Και η απάντηση της κυβέρνησης είναι η χορήγηση ηρωίνης για αξιοπρεπή θάνατο!

Μπορεί σήμερα να μη βρίσκεται προ των πυλών, ή να μη φαίνεται ορατή η πιθανότητα ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, όμως ο πόλεμος είναι πανταχού παρών, είτε με τη μορφή της «συμφωνίας ειρήνης» τύπου Βοσνίας και Κοσσόβου, με το πιστόλι στο κρόταφο είτε με τη μορφή του καθαρού τυπικού πολέμου.

Ο πόλεμος εμφανίζεται με νέες μορφές και νέες μεθόδους, με νέα προσχήματα, δεν παύει όμως, όπου και αν ξεσπάει, να είναι πόλεμος ιμπεριαλιστικός. Μην ξεχνάτε ότι τόσο ο πρώτος όσο και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησαν σαν τοπικοί πόλεμοι, ο πρώτος μάλιστα ως βαλκανικός.

Στα Βαλκάνια, οι αντιμαχόμενες πλευρές εμφανίζονται ως τοπικές δυνάμεις που θέλουν αυτονομία και απόσχιση. Η μεταξύ τους σύγκρουση εμφανίζεται ως πόλεμος που οφείλεται στη μεταχείριση των μειονοτήτων ή ως πόλεμος με εντελώς σαθρά προσχήματα όπως είναι οι θρησκευτικές διαφορές.

Και αν δεν υπάρχουν τοπικές αφορμές, τότε ο ιμπεριαλισμός εφευρίσκει, όπως έγινε με τον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας, όπως γίνεται τώρα με τη μεθόδευση δημιουργίας νέων εστιών στο Μαυροβούνιο, τη Βοϊβοντίνα και όχι μόνο. Μην ξεχνάτε ότι το ΝΑΤΟ πχ. «προβληματίζεται» γιατί η αντιπολίτευση στη Σερβία δεν είναι ενωμένη κατά του Μιλόσεβιτς. Στη Βοσνία κανονίζει ποιό κόμμα θα βάλει υποψηφιότητα, ενώ πριν λίγες μέρες κατάργησε εκλεγμένους δημάρχους!

Ολες αυτές οι εξελίξεις αφορούν την Ελλάδα.

Στο Ελσίνκι δεν παραχωρήθηκαν μόνο δικαιώματα στην άρχουσα τάξη της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας. Στο Ελσίνκι έγινε ένα νέο βήμα προς τη δημιουργία ευρωπαϊκών εκστρατευτικών σωμάτων υπό την αιγίδα και την υψηλή εποπτεία του ΝΑΤΟ. Σωμάτων τακτικού στρατού και στο άμεσο μέλλον σωμάτων μισθοφόρων. Δεν έχουν καμία σχέση τα εκστρατευτικά αυτά σώματα με τη φύλαξη και τη φρουρά των συνόρων. Αλλωστε ο λύκος δε μπορεί να φυλάει τα πρόβατα.

Στο Ελσίνκι μπήκαν οριστικά στο χρονοντούλαπο οι αποφάσεις του ΟΗΕ για το Κυπριακό. Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, βγήκαν στη φόρα τα πράγματα. Ηδη από χθες άρχισαν διαδικασίες μιας δειλής ίσως, αλλά σαφούς αναγνώρισης του ψευδοκράτους του Ντενκτάς και με τη συμμετοχή ελληνικής κυβέρνησης ως εγγυήτριας δύναμης.

Το ερώτημα λοιπόν στο οποίο σήμερα νεολαία και λαός πρέπει να απαντήσουν είναι αν θα νομιμοποιήσουν αυτές τις επιλογές, αν θα δεχτούν να στέλνουν τα παιδιά τους να πνίγουν στο αίμα γειτονικά λαϊκά κινήματα και λαούς, αν θα είναι με το πλευρό εκείνων που δεν έχουν πρόβλημα να τσαλαπατάνε την εθνική ανεξαρτησία, ακόμα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Αν θα στείλει ο λαός τα παιδιά του να πολεμάνε ταξικά αδέλφια, αδελφούς λαούς, αν τελικά νέοι άνθρωποι οποιασδήποτε εθνικότητας και καταγωγής θα δέχονται να χύνουν το αίμα τους για να ρυθμίζουν οι ιμπεριαλιστές το πώς θα μοιράσουν τη λεία.

Η αντίσταση της νεολαίας δε μπορεί να είναι μόνο μια γενική συνθηματολογία και καταδίκη των πολέμων. Πρέπει η νεολαία να φθάσει ως το σημείο, με τη συμπαράσταση των οικογενειών της, με τη συμπαράσταση του εργαζόμενου λαού, να λέει ΟΧΙ στη συμμετοχή στα τάγματα θανάτου και στις στρατιωτικές ιμπεριαλιστικές εκστρατείες. Ηδη υπάρχει μια θετική παρακαταθήκη, ένα παράδειγμα, ένα υπόδειγμα από τα νέα παιδιά αλλά και από μόνιμους στο αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής». Μπροστά σε τέτια προβλήματα, σε κρίσιμες επιλογές θα βρεθεί η νεολαία μας και οι λαϊκές οικογένειες αργά ή γρήγορα.

Εμείς έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι τα επόμενα χρόνια ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας, ο σύγχρονος δηλαδή φιλειρηνικός αγώνας θα φουντώσει. Είμαστε βέβαιοι ότι οι κνίτες και οι κνίτισες θα βαδίσουν σε νέους αγώνες, θα σηκώσουν το ανάστημά τους ΜΑΖΙ με πολλούς άλλους νέους και νέες ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές προτιμήσεις.

 

Η ΠΑΛΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΜΟΡΦΩΣΗ, ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ

Θέλουμε να διαβεβαιώσουμε τη νεολαία ότι το ΚΚΕ θα συνεχίζει να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να δυναμώσουν, να φουντώσουν οι αγώνες στο μέτωπο της Παιδείας. Δεν είμαστε ευκαιριακοί υπερασπιστές του μαθητικού και φοιτητικού σπουδαστικού κινήματος. Η πάλη του ΚΚΕ για μόρφωση, σύγχρονη, δημόσια δημοκρατική δωρεάν παιδεία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας μας, της δράσης μας, από την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε το κόμμα μας. Το κόμμα μας έχει διαμορφώσει μια ιδιαίτερη ιστορία στο εκπαιδευτικό κίνημα της χώρας μας. Εχουμε δώσει μάχες και μάχες κατά της αντιδραστικής διανόησης της χώρας μας, του εκπαιδευτικού κατεστημένου, ιδιαίτερα πριν την Κατοχή αλλά και στα κατοπινά δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν. Το κίνημα στο χώρο της παιδείας ποτέ δεν το αντιμετωπίσαμε σαν ένα απλό τμήμα του συνδικαλιστικού κινήματος, ούτε σα μια απλή πτέρυγα του γενικότερου λαϊκού κινήματος.

Στο επίκεντρο της προσοχής μας ήταν βέβαια το σχολείο, το πανεπιστήμιο, οι ταξικοί φραγμοί για τα παιδιά της εργατικής τάξης, τα αφιλόξενα κτίρια, τα λειψά μαθήματα, οι ελλείψεις σε προσωπικό, οι κακοπληρωμένοι δάσκαλοι και εκπαιδευτικοί. Ομως ως Κόμμα ποτέ δεν περιορισθήκαμε μόνο σ’ αυτές τις πλευρές της παιδείας. Πάντα και ακόμα πιο πολύ σήμερα μας απασχολεί το γνωστικό περιεχόμενο της παιδείας, οι μέθοδοι άσκησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας και η δημοκρατία στο σχολείο.

Δεν είχαμε ούτε έχουμε αυταπάτες. Ξέρουμε καλά ότι στην κοινωνία που βασιλεύει το κέρδος, που κυβερνούν συντηρητικές ή και συμβιβασμένες δυνάμεις, δεν είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί γνήσια δημοκρατική παιδεία ούτε στο περιεχόμενο ούτε ακόμα και στον τρόπο οργάνωσης της μόρφωσης. Οσο ζούμε σ’ αυτό το σύστημα, όσο κυβερνούν οι δυνάμεις των μονοπωλίων, δεν υπάρχει περίπτωση η παιδεία να μην είναι ταξική.

Ξέρουμε επίσης, ότι οι αστικές κυβερνήσεις είναι δυνατό να υποχρεωθούν από το λαϊκό κίνημα να κάνουν υποχωρήσεις, όμως σε ένα δεν κάνουν ουσιαστικά καμία υποχώρηση, στο περιεχόμενο της μόρφωσης, της γνώσης. Ο χώρος της παιδείας είναι ένας κατ’ εξοχήν χώρος ιδεολογικής και πολιτικής αναμέτρησης ανάμεσα στην αστική και τη σοσιαλιστική ιδεολογία, ανάμεσα στις συντηρητικές και προοδευτικές ιδέες.

Τα βενιζελικά σύγχρονα ιδιώνυμα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ δεν έχουν στόχο μόνο να τσακίσουν τους αγώνες. Κυρίως έχουν στόχο την πνευματική χειραγώγηση και υποδούλωση της νεολαίας και μέσα από εκεί να εμποδίσουν και την πραγματική ριζοσπαστική μεταρρύθμιση.

Δεν υπάρχουν πιο επίκαιρα λόγια, πιο επίκαιρες σκέψεις από την απάντηση του μεγάλου κομμουνιστή διανοητή, Δημήτρη Γληνού, σε μια έρευνα που οργάνωσε φοιτητικό περιοδικό για το ποιές πρέπει να είναι οι πνευματικές κατευθύνσεις των νέων.

Τι λέει ο Δ. Γληνός; «Να ακολουθήσετε την φωνή της συνείδησης σας γιατί μέσα σ’ αυτή θα μιλάει και κάτι πλατύτερο από το άτομό σας, η κοινωνική και ταξική συνείδηση, που ζει χωρίς άλλο μέσα σας».

Δεν κολακεύει ο Γληνός τους νέους, τους πιστεύει. Αυτή είναι η ουσιώδης διαφορά που διαχωρίζει το ΚΚΕ από τις θέσεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων για το κίνημα της νεολαίας.

Ακούστε όμως πόσο επίκαιρα ηχούν σήμερα τα επόμενα λόγια του:

«Οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά σας, δεν είναι πολλοί, είναι δύο. Είτε θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι, είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη των ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σας, είναι και μένουνε δύο: ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης. Τρίτος δεν υπάρχει».

Ισως αυτή η φράση μας προκαλέσει ερωτήματα ανάμεσα σε νέους ανθρώπους, εφήβους. Μπορεί να μας πουν: Εμάς τους νέους μας ενδιαφέρει να σπουδάσουμε, να πάρουμε ένα απολυτήριο ή ένα πτυχίο, να βρούμε δουλειά, να ζήσουμε καλύτερα από τους γονιούς μας. Γιατί πρέπει να μπερδευτούμε από μια τέτια ηλικία με την πολιτική, και μάλιστα γιατί πρέπει να μας απασχολεί η ανατροπή, η επανάσταση; Εμείς δεν πρέπει να διστάσουμε να μιλήσουμε για τους δύο δρόμους.

Αυτές τις μέρες ανάλογα ερωτήματα δέχεσθε όταν διεκδικείτε περισσότερη, σύγχρονη και δημοκρατική μόρφωση, όταν ζητάτε ανθρώπινα σχολεία, σωστή οργάνωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όταν ζητάτε να σταματήσει η δουλεία του φροντιστηρίου που τρώει το πιο πολύτιμο αγαθό, μαζί με τη γνώση, τον ελεύθερο χρόνο για το νέο άνθρωπο.

Ακούσατε πολλές φορές και θα το ακούτε ακόμα πιο συχνά από εδώ και εμπρός, αφού οι αγώνες θα φουντώνουν και θα κλιμακώνονται, ότι οι μαθητές και οι μαθήτριες, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες ένα καθήκον έχουν: Να μαθαίνουν, και να μην ασχολούνται με το συνδικαλισμό και την πολιτική. Να μην ασχολούνται με κόμματα, πολιτικές νεολαίες, ή, και αν αγωνίζεστε, να μη το παρατραβάτε! Οταν δε μπορούν να αγνοήσουν την εκρηκτική κατάσταση των προβλημάτων της νεολαίας, τότε συστήνουν να γίνονται αγώνες δίχως αγωνιστικότητα.

Λένε: «Καλά κάνετε και φωνάζετε, αλλά μη κλείνετε τους δρόμους, μην κάνετε αποχή ή κατάληψη, μην κάνετε συλλαλητήρια». Αυτοί που τα λένε αυτά κάνουν ότι δε βλέπουν ότι οι μαθητές και οι μαθήτριες πριν βγουν στο δρόμο, πριν επιλέξουν μια μορφή πάλης σαν την κατάληψη, είχαν προηγούμενα κάνει πολλά μέσα στο σχολείο, καθημερινά. Ποιός τους πρόσεξε όμως;

 

ΧΑΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ

Το κουβεντολόι για τις μορφές πάλης δε γίνεται μόνο για τα σχολεία. Δεν υπάρχει αγώνας που να μην έχει συκοφαντηθεί, δεν υπάρχει απεργία που να μην έχει κηρυχτεί παράνομη. Οταν γίνονται οι κλασσικές κινητοποιήσεις, συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, επίδοση υπομνημάτων, απλές διαμαρτυρίες, τότε οι διάφοροι επιτήδειοι φωνάζουν ότι αυτές οι μορφές πάλης είναι ξεπερασμένες. Οταν το νεολαιίστικο κίνημα ανακαλύπτει ή υιοθετεί και άλλες μορφές πάλης δυναμικότερες, τότε οι ίδιοι επιτήδειοι πάλι φωνάζουν ότι αυτές οι μορφές είναι αδόκιμες, επικίνδυνες, διαλύουν τη δημόσια εκπαίδευση.

Μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Τα ίδια λένε και στους γονείς σας όταν αγωνίζονται, όταν απλώς συνδικαλίζονται. Πάλι μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Για ένα πράγμα να είσαστε σίγουροι: Οτι χαμένοι είναι οι αγώνες που δε γίνονται. Δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος αγώνας που δεν έχει κέρδη. Αν δε γίνονταν σημαντικοί εργατικοί, αγροτικοί αγώνες, αν δεν πάλευε το μαθητικό κίνημα πόσοι και πόσοι, ακόμα και οι ίδιοι οι γονείς σας, δε θα ήξεραν ποιά είναι τα προβλήματα της παιδείας.

Οι αγώνες της νεολαίας δείχνουν όμως κάτι περισσότερο, από αυτό που φαίνεται. Εμείς πιστεύουμε ότι η νεολαία σήμερα εκφράζει μια δυσαρέσκεια γενικευμένη, εκφράζει όχι μόνο τα προσωπικά της βιώματα στο θρανίο, στο γραφείο και στο εργοστάσιο, εκφράζει τη διαμαρτυρία της για όλη την πορεία της κοινωνίας μας, μιας κοινωνίας που από τα θεμέλια μέχρι την οροφή υπηρετεί το κέρδος, υπηρετεί την ιμπεριαλιστική πολιτική.

Η νεολαία δεν είναι μια μάζα ανεξάρτητη από ταξικά και γενικότερα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Η νεολαία μας στο μεγαλύτερο μέρος της σήμερα είναι παιδί της εργατικής οικογένειας, της λαϊκής οικογένειας, επομένως ζει όλο το δράμα της ανεργίας και της φτώχειας, της ανασφάλειας, της κακής κατάστασης και κυρίως της μαύρης προοπτικής στον τομέα της παιδείας, της υγείας. Ο νέος νοιώθει και άλλες πλευρές, την απαξίωση των αξιών του αθλητισμού και του πολιτισμού, δύο τομείς που το κέρδος, η κερδοσκοπία, ο βάρβαρος ανταγωνισμός βασιλεύουν.

Τα παιδιά της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων δεν έχουν άλλη επιλογή από το να στρατευθούν μια ώρα νωρίτερα σήμερα στον αγώνα.

Καλούμε τον ελληνικό λαό, τα μαζικά κινήματα, τους φορείς των εργαζομένων, όλα τα κόμματα να απαιτήσουν από την κυβέρνηση να αποσύρει το ιδιώνυμο κατά της παιδείας, να απαιτήσουμε όλοι η κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα άμεσα αιτήματα των μαθητών και των εκπαιδευτικών, να μην υπάρξει κανένα εκδικητικό πνεύμα προς τα νιάτα της Ελλάδας. Οι μαθητές και μαθήτριες που αγωνίζονται έχουν υποδείξει τι πρέπει να γίνει.

Η μαθητική νεολαία παλεύει για ανοικτά σχολεία, η κυβέρνηση τα κλείνει με την αντιδραστική μεταρρύθμιση.

 

ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΟ ΚΚΕ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΥΝΑΜΗ

Θα έχετε βαρεθεί, υποθέτω, να ακούτε αυτές τις μέρες ότι οι αγώνες της νεολαίας, οι αγώνες όπου ξεσπούν, υποκινούνται από το ΚΚΕ, που δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο παρά μόνο για την ψήφο στις εκλογές.

Εμείς κατ’ αρχήν παλεύουμε 365 μέρες το χρόνο, παλεύουμε σε όλα τα μέτωπα μέσα και έξω από τη Βουλή. Εμείς το λέμε καθαρά: Ο αγώνας, οι εξελίξεις θα καθοριστούν στο χώρο δουλειάς και κατοικίας, στο σχολείο, στην επιχείρηση, στην ύπαιθρο, θα κριθούν από τη δύναμη του λαϊκού κινήματος. Δε θα κριθούν ούτε στις διακομματικές επιτροπές, και στους σικέ διάλογους, ούτε στα μπαλκόνια, και στις συζητήσεις στην τηλεόραση. Δε θα κριθούν με τις γιγαντοαφίσες και τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές διαφημίσεις. Θα κριθούν κυρίως από τη μαζικότητα, την αγωνιστικότητα του λαού μας, από την πείρα που αποκτά στην πράξη, στην πάλη.

Γιατί δεν έχει δικαίωμα το ΚΚΕ να απευθύνεται στο λαό και να του λέει ότι πρέπει να καταψηφίσει μαζικά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, να μη σπαταλήσει την ψήφο του στα άλλα κόμματα που φωνάζουν μεν αλλά δε δίνουν καθαρή εναλλακτική λύση στο λαό, πατάνε σε δύο βάρκες, δεν τολμούν να πουν στο λαό την αλήθεια για το τι αντιπροσωπεύει η ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Εμείς δεν κλέβουμε ψήφους με τρομοκρατικά ψευτοδιλήμματα, εμείς δεν αποσπούμε ψήφους λέγοντας ότι μπορεί σιγά-σιγά και με το μαλακό να ζήσουμε καλύτερα χωρίς να τα βάλουμε με τους υπαίτιους και υπεύθυνους.

Εμείς κερδίζουμε ψήφους με την πειθώ, και πείθουμε εκείνους που αποκτούν και προσωπική πείρα μέσα στους αγώνες.

Εμείς δεν κοροϊδεύουμε το λαό λέγοντάς του ότι αν μας ψηφίσει, την άλλη μέρα θα λυθούν τα προβλήματά του, αλλά λέμε στο λαό ότι ενισχύοντας αποφασιστικά το ΚΚΕ ενισχύει τη δική του δύναμη.

Η ψήφος στο ΚΚΕ στέλνει σαφές μήνυμα και πάνω απ’ όλα πιάνει τόπο.

Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι ψήφος:

- Υπέρ της δράσης για τη συγκρότηση του Μετώπου.

- Υπέρ μιας δύναμης που υπερασπίζεται τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και του λαού, οι οποίες αποσπάστηκαν με αγώνες και θυσίες, που διεκδικεί ουσιαστικές λύσεις για το λαό και παλεύει για τη ριζοσπαστική συμμαχία που έχει ανάγκη ο τόπος.

- Η ψήφος, η δύναμη στο ΚΚΕ, θα μείνει στο ίδιο μετερίζι και μετά τις εκλογές. Το ΚΚΕ θα παραμείνει σταθερό στη θέση του. Δε θα στηρίξει με κανένα τρόπο καμία κυβέρνηση που ακολουθεί αντιλαϊκή, φιλομονοπωλιακή και φιλοϊμπεριαλιστική πολιτική. Δε θα συμφωνήσει στη συναινετική λογική στο όνομα του ρεαλισμού.

Πρέπει να ηττηθούν και οι δύο, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Πρέπει να ενισχυθεί το ΚΚΕ και να στηριχθεί η πρότασή του για τη συγκρότηση του Λαϊκού Κοινωνικοπολιτικού Μετώπου.

Τι έχει να φοβηθεί ο λαός, τι έχουν να χάσουν οι ριζοσπαστικές δυνάμεις του τόπου μας, αν αποφασίσουν ενωμένα και αποφασιστικά να αντιπαρατεθούν και να αμφισβητήσουν την πολιτική που επιβάλλουν τα μονοπώλια , ο ιμπεριαλισμός;

Αυτοί που θα χάσουν -και πρέπει να χάσουν- είναι όσοι θησαυρίζουν στις πλάτες του λαού. Είναι οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες, οι μεγαλέμποροι, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι που έχουν αλώσει τον τομέα της κοινωνικής πολιτικής, της παιδείας, των ΜΜΕ, του πολιτισμού και αθλητισμού. Είναι μια μειοψηφία που πλουτίζει σε βάρος του λαού.

Η διακήρυξη της ΚΕ για το μέτωπο και τις εκλογές πρέπει να πάει παντού, σε κάθε σπίτι, γραφείο, σε κάθε χώρο που ζει και εργάζεται, μορφώνεται η νεολαία.

 

ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΑΑΔΜ

Το Μέτωπο είναι κοινωνικοπολιτική συμμαχία που συσπειρώνει ταξικές οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα, πολιτικές δυνάμεις και κινήσεις, κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες, όσους δηλαδή συμφωνούν να αντιπαλέψουν τα μονοπώλια και τις ιμπεριαλιστικές συμφωνίες και δεσμεύσεις, τη λογική της ταξικής συναίνεσης. Βασικό του στήριγμα η νεολαία.

Είναι συμμαχία που εγγυάται τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, της μικρομεσαίας αγροτιάς, των μικρομεσαίων βιοτεχνών, εμπόρων, επαγγελματιών της πόλης. Θα στηρίζει τις ανάγκες της νεολαίας, τα ιδιαίτερα προβλήματα των γυναικών, της μισθωτής διανόησης και των ανθρώπων της Τέχνης, των Γραμμάτων, γενικά του Πολιτισμού.

Προτάσεις συνεργασίας ακούμε δεξιά και αριστερά πολλές φορές την ημέρα. Πότε για να ψηφίσουμε τον ίδιο πρόεδρο Δημοκρατίας, πότε για να συμφωνούμε περισσότερα κόμματα πάνω σε ένα ζήτημα. Κατατίθενται γενικές και αφηρημένες, θολές και χωρίς σαφή γραμμή προτάσεις εναλλακτικής διεξόδου που μας επιτρέπουν να πιστεύουμε ότι αυτές μάλλον υπηρετούν ευκαιριακές επιλογές ίσως και σκοπιμότητες. Εμείς διατυπώνουμε τη θέση ότι δε μπορεί να επιτευχθεί σήμερα προγραμματική συμφωνία με άλλες πολιτικές δυνάμεις, δε μένουμε όμως με σταυρωμένα τα χέρια. Ούτε ρίχνουμε τις ευθύνες δεξιά και αριστερά. Απλώς λέμε ότι σήμερα απαιτείται συγκεκριμένη κοινωνικοπολιτική συμπαράταξη, με όρους κινήματος, όχι μια οποιαδήποτε ευκαιριακή συμφωνία με αποσπασματικούς και δευτερεύοντες στόχους που αφήνουν απείραχτα τα συμφέροντα της ελληνικής και ξένης πλουτοκρατίας. Κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για κοινή δράση με τους πάντες, με φίλους, οπαδούς, ακόμα και με κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες όπου και αν ανήκουν, μέσα στο κίνημα, στη δράση, στους αγώνες. Αυτό είναι και το καλύτερο λίπασμα για το Μέτωπο.

Το ΚΚΕ μπροστά στην εκλογική μάχη θέτει στο λαό και τη νεολαία τους βασικούς άξονες γύρω από τους οποίους μπορεί να δοκιμαστεί η μεγάλη πρωτοβουλία για το Μέτωπο:

1. Το Μέτωπο θα παλεύει για να λυθεί το πρόβλημα της εξουσίας- όρος για να ανοίξει η άλλη πορεία της χώρας.

Εδώ βρίσκεται η ουσιώδης διαφορά της πρότασης του ΚΚΕ από τις διάφορες προτάσεις συνεργασίας. Το Μέτωπο δε θα περιορίζεται στην καθημερινή διεκδίκηση. Στοχεύει να αναδείξει μια λαϊκή εξουσία που θα κυβερνά για λογαριασμό της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων επαγγελματοβιοτεχνών, εμπόρων, της μικρομεσαίας αγροτιάς. Θα επιχειρεί διεθνείς συνεργασίες και συσπειρώσεις που θα στρέφονται κατά της σύγχρονης ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων.

2. Το Μέτωπο παλεύει να δημιουργηθούν οι πολιτικές προϋποθέσεις, ώστε οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας, της κοινωνικής πολιτικής και της άμυνας της χώρας, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της, να ανήκουν στο λαό, να είναι στην πράξη και όχι στα λόγια λαϊκή περιουσία.

3. Τα μεγάλα λαϊκά προβλήματα που αφορούν τη δουλειά, τις αμοιβές- εισοδήματα-συντάξεις, την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, τις σύγχρονες ανάγκες στον τομέα του πολιτισμού, του αθλητισμού, της πληροφόρησης και της προστασίας του περιβάλλοντος, δε μπορούν να αντιμετωπιστούν, αν δεν ανατραπούν οι αναδιαρθρώσεις που έχει ήδη προωθήσει σε μεγάλο μέρος η κυβέρνηση και η ΕΕ.

Πρέπει να ορθώσουμε το αντίπαλο δέος σε κάθε πεδίο που αναπτύσσονται αυτές οι αναδιαρθρώσεις: Από τις εργασιακές σχέσεις που ήδη έχουν μπει σε διαδικασία ανατροπής, ως τις ιδιωτικοποιήσεις, την ανατροπή του ασφαλιστικού συστήματος.

4. Το Μέτωπο παλεύει για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις, ώστε η παιδεία, η υγεία, η κοινωνική ασφάλιση και πρόνοια να παρέχονται δωρεάν σε όλο το λαό. Να απαντούν στις σημερινές ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας, να στηρίζονται στην αξιοποίηση των επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνικής. Κάθε πολίτης να έχει πλήρη εξασφάλιση μέχρι το τέλος της ζωής του στα ζητήματα μόρφωσης, υγείας, πρόνοιας.

Είναι ουτοπία να ελπίζει κανείς ότι μπορεί να χαράσσεται φιλολαϊκή πολιτική όταν συνυπάρχουν ο κρατικός και ο ιδιωτικός τομέας, από μεγάλους μάλιστα επιχειρηματίες, όταν υπάρχουν μονοπώλια στους τομείς παιδείας υγείας, κοινωνικής ασφάλισης, πρόνοιας, λαϊκής στέγης. Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες στους τομείς αυτούς πρέπει να καταργηθούν.

5. Το Μέτωπο παλεύει με δύναμη και σθένος τους αντιδημοκρατικούς και αυταρχικούς νόμους και μηχανισμούς, την κρατική καταστολή, την επιδρομή κατά των ελευθεριών του λαού. Τον αντιδημοκρατικό κατήφορο που έχει πάρει συνολικά η ΕΕ με τους μηχανισμούς και τους αυταρχικούς θεσμούς που οικοδομεί στο όνομα της ενοποίησης.

Για το λαό δεν έχει σημασία αν στις επόμενες εκλογές θα έλθει πρώτο το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ. Αυτό που έχει σημασία είναι και τα δύο κόμματα να πέσουν όσο γίνεται πιο κάτω. Εχει σημασία πόση δύναμη θα έχει το ΚΚΕ, ώστε να επιταχυνθούν οι εξελίξεις και να ξεκινήσει το κτίσιμο του Μετώπου.

 

ΤΟ ΚΚΕ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ

Ξέρουμε ότι η εκλογική μάχη δε θα είναι περίπατος όποτε και αν γίνει, Μάρτη ή ακόμα και το Σεπτέμβρη αν γίνουν διάφοροι συμβιβασμοί και υπάρξει συμφωνία. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, κάθε μέρα για μας είναι αγώνας και τέτιος αγώνας θα είναι η εκλογική μάχη.

Ξέρουμε ότι θα ριχτούν κατά του ΚΚΕ πολλά βέλη. Δεν εννοούμε τα βέλη της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, αυτά είναι καλοδεχούμενα. Μιλάμε για τα δηλητηριώδη βέλη του αντικομμουνισμού, της προβοκάτσιας. Με ευθύνη της κυβέρνησης παίζονται πολλά σενάρια προκειμένου να αποπροσανατολιστεί ο λαός, γίνονται εκστρατείες προσωπικού και συλλογικού εκβιασμού, ατομικής εξαγοράς, εκφοβισμού. Επειδή δε μπορούν να πείσουν το λαό ότι δήθεν έχουμε άδικο, προσπαθούν να αξιοποιήσουν την άγνοια ή τη λήθη προκειμένου να πείσουν το λαό ότι το ΚΚΕ δεν ήταν το κόμμα της πάλης και των συμφερόντων των εργαζομένων, αλλά το κόμμα των λαθών.

Τώρα, όλως περιέργως, και κατά σύμπτωση, με αφορμή κάποιες επετείους, ανοίγουν τάχα άγνωστες σελίδες από την ιστορία του ΚΚΕ.

Δεν υπάρχει τίποτε άγνωστο από την ηρωική πορεία του ΚΚΕ 81 χρόνια τώρα. Αλλωστε είμαστε το μοναδικό κόμμα που έχουμε δημοσιεύσει όλα τα ιστορικά κομματικά μας ντοκουμέντα. Τίποτε δεν αποδεικνύουν όλοι εκείνοι που τάχα ανακαλύπτουν διάφορα αρχεία, ελληνικά ή ξένα, ορισμένα από τα οποία επίσης έχουν δημοσιευθεί. Ενα πράγμα αποκαλύπτουν: Τον προλεταριακό διεθνισμό των κομμουνιστών, την αλληλεγγύη των κομμουνιστικών κομμάτων σε δύσκολες ώρες, αλληλεγγύη που εμείς σήμερα ανταποδίδουμε όχι μόνο απέναντι σε κομμουνιστές αλλά σε κάθε λαό ή κίνημα που ορθώνει ανάστημα στην ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων.

Εμείς όταν εκτιμάμε ότι κάπου κάναμε λάθος, το κάνουμε δημόσια. Δεν περιμένουμε αναγνώριση από εκείνους που ανοικτά ή συγκαλυμμένα τρέμουν τα λαϊκά κινήματα και θέλουν το λαό στο γύψο. Δεν περιμένουμε αναγνώριση από εκείνους που έχουν δώσει χέρι βοήθειας στους ιμπεριαλιστές και στα εγχώρια στηρίγματά τους. Εμάς μας ενδιαφέρει να είμαστε μέσα στο λαό και να παλεύουμε με συνέπεια για τα συμφέροντα του.



Ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Α. Παπαρήγα στην πολιτική συγκέντρωση της ΚΝΕ Αθήνας στο γήπεδο Σπόρτινγκ, 18 Δεκεμβρίου 1999.