Η ΠΟΔΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Μοναδική στο χώρο του διεθνούς κινήματος της νεολαίας είναι η ιστορία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών (ΠΟΔΝ), η οποία κλείνει φέτος 55 χρόνια ζωής και δράσης. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ιδρύθηκε στις 10 Νοέμβρη 1945 στο Λονδίνο σφραγίστηκαν από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, τη μεγάλη νικηφόρα αντίσταση και πάλη πολλών κινημάτων ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό, όπως του ΕΑΜ στην Ελλάδα. Η ίδρυση της ΠΟΔΝ απαντούσε στην ανάγκη να συσπειρωθούν και να συντονιστούν οι αντιφασιστικές, αντιιμπεριαλιστικές και φιλειρηνικές δυνάμεις της εποχής σε επίπεδο νεολαίας, με όραμα την πραγματική απελευθέρωση των λαών του κόσμου, την κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική ανεξαρτησία και ειρήνη. Η καταγραφή της θρυλικής ΕΠΟΝ ως μιας από τις 40 περίπου ιδρυτικές οργανώσεις της ΠΟΔΝ αποτελεί ιστορική παρακαταθήκη που αντικατοπτρίζει και το χαρακτήρα της ως Ομοσπονδίας νεολαιίστικης, αντιιμπεριαλιστικής, με ιδανικά αυτά της διεθνιστικής αλληλεγγύης, της πάλης για ένα νέο κόσμο δίκαιο και ειρηνικό.

Η ΠΟΔΝ δεν άργησε να αγκαλιάσει ό,τι πιο ριζοσπαστικό σε κάθε χώρα σε επίπεδο νεολαίας, πρώτα απ’ όλα τις Κομμουνιστικές νεολαίες και νεολαίες ΚΚ, αλλά και οργανώσεις Εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και άλλων επαναστατικών κινημάτων. Πρωτοστάτησε σε όλους τους αντι-αποικιοκρατικούς αγώνες, στους αγώνες ενάντια σε φασιστικά και δικτατορικά καθεστώτα, αλλά και στο συντονισμό της πάλης για λαϊκή, δωρεάν παιδεία, δουλειά με δικαιώματα. Είχε «σημαία» της πάντα την πάλη στο πλευρό των καταπιεσμένων και κατά του ιμπεριαλισμού, υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης.

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια η ΠΟΔΝ φιλοξενήθηκε θερμά σε μια από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, την Ουγγαρία και συγκεκριμένα στη Βουδαπέστη, όπου βρίσκεται η έδρα της και σήμερα. Η συμβολή των οργανώσεων νεολαίας από τις σοσιαλιστικές χώρες υπήρξε σημαντική και αναντικατάστατη.

Η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας (ΚΝΕ) αν και βρισκόταν ακόμη στη βαθιά παρανομία, εντάχθηκε το 1969 στην ΠΟΔΝ. Η συμβολή της όλα αυτά τα χρόνια καταγράφηκε ως σημαντική, με κορύφωση την τιμή που της έγινε στο πρόσφατο 15ο Συνέδριο της ΠΟΔΝ (το 1999), όπου αναδείχτηκε στο αξίωμα του προέδρου.

Δέκα χρόνια μετά τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη και τη διάλυση της ΕΣΣΔ η κρίση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος δεν έχει εξαλειφτεί. Ωστόσο, σε πάρα πολλές περιοχές και χώρες τα Κομμουνιστικά και Εργατικά κόμματα ανασυγκροτούν τις δυνάμεις τους και υπάρχουν στοιχεία ενδυνάμωσης και κατάκτησης νέων θέσεων και επιτυχιών. Παρ’ όλα αυτά είμαστε ακόμη μακριά από την επίτευξη ιδεολογικής και πολιτικής ενότητας στο επαναστατικό και εργατικό κίνημα απέναντι στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Ως αντανάκλαση των παραπάνω και σε επίπεδο Κομμουνιστικών Νεολαιών ή νεολαιών των ΚΚ υπάρχει μια αντίστοιχη ανάκαμψη που εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους και σε διαφορετικά επίπεδα από χώρα σε χώρα ή ήπειρο. Αμεσα δεμένη με αυτά είναι και η γενική πορεία της ΠΟΔΝ, που πέρασε την κορύφωση της κρίσης της το 1993 και από τότε αναπτύσσει στη βάση του χαρακτήρα της, ως αντιιμπεριαλιστική Ομοσπονδία νέων, δράση σε όλες τις περιοχές της γης. Αυτό δε σημαίνει ότι τα προβλήματα και η μάχη για την απόκρουση των σύγχρονων μορφών ενσωμάτωσης έχει κερδηθεί. Η ΠΟΔΝ δεν ενσωματώθηκε γιατί πρώτα απ’ όλα κάποιες ΚΝ και νεολαίες ΚΚ έδωσαν αυτή τη μάχη.

Ενα χρόνο περίπου μετά την ανάληψη της προεδρίας της ΠΟΔΝ από την ΚΝΕ, μπορούμε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις για την κατάσταση που διαμορφώνεται στο παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της νεολαίας και στην ΠΟΔΝ ειδικότερα.

 

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ

Ενώ τα πρώτα χρόνια μετά το 1991 πολλές ΚΝ στην Ευρώπη αλλά και στις άλλες περιοχές περνούσαν «κρίση ταυτότητας» (Δυτική Ευρώπη, Λατινική Αμερική), αυτοδιαλύονταν (πχ. στις Σκανδιναβικές χώρες) ή άλλαζαν όνομα και χαρακτήρα (πχ. στην Ανατολική Ευρώπη), τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αντίστροφη κίνηση, που αν και με αντιφάσεις, σίγουρα είναι ελπιδοφόρα.

Αρκετές οργανώσεις ανασυγκροτήθηκαν και μαζικοποιήθηκαν, κάποιες ΚΝ βρίσκονται σε πορεία επανάκτησης των κομμουνιστικών χαρακτηριστικών τους. Η ύπαρξη και δράση της ΠΟΔΝ συνέβαλε σε αρκετές περιπτώσεις, ώστε μέσα από την ανταλλαγή εμπειριών να επιτευχθούν τα παραπάνω.

Αυτή η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί ενώ σημαδεύεται παράλληλα από αντιφάσεις, συγχύσεις και αντιθέσεις, που αντανακλούν και διεργασίες στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα.

Σαν τέτια προβλήματα που εκφράζονται σε διάφορες οργανώσεις (αν και όχι με τον ίδιο τρόπο ή στον ίδιο βαθμό) θα μπορούσαμε να αναφέρουμε:

- Την προσπάθεια για αποϊδεολογικοποίηση των Οργανώσεων Νεολαίας και του νεολαιίστικου κινήματος.

- Τον αδύνατο προσανατολισμό ορισμένων ΚΝ στο κίνημα, σε αλληλεπίδραση με την κατάσταση των ίδιων των φορέων της νεολαίας (φορείς διασπασμένοι ή με μικρή μαζικότητα).

- Προβλήματα προσανατολισμού, πχ. συζήτηση περί «νεοφιλελευθερισμού» και «αντινεοφιλελεύθερων μετώπων», που οδηγούν στην ταύτιση του συστήματος με τη μορφή διαχείρισης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, στη συντήρηση ψευδαισθήσεων για το ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας.

- Τη σύγχυση για την «παγκοσμιοποίηση» που κατανοείται πολλές φορές ως αντικειμενική διαδικασία, που μπορεί να αξιοποιηθεί για τη ρύθμιση των αντιθέσεων, παραβλέποντας έτσι –άθελα ή όχι- το ρόλο των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και τη φύση του καπιταλισμού.

- Την καλλιέργεια της θεσμολαγνείας στα πλαίσια του αστικού εποικοδομήματος με τη δημιουργία θεσμών όπως τα «Εθνικά Συμβούλια Νεολαίας» και διάφορες άλλες κινήσεις αποπροσανατολισμού, όπως ο «εθελοντισμός» ή οι χρηματοδοτήσεις από κρατικούς και διακρατικούς καπιταλιστικούς οργανισμούς.

- Την υποτίμηση (σε κάποιες χώρες) του βρώμικου ρόλου της σοσιαλδημοκρατίας και στη νεολαία, που στοχεύει στην ενσωμάτωση του νεανικού ριζοσπαστισμού σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια.

- Την ύπαρξη συγχύσεων και λαθεμένων αντιλήψεων για τους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, λχ. από τη μια να καταδικάζουν και να αντιπαλεύουν το ΝΑΤΟ και από την άλλη να τρέφουν αυταπάτες για το ρόλο της ΕΕ.

Πιο συγκεκριμένα η κατάσταση στις διάφορες περιοχές της γης θα μπορούσε να περιγραφεί ως εξής:

Στη Δυτική Ευρώπη τα πράγματα δεν είναι ομοιόμορφα. Οι δυσκολίες παραμένουν μεγάλες. Ενώ λειτουργούν και δρουν σε πάνω από 10 χώρες ΚΝ ή νεολαίες ΚΚ, ο προσανατολισμός, η μαζικότητα και δυνατότητα παρέμβασής τους διαφέρει.

Εδώ από την άποψη του προσανατολισμού πολλά ερωτηματικά πχ. δημιουργεί η πορεία της ΚΝ Γαλλίας, η οποία έχει κάνει εδώ και χρόνια οριστική στροφή προς θέσεις μιας «πλατιάς» κινηματικής οργάνωσης, με καταγγελτικό λόγο για προβλήματα στον καπιταλισμό, αλλά χωρίς κατεύθυνση σύγκρουσης με τα πλαίσια του συστήματος, τις δομές και τους μηχανισμούς του. Οι ιδεολογικές επιλογές του Γαλλικού ΚΚ, η συμμετοχή του στην κυβέρνηση, έχουν στη νεολαία του αντίστοιχες επιπτώσεις.

Δυστυχώς σε κάποιες χώρες (Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο) ακόμη δεν υπάρχει ΚΝ ή άλλη επαφή για την ΠΟΔΝ, ενώ σε θετική πορεία βρίσκονται τα τελευταία δύο χρόνια οι σχέσεις της ΠΟΔΝ με Σκανδιναβικές οργανώσεις, οι οποίες κάποτε είχαν εγκαταλείψει την Ομοσπονδία, ενώ τώρα σκέφτονται να επανενταχτούν.

Ως θετικό πρέπει να αξιολογηθεί ότι κάποιες φορές υπήρξε θετική συσπείρωση ΚΝ, όπως στη διάρκεια της ιμπεριαλιστικής επίθεσης ενάντια στην ΟΔ της Γιουγκοσλαβίας, κομβικό σημείο μέσα στο 1999, όπου Κομμουνιστικές και άλλες αριστερές-αντιιμπεριαλιστικές Οργανώσεις Νεολαίας από την Ευρώπη (Δυτική και Ανατολική) και τη Βόρεια Αμερική συσπειρώθηκαν γύρω από κοινό κείμενο και κοινές πρωτοβουλίες. Ηταν ίσως η πρώτη φορά μετά από χρόνια που ΚΝ και άλλες νεολαιίστικες οργανώσεις όχι απλά συμφώνησαν σε ένα κείμενο, αλλά εκφράστηκε ο συντονισμός τους και στο περιεχόμενο αλλά και σε κοινές πρωτοβουλίες σε καθορισμένη χρονική στιγμή.

Ηταν σημαντικό, ότι στο ζήτημα του πολέμου -με εξαίρεση την ΚΝ Γαλλίας- όλες οι Οργανώσεις προχώρησαν μαζί. Ενισχύθηκε έτσι η συνεργασία, κατανοήθηκε παραπέρα η ανάγκη για συντονισμό βημάτων, ενεργειών, της δράσης συνολικότερα.

Στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια τα πράγματα είναι αρκετά πιο δύσκολα για τις κομμουνιστικές και αντιιμπεριαλιστικές Οργανώσεις Νεολαίας. Και εδώ όμως τα τελευταία χρόνια υπάρχουν ορισμένες διεργασίες. Στη Ρωσία, μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες για δημιουργία ΚΝ στη Ρώσικη Ομοσπονδία (είχαν δημιουργηθεί πολλές μικρές ομάδες και Οργανώσεις με αμφίβολο προσανατολισμό στο παρελθόν), πριν ένα χρόνο ιδρύθηκε η Κομμουνιστική Ενωση Νέων ΡΟ, ως Οργάνωση Νεολαίας του ΚΚΡΟ. Αντίστοιχες Οργανώσεις υπάρχουν και δρουν στην Αρμενία, τη Λευκορωσία, την Ουκρανία, τη Μολδαβία και άλλες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες.

Σε όλη αυτή την περιοχή είναι εμφανές ότι η παλινόρθωση του καπιταλισμού, η ιδεολογική «πλύση εγκεφάλου» και ο «βομβαρδισμός» των συνειδήσεων με τα ιδεολογήματα της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, έχει αφήσει κυρίως στους νέους μεγάλα σημάδια, που πολύ αργά και με δυσκολίες ξεπερνιούνται.

Ακόμη και σε χώρες όπου τα ΚΚ έχουν αξιόλογη παρουσία (όπως στην Τσεχία) ή έχουν παρουσία στην κοινωνία (Ουγγαρία, Σλοβακία), οι Οργανώσεις Νεολαίας δυστυχώς είναι πολύ αδύνατες. Από τη μια η λειψή εμπειρία στις νέες συνθήκες, από την άλλη το κλίμα απο-πολιτικοποίησης, η απουσία των συλλογικών διαδικασιών, ο αντικομμουνισμός και η «δυτικολατρεία», διαμορφώνουν ασφυκτικά πλαίσια για την ανάπτυξη δράσης. Σε χώρες όπως η Ρουμανία, η Πολωνία και η Βουλγαρία δεν υπάρχουν σήμερα ΚΝ, ενώ στην Αλβανία και τη Γιουγκοσλαβία βρίσκονται ουσιαστικά στο ξεκίνημα της συγκρότησής τους.

Στη Λατινική Αμερική σημειώνεται τελευταία μια αυξημένη δράση και συντονισμός μεταξύ των ΚΝ Χιλής, Βενεζουέλας, Παραγουάης, Βραζιλίας, Ουρουγουάης, μαζί με τις ΚΝ Κούβας και Κολομβίας αλλά και στα πλαίσια της ΠΟΔΝ. Οι επαναστατικές παραδόσεις της περιοχής αυτής, η λατινοαμερικάνικη ιδιοσυγκρασία και κυρίως οι πετυχημένες προσπάθειες ανασυγκρότησης πολλών Οργανώσεων διαμόρφωσαν καλύτερες συνθήκες παρέμβασης σε πολλές χώρες.

Στην Ασία, όπου πολλές Οργανώσεις Νεολαίας των ΚΚ και Εργατικών Κομμάτων δρουν ως πλατύτερες δημοκρατικές Οργανώσεις (κατά την εμπειρία της ΕΠΟΝ), παρατηρείται σημαντική δράση της ΠΟΔΝ στη Νοτιοανατολική Ασία πχ. στην Ινδία, ενώ σε πολλές χώρες της περιοχής δεν υπάρχουν ούτε ΚΚ. Εδώ τα μεγαλύτερα προβλήματα στη διεθνή δράση ξεκινούν από την καθυστέρηση σε μέσα και δομές, τα τεράστια οικονομικά προβλήματα και τις αναγκαστικές προτεραιότητες που τίθενται στο εθνικό επίπεδο.

Στην Αφρικανική ήπειρο, που και σήμερα υποφέρει από πολλά δικτατορικά καθεστώτα, από καταπάτηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών, από φτώχεια και πείνα, οι συνθήκες δράσης για τις Οργανώσεις νεολαίας είναι πολύ σύνθετες και δύσκολες. Η απουσία ΚΚ και Κομμουνιστικών Νεολαιών στις περισσότερες χώρες της περιοχής αυτής διαμορφώνει επιπλέον ιστορικά δυσκολίες για τη δράση και τον προσανατολισμό της ΠΟΔΝ στην Αφρική. Παρ' όλα αυτά σημειώνεται και εδώ ανάπτυξη της ΠΟΔΝ. Σημαντική δράση και ρόλο διαδραματίζουν οι νεολαίες των Εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στη Νότια Αφρική (όπου συζητιέται και η δημιουργία ΚΝ) και στη Ναμίμπια, αλλά και στο Σουδάν σε συνθήκες συνθήκες θεοκρατικής χούντας.

Η ΚΝΕ οπωσδήποτε είχε τη θετική συμβολή της στα μέχρι τώρα βήματα συντονισμού των Κομμουνιστικών και άλλων Νεολαιών, τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς στα πλαίσια της ΠΟΔΝ. Το κύρος της ΚΝΕ στο εξωτερικό είναι αυξημένο, πρώτα απ' όλα λόγω της δουλειάς και ανάπτυξης της Οργάνωσης στην Ελλάδα και των επιτυχιών της στο κίνημα της νεολαίας, αλλά και ως αντανάκλαση του αντίστοιχου κύρους του ΚΚΕ. Ωστόσο, η πολλή δουλειά βρίσκεται μπροστά μας.

 

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΔΝ ΣΗΜΕΡΑ - ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ

Στην ΠΟΔΝ παραδοσιακά συμμετείχαν Κομμουνιστικές, Αριστερές-Αντιιμπεριαλιστικές Οργανώσεις, Νεολαίες Εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Το γεγονός ότι και μετά την απουσία των σοσιαλιστικών χωρών της Ευρώπης, η ΠΟΔΝ επιβίωσε πολιτικά και οικονομικά, το γεγονός ότι δεν πέτυχαν «φίλοι» και εχθροί να τη διαλύσουν ή να την αφυδατώσουν στην αρχή της δεκαετίας του ΄90, αποτελεί μια απόδειξη της ανάγκης ύπαρξής της, μιας και οι στόχοι για τους οποίους ιδρύθηκε και για τους οποίους έδρασε πάνω από 50 χρόνια παραμένουν ανεκπλήρωτοι στο σήμερα.

Η χρησιμότητα της ΠΟΔΝ σήμερα απορρέει από τον προσανατολισμό που έχει και τη δυνατότητα που προσφέρει για ιδεολογικές - πολιτικές συζητήσεις και ανταλλαγές εμπειριών μεταξύ των Οργανώσεων, τον κοινό σχεδιασμό πρωτοβουλιών και αγώνων. Επίσης, είναι καθοριστικής σημασίας για την ΠΟΔΝ η έμπρακτη έκφραση διεθνιστικής αλληλεγγύης σε όσους και σήμερα αγωνίζονται για την εθνική τους ανεξαρτησία, τις δημοκρατικές ελευθερίες και το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνοι τους για τις τύχες τους.

Η ύπαρξη και δράση της ΠΟΔΝ μπορεί να μη γίνεται αισθητή στον ίδιο βαθμό όσο στο παρελθόν και σε όλες τις χώρες, όμως καταφέρνει και σήμερα να συσπειρώνει στους κόλπους της 152 Οργανώσεις σε 104 χώρες. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια είκοσι νέες Οργανώσεις ενσωματώθηκαν στη δύναμη της ΠΟΔΝ, οι περισσότερες ΚΝ ή νεολαίες ΚΚ. Η ΠΟΔΝ είναι σήμερα η μόνη διεθνής οργάνωση νεολαίας που δεν εξαρτάται και δε λογοδοτεί σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, διεξάγει συνέδρια και συνεδριάζει σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, καθορίζει στόχους και προγράμματα δράσης, αυξάνει τη δύναμή της σταδιακά αλλά συνέχεια.

Στην Πολιτική Διακήρυξη του τελευταίου 15ου συνεδρίου της Ομοσπονδίας (Γενάρης ’99) αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Ο ιμπεριαλισμός γίνεται όλο και πιο επιθετικός. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους δρουν ως ειδικός αστυνόμος, παρεμβαίνοντας στα εσωτερικά χωρών, ακόμη και με τρομοκρατικά μέσα, εξυπηρετώντας τα συμφέροντά τους. Το ίδιο διάστημα ο ΟΗΕ χάνει όλο και περισσότερο τη σημασία του, χρησιμοποιείται ως «καμουφλάζ» των ιμπεριαλιστών για την εξωτερική τους πολιτική». Αλλά και στις περιφερειακές αποφάσεις ανά περιοχή αποτυπώνονται καθαρά οι αντιιμπεριαλιστικοί στόχοι πάλης, με μέτωπο στην ΕΕ, τον ΠΟΕ, το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Στην πρόσφατη σύνοδο του Γενικού Συμβουλίου στο Βιετνάμ αποφασίστηκε ένα πρόγραμμα δράσης όπου ξεχωρίζει η διεθνής εκστρατεία της ΠΟΔΝ ενάντια στο ΝΑΤΟ, για τη διάλυση αυτού του ιμπεριαλιστικού επιθετικού οργανισμού.

Τα παραπάνω δε μπορούν και δεν πρέπει βέβαια να «κρύψουν» τα πολιτικά προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ΠΟΔΝ.

Η μάχη για το χαρακτήρα και τον προσανατολισμό της Ομοσπονδίας δεν έχει κερδηθεί, πόσο μάλλον οριστικά.

Τα τελευταία χρόνια οι συζητήσεις στους κόλπους της ΠΟΔΝ δε διεξάγονταν -ως ένα βαθμό και σήμερα- πάντα με γόνιμο τρόπο. Τα σημάδια της προηγούμενης περιόδου ('91-'93) συχνά είναι πιο έντονα σε κάποιες Κομμουνιστικές Νεολαίες από ό,τι σε άλλες οργανώσεις. Ο αμυντισμός και απολογητισμός για τις εξελίξεις που τελικά οδήγησαν στην ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων, η «καταρρευσολογία», οι αυταπάτες για το ρόλο της Σοσιαλδημοκρατίας και η γενικολογία περί «δημοκρατικών δυνάμεων», δεν επέτρεψε πολλές φορές στην ΠΟΔΝ ένα πιο αιχμηρό και ουσιαστικό ρόλο ή στην καλύτερη περίπτωση δημιούργησε ερωτήματα για το πρόσωπο της Ομοσπονδίας. Η συζήτηση για «πλάτεμα» των γραμμών της ΠΟΔΝ, για «άπλωμα» της ΠΟΔΝ, είχε τη λογική μιας τέτιας ιδεολογικοπολιτικής διεύρυνσης, ώστε να «χωράει» ο καθένας.

Σήμερα μπορεί να έχουμε καλά και με γενικά σωστό προσανατολισμό κείμενα από το πρόσφατο 15ο Συνέδριο στην Κύπρο, αλλά αυτό δεν είναι και δε θα είναι αρκετό. Πολλά κρίνονται από την «καθημερινή» δράση της ΠΟΔΝ, το αν θα πετύχει να γίνεται εργαλείο στα χέρια των Οργανώσεων για τη διεκδίκηση στόχων, για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων τους, με πρωτοβουλίες συντονισμού στις περιφέρειες και παγκόσμια, κόντρα στα σχέδια του ιμπεριαλισμού και των μηχανισμών του. Πρωτοβουλίες που θα αγκαλιάζουν πολλές οργανώσεις από διάφορες χώρες, που δε θα αλλοιώνουν όμως τον πυρήνα των στόχων, δε θα αποκρύπτουν τον ένοχο. Θέλουμε μια ΠΟΔΝ που θα βοηθάει στο συντονισμό του κινήματος της νεολαίας, που θα ακουμπάει σε αυτό.

Η ΠΟΔΝ, για παράδειγμα, δε μπορεί να υποκαθιστά τη ζωντανή δράση στο κίνημα με παρεμβάσεις στις δομές του ΟΗΕ και στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του, δε μπορεί να έχει αυταπάτες ότι ειδικά σήμερα με τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης, έτσι και μόνο θα λυθούν τα προβλήματα. Χρειάζεται να ριζοσπαστικοποιηθεί η παρέμβαση της ΠΟΔΝ σε όλα τα επίπεδα. Δε μπορεί να εξαντλείται ο ρόλος της στο να παρατηρεί, να καταγράφει και να καταγγέλλει.

Η δύναμη της ΠΟΔΝ βρισκόταν και βρίσκεται στα μέλη της. Οταν, για παράδειγμα, το αντιπολεμικό - αντιΝΑΤΟϊκό κίνημα στην Ελλάδα μέσα στο 1999 και οι επιτυχίες του, έκαναν το γύρο του κόσμου ακόμη και μέσα από τα διεθνή ΜΜΕ, ο πρωτοπόρος ρόλος της ΚΝΕ πλάι στο ΚΚΕ σχολιάστηκε έντονα σε πολλές οργανώσεις και χώρες, έδοσε κουράγιο και δύναμη σε πολλούς συντρόφους.

Ενα άλλο παράδειγμα που επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω αποτελεί ο θεσμός των Παγκόσμιων Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών (ΠΦΝΦ). Ενώ αυτός κατασυκοφαντήθηκε μετά το 1989, σε βαθμό που κινδύνεψε να σβήσει και ενώ δύσκολα θα περίμενε κανείς την αγωνιστική συνέχειά του, το 1997 η ΠΟΔΝ κατάφερε να διοργανώσει μια μεγαλειώδη αντιιμπεριαλιστική συνάντηση της παγκόσμιας προοδευτικής νεολαίας στο νησί της επανάστασης, στην Κούβα. Το 14ο ΠΦΝΦ στην Κούβα έδοσε απάντηση και στη φιλολογία περί «ανοίγματος» και «διεύρυνσης» της ΠΟΔΝ, συσπειρώνοντας 12.500 νέους από 136 χώρες γύρω από συνθήματα και πρόγραμμα αντιιμπεριαλιστικού περιεχομένου.

Μόνο η ενίσχυση του πολιτικού - αντιιμπεριαλιστικού προσανατολισμού και η στενή σχέση με τις διεργασίες στο νεολαιίστικο κίνημα μπορεί να εγγυηθεί τη διεύρυνση της ΠΟΔΝ. Η ενότητα χτίζεται σε αυτή τη βάση, η ανάπτυξη του κινήματος και η αντιπαράθεση με λαθεμένες αντιλήψεις μπορούν να τη διασφαλίσουν. Ο ιδιαίτερος ρόλος των Κομμουνιστικών Νεολαιών σε αυτή την προσπάθεια - μέσα και έξω από την ΠΟΔΝ - είναι προφανής.



Ο Ηρακλής Τσαβδαρίδης είναι Πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών (ΠΟΔΝ) και μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ.