ΤΟ ΝΕΟΛΑΙΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΑΔ ΜΕΤΩΠΟΥ

Η ΚΝΕ στο 7ο Συνέδριό της διαμόρφωσε την τακτική της στο κίνημα της νεολαίας, θέτοντας μια σειρά από στόχους για τη δράση της Οργάνωσης και φέρνοντας στο κέντρο της προσοχής το πώς θα γίνει ικανή για να συμβάλλει αποφασιστικά στον αγώνα του Κόμματος, για την οικοδόμηση του αντιιμπεριαλιστικού - αντιμονοπωλιακού - δημοκρατικού μετώπου πάλης. Επιδίωξή μας, είναι η νεολαία να απαντήσει σήμερα στην επίθεση του ιμπεριαλισμού με τη δική της αντεπίθεση μαζί με το ΚΚΕ, παίρνοντας τη θέση της στο μέτωπο της σύγκρουσης και της ανατροπής, για το σοσιαλισμό.

Η τακτική μας, που δοκιμάστηκε στα χρόνια που μεσολάβησαν, είναι η πολυμέτωπη-πολύμορφη αντεπίθεση της νεολαίας στην πολιτική της άρχουσας τάξης, στην εξουσία της ολιγαρχίας, στον ιμπεριαλισμό. Με αφετηρία τα προβλήματα, την προοπτική που αντιμετωπίζει η συντριπτική πλειοψηφία των νέων επιδιώκουμε την ανάπτυξη μετώπων πάλης για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων, για συλλογική - δημιουργική έκφραση των αναγκών και ενδιαφερόντων της νέας γενιάς. Η πάλη με αιτήματα σε αντιιμπεριαλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, η εναντίωση μέσα από τους αγώνες στην αιτία που γεννά προβλήματα και αδιέξοδα, ενισχύοντας τον αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό του κινήματος της νεολαίας, μπορεί να φέρνει κοντά το νεολαιίστικο κίνημα με το εργατικό-λαϊκό και να συνενώνει τα επιμέρους μέτωπα, δημιουργώντας όρους συνάντησης στο ενιαίο λαϊκό μέτωπο ενάντια στον κοινό αντίπαλο, τον ιμπεριαλισμό.

Κριτήριο για να μετριέται η ικανότητα της Οργάνωσης στην υλοποίηση των στόχων που θέσαμε είναι η από κοινού ανάπτυξη της μαζικής με την πολιτική-ιδεολογική δράση σε πλατιά τμήματα της νεολαίας. Η άνοδος του κινήματος μετριέται με τον πιο ασφαλή δείκτη που είναι οι αλλαγές στη συνείδηση των νέων, η πολιτική μετατόπιση προς το ΚΚΕ, η μαζικοποίηση της ΚΝΕ.

Στο διάστημα που πέρασε ήταν ορατή η άνοδος του κινήματος της νεολαίας. Η διεύρυνση των αγωνιστικών διεργασιών, η μαζικότητα, έκταση, ένταση και διάρκεια αγώνων νεολαιίστικων ή με σημαντική συμβολή των νέων, είναι εξελίξεις που δε μπορούν να αμφισβητηθούν από κανέναν. Φάνηκαν οι αγωνιστικές ριζοσπαστικές διαθέσεις σημαντικών τμημάτων της νεολαίας να αναμετρηθούν με την κυρίαρχη πολιτική, τους εκφραστές της και τους μονόδρομούς τους. Φάνηκε ότι η διάχυτη αγανάκτηση μπορεί να εκφράζεται με όρους κινήματος και να γίνεται ενοχλητική για τα άμεσα, μα κυρίως τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Φάνηκε ότι το δρόμο του αγώνα που σταθερά προπαγανδίζει μια πρωτοπορία ανάμεσα στους νέους, μπορεί να τον ακολουθεί η πλειοψηφία, όταν διαμορφώνονται οι κατάλληλες συνθήκες, λόγω και της οξύτητας που έχει η επίθεση, στο παρόν και το μέλλον της νεολαίας.

Αποφεύγοντας σε αυτό το άρθρο την περιγραφή της αγωνιστικής ανάτασης που υπήρξε στο κίνημα της νεολαίας, στεκόμαστε σε ορισμένα κρίσιμα ζητήματα που επισημαίνουμε στη δράση μας, δουλεύοντας με την αγωνιστική μας τακτική. Θα εξετάσουμε ορισμένες πλευρές για την ανάπτυξη και τον προσανατολισμό του κινήματος που το επόμενο διάστημα χρειάζεται να μελετήσουμε καλύτερα, αξιοποιώντας την πείρα από σημαντικές κατακτήσεις που έχει δημιουργήσει η παρέμβασή μας.

 

Ο ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Η αγωνιστική επένδυση που έγινε σε χιλιάδες νεανικές συνειδήσεις είναι ένα σημαντικό βήμα στο συνολικότερο αγώνα ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική. Η μαζική είσοδος νεολαίας στο κίνημα, αποκτώντας μόνιμα χαρακτηριστικά και ακόμα πιο συνειδητό πολιτικό προσανατολισμό, αποτελεί ελπιδοφόρο σημάδι για την προοπτική του Μετώπου και τις διεργασίες για τη συγκρότησή του.

Ο παράγοντας που μπορεί να διευρύνει αυτή την τάση, να σταθεροποιήσει τον προσανατολισμό και να εξασφαλίσει τη συνέχεια της ανόδου του κινήματος είναι η ΚΝΕ. Η σχέση γερής, μαζικής ΚΝΕ-ισχυρού νεολαιίστικου κινήματος, αποδείχτηκε άλλη μια φορά από τους πρόσφατους αγώνες, αναγνωρίστηκε από σημαντικά τμήματα νέων αλλά και από τους αντιπάλους μας.

Η οργάνωση δουλεύοντας με την πολιτική του Κόμματος, αξιοποιώντας την παρουσία του στη κοινωνία, υλοποιώντας τη γραμμή της αντεπίθεσης, ανέδειξε τον πρωτοπόρο ρόλο της ανάμεσα στα αγωνιζόμενα τμήματα των νέων. Αυτή η επιτυχία δεν έχει διαρκή ισχύ, αλλά απαιτεί να επιβεβαιώνεται συνεχώς στις νεανικές συνειδήσεις. Η εμπειρία χρόνων δείχνει ότι δεν υπάρχουν μόνιμα κεκτημένα στη φυσιογνωμία του κινήματος της νεολαίας. Ο σταθερός προσανατολισμός των οργανώσεών μας στο κίνημα, στη δράση μέσα στους φορείς της νεολαίας, η συγκρότηση φορέων για τη συλλογική διεκδίκηση, όπου δεν υπάρχουν, είναι μόνιμη επιδίωξη και καθήκον που ελέγχεται διαρκώς. Η ενότητα, ο οργάνωση, ο προσανατολισμός είναι βασικά χαρακτηριστικά που θέλουμε να δυναμώσουν στο νεολαιίστικο κίνημα. Αυτά τα χαρακτηριστικά μόνο η οργάνωσή μας μπορεί να τα εξασφαλίσει με τη δράση της, αξιοποιώντας δημιουργικά τον έντονο αυθορμητισμό που υπάρχει στο νεολαιίστικο κίνημα, δίνοντάς του συνειδητό περιεχόμενο.

Αυτή τη διαπίστωση δεν την κάνουμε μόνο εμείς αλλά και ο αντίπαλος. Εκτιμούν ότι βασικός παράγοντας στην άνοδο της διεκδίκησης της νεολαίας είναι η παρουσία του ΚΚΕ, όπως αυτή εκφράζεται μέσω και της δράσης της ΚΝΕ στο κίνημα. Θεωρούν ότι η παρέμβαση της οργάνωσής μας αποτελεί δυνάμει κίνδυνο στη μόνιμη επιδίωξη της άρχουσας τάξης για χειραγώγηση της συνείδησης των νέων, αλλά και στις προσπάθειες ελέγχου των αγωνιστικών διαθέσεων, όπου εκδηλώνονται. Η δράση μας συχνά αποτελεί και άμεσο κίνδυνο στους σχεδιασμούς του κατεστημένου και στην προσπάθεια υλοποίησης της πολιτικής του. Οι σχεδιασμοί χτυπήματος της πρωτοπορίας του κινήματος και αναχαίτισης της διείσδυσής μας σε πλατύτερες μάζες δεν περιορίζονται στον απροκάλυπτο αυταρχισμό, που εκδηλώθηκε ιδιαίτερα έντονα το προηγούμενο διάστημα. Οι αυταρχικές μεθοδεύσεις εναλλάσσονται με μέτρα καταστολής και ανοιχτής τρομοκρατίας, όχι μόνο ιδεολογικής αλλά και σωματικής.

Εκτός της μόνιμης προσπάθειας για εδραίωση της κυρίαρχης ιδεολογίας και των προτύπων της στη μάζα της νεολαίας, η άρχουσα τάξη μελετά και δραστηριοποιείται στην κατεύθυνση επίδρασης και στο κομμάτι εκείνο των νέων που έχει ένα ριζοσπαστισμό και αναζητά διέξοδο, με μια λογική και διάθεση ρήξης με το κατεστημένο. Ο λεγόμενος αντεξουσιαστικός χώρος αξιοποιείται και προβάλλεται στις μικρότερες ηλικίες σαν αντίδοτο στη δράση της ΚΝΕ στα Λύκεια, επιδιώκοντας το γκρουπάρισμα ενός αντίπαλου πόλου στην Οργάνωσή μας, μετά την αποτυχία των νεολαιών των κομμάτων του συστήματος να αναπτύξουν μια δράση ικανή να φρενάρει την παρουσία της ΚΝΕ. Η πριμοδότηση αυτού του χώρου επιλέγεται και λόγω της φθοράς των κλασικών ή νεοαριστερίστικων ομάδων και της δυσκολίας τους για διακριτή παρουσία στο κίνημα.

Η αδυναμία - ανυπαρξία των άλλων νεολαιών να δράσουν πέρα από το χώρο των ΑΕΙ-ΤΕΙ σε μια περίοδο που ενισχύονται οι τάσεις γα συλλογική έκφραση των νέων, οδηγεί σε πολλαπλασιασμό των πρωτοβουλιών χειραγώγησης του κινήματος, μέσα από τις λεγόμενες συμμετοχικές διαδικασίες και φόρουμ που προικοδοτούνται με αξιόλογα ποσά από την ΕΕ και επιχειρήσεις. Γεγονός είναι ότι αυτές οι πρωτοβουλίες παρά την προβολή και την οικονομική στήριξη, λειτουργούν περιθωριακά ανάμεσα στους νέους. Αυτή η πραγματικότητα οδηγεί συχνά σε υποτίμηση των δυνατοτήτων της άρχουσας τάξης να στρέψει την οργανωμένη συλλογική έκφραση της νεολαίας σε ανώδυνους δρόμους για την εξουσία της. Η υποτίμηση αυτή κυρίως εκφράζεται μέσα από την αποσπασματική δράση του ν. κ., την εμφάνιση του «κατά καιρούς» ή την αντίληψη ότι το κίνημα υπάρχει (άρα ασχολούμαστε) μόνο όταν υπάρχει «κλίμα» - διαθέσεις που μπορούν να εκφραστούν με τη μία ή την άλλη μορφή πάλης.

 

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ

Η ανάταση του ν. κ. αυτά τα χρόνια δεν οδήγησε σε κλείσιμο της «ψαλίδας» ανάμεσα στην ένταση της επίθεσης από τη μια και την αντίστοιχη απάντηση του κινήματος από την άλλη. Φυσικά η ψαλίδα μπορεί να κλείσει μόνο με τη συγκρότηση του μετώπου, παίρνοντας το ν. κ. τις δικές του θέσεις μάχης στο μέτωπο για τη λαϊκή εξουσία και το σοσιαλισμό.

Η μείωση όμως αυτής της απόστασης περνά μέσα από την πορεία υλοποίησης ολοκληρωμένα της τακτικής μας. Η νεανική αντεπίθεση ξεδιπλώνεται πάνω σε βασικά μέτωπα πάλης που καθορίσαμε στο συνέδριό μας. Μέτωπα δράσης και αγώνα που συνδέονται στενά μεταξύ τους και αποτελούν σημεία συνάντησης του ν. κ. με το εργατικό-λαϊκό. Δε μπορεί να έχει συνέχεια και αποτελεσματικότητα το κίνημα της νεολαίας και η δράση μας σε αυτό, αν δεν είναι πολυμέτωπο. Σήμερα, ακόμα πιο έντονα και πιο καθαρά τα προβλήματα και οι διεκδικήσεις διαπλέκονται.

Ακόμα πιο επιτακτική έχει γίνει η ανάγκη μέσα από μικρότερες ή μεγαλύτερες αντιστάσεις και συλλογικές δραστηριότητες να προβάλλεται η διαχωριστική γραμμή, ανάμεσα στην πολιτική που εξυπηρετεί τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, με την πολιτική που καλεί σε αντίσταση - ρήξη - ανατροπή. Η διαχωριστική γραμμή διαπερνά το σύνολο των προβλημάτων και αναγκών της νέας γενιάς. Δεν υπάρχουν «μικρά» προβλήματα που δεν έχουν σχέση με την εξουσία της ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού.

Η πολυμέτωπη δράση του κινήματος δε σημαίνει απουσία ιεράρχησης, αδιαφορία για την επικαιρότητα, αγνόηση των διαθέσεων και του κλίματος που δημιουργεί το ένα ή το άλλο μέτρο της κυβέρνησης. Αυτό όμως δεν αναιρεί ούτε μπορεί να οδηγεί σε υποτίμηση - εγκατάλειψη της δράσης σε μέτωπα πάλης όπως ο πολιτισμός, τα ναρκωτικά, ο αθλητισμός, η προστασία του περιβάλλοντος. Η άρχουσα τάξη διαμορφώνει συνειδήσεις - πρότυπα - στάση ζωής, εξασφαλίζοντας την κυριαρχία της στον πολιτισμό και αθλητισμό, γενικεύοντας τη λογική και χρήση του υποκατάστατου στον ελεύθερο χρόνο της νεολαίας.

Ο ελεύθερος χρόνος έχει γίνει πλέον προνομιακό έδαφος για τη δράση του κεφαλαίου, επιδιώκοντας αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας σε συνδυασμό με διεύρυνση της κερδοφορίας του. Οι εξελίξεις επιβάλλουν να δούμε με προτεραιότητα τη συνέχεια της δράσης μας σε αυτά τα μέτωπα πάλης. Με συνδυασμένες πρωτοβουλίες, πολιτικές και του κινήματος. Με την ενίσχυση ενός πλέγματος δραστηριοτήτων που διευρύνονται συνεχώς, αγκαλιάζοντας τη θέληση για δημιουργία και ψυχαγωγία. Επιδιώκοντας οι φορείς της νεολαίας και η οργάνωσή μας να διαμορφώνουν ένα διακριτό ρεύμα που επιδρά μαζικά και συμβάλλει στην μορφωτική-πολιτιστική αναγέννηση που έχει ανάγκη ο λαός μας.

Η σταθερή ανάπτυξη δράσης μαζικής - πολιτικής στο σύνολο των μετώπων πάλης, δημιουργεί το έδαφος για να γίνεται κατανοητός ο ενιαίος χαρακτήρας της επίθεσης του κεφαλαίου στα δικαιώματα, την προοπτική και τη συνείδηση της νεολαίας. Μια τέτια πολυμέτωπη δράση δυναμώνει τον προσανατολισμό του κινήματος, απομονώνει το συντεχνιασμό, αξιοποιεί το αυθόρμητο, συνενώνει διαφορετικά τμήματα νεολαίας στον κοινό αγώνα.

Οι πρωτοβουλίες για ανάπτυξη της δράσης του κινήματος σε όλα τα μέτωπα πάλης, εξασφαλίζουν την πιο αποτελεσματική παρέμβαση στην ολομέτωπη επίθεση της άρχουσας τάξης, στον αγώνα για τη χειραφέτηση της νεολαίας από την εξουσία των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού. Η εμπειρία που έχουμε από περιόδους ανόδου των αγωνιστικών διεργασιών δείχνει τη δυνατότητα να δένονται συνθήματα και αιτήματα, να υιοθετούνται σαν κοινές διεκδικήσεις.

Οι πορείες στις 11 Νοέμβρη χιλιάδων μαθητών - φοιτητών ενάντια στην αντιδραστική μεταρρύθμιση στην παιδεία, εξελίχθηκαν και σε αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις κατά της επίσκεψης Κλίντον. Η πράξη νομοθετικού περιεχομένου της κυβέρνησης για να κάμψει τις μαθητικές καταλήψεις, έφερε μαζί τον αγώνα για την παιδεία με την πάλη για δημοκρατία κόντρα στον αυταρχισμό και την καταστολή. Οι αγώνες στα Νυχτερινά αναδείχνουν μαζί με την υπεράσπιση του δικαιώματος στη μόρφωση, την εργοδοτική ασυδοσία και τις άσχημες εργασιακές σχέσεις.

 

ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΠΑΛΗΣ

Ενα από τα θέματα που αποτέλεσαν πεδίο έντονης διαπάλης με την κυρίαρχη πολιτική, ήταν και θα συνεχίσει να είναι οι μορφές πάλης που επιλέγει το κίνημα με την πρωτοπορία του. Δεν είναι τυχαία η συνεχής χρήση των ορίων νομιμότητας από την κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα.

Στην προσπάθεια υπόδειξης τρόπων αγώνα, επιστρατεύεται και η επίκληση της κοινής γνώμης. Η αναφορά στην κοινή γνώμη χρησιμοποιείται σα μέσο πίεσης για να προσαρμοστούν οι διεκδικήσεις και η πάλη στα μέτρα του συστήματος. Το ν. κ. δε μπορεί να μην ενδιαφέρεται για τη γνώμη και τη στάση που θα κρατήσουν οι εργαζόμενοι στον αγώνα του. Αυτό όμως που συχνά ονομάζεται «κοινή γνώμη» είναι η επίδραση των μέσων που έχει το σύστημα, για να διαμορφώνει και να επιδρά στις τάσεις και τη στάση τμημάτων του λαού.

Η οξύτητα των μορφών πάλης που είχαμε και στο κίνημα της νεολαίας υπολείπεται της οξύτητας της επίθεσης που γίνεται στα δικαιώματά της. Η επιλογή των μορφών πάλης χωρίς να είναι ο μόνος παράγοντας που καθορίζει έναν αγώνα, μπορεί να δίνει ώθηση στη γενίκευση - κλιμάκωση και διάρκειά του. Σε καμιά περίπτωση, η κατάλληλη επιλογή δε μπορεί να γίνεται στα πλαίσια των ορίων νομιμότητας που βάζει το σύστημα ή από την αποδοχή, έτσι γενικά, της κοινής γνώμης. Η μαζικότητα, οι διαθέσεις που εμπλουτίζονται πολιτικά, η συστράτευση-συμπαράσταση του λαϊκού κινήματος συνδυάζονται με μορφές πάλης αντίστοιχες σε δυναμισμό και οξύτητα των κυβερνητικών μέτρων.

Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα φάνηκε ότι η συμπαράσταση στο δίκαιο ενός αγώνα πρέπει να ταυτίζεται με τη στήριξη της μορφής πάλης που επιλέγουν αυτοί που αγωνίζονται. Οποιος κάνει διαχωρισμό δίκαιων αιτημάτων αλλά λάθος μορφών γίνεται «δούρειος ίππος». Αυτό το ρόλο σχεδόν πάντα παίζουν όχι μόνο στο κίνημα της νεολαίας, τα άλλα κόμματα και ιδιαίτερα αυτά που αποκαλούν τον εαυτό τους «αριστερά». Είναι χαρακτηριστική η στάση του ΣΥΝ στις μαθητικές καταλήψεις πρόσφατα, ή στην πορεία για τον Κλίντον.

Η οργάνωσή μας αξιοποιώντας την εμπειρία του λαϊκού κινήματος και του Κόμματος μέσα από τις θέσεις της στο ν. κ. συγκέντρωσε πλούσια πείρα στα ζητήματα χειρισμών και εναλλαγής των μορφών πάλης. Αξιοποίησε παράλληλα και τις συμβολικές μορφές στο μαζικό - πολιτικό αγώνα, επιδιώκοντας ο συμβολισμός να ωθεί την άνοδο των διαθέσεων. Ο κίνδυνος της απολυτοποίησης όμως της μιας ή της άλλης μορφής είναι υπαρκτός, ιδιαίτερα στο ν.κ., που το έντονο αυθόρμητο συνδυάζεται με την αδύνατη πολιτική συνείδηση.

Συχνά η έννοια του αγώνα ταυτίζεται με τη μορφή. Η φυσική ανυπομονησία των νέων χρησιμοποιείται για να επενδυθούν μονομέρειες για την αποτελεσματικότητα της μιας ή της άλλης μορφής. Η απουσία - αδυναμία της ΚΝΕ στο κίνημα των νέων τα χρόνια της κρίσης και ανασυγκρότησης αξιοποιήθηκε για να δυναμώσουν τέτιες αντιλήψεις που σήμερα βρίσκονται σε ύφεση. Κυρίως, όμως, η απουσία μας στοίχισε στην έκβαση ενός καθοριστικού παράγοντα για την προοπτική και τον προσανατολισμό του κινήματος, που είναι οι συσχετισμοί στο κίνημα της νεολαίας.

 

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια σταθερή πορεία αλλαγής των συσχετισμών στο κίνημα της νεολαίας. Η σχετικά γρήγορη ανάκτηση του κύρους και της επιρροής του κόμματος σε μεγάλες λαϊκές και νεολαιίστικες μάζες έδοσε ώθηση στην προσπάθεια αλλαγής των δυσμενών συσχετισμών που διαμορφώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια.

Η επίμονη δουλιά της ΚΝΕ, η προσπάθεια να επανακτήσει τον πρωτοπόρο ρόλο της μέσα από συνεχή δράση σε κάθε τμήμα και χώρο που βρίσκεται η νέα γενιά, έχει φέρει ανακατατάξεις που είναι πλέον ορατές στις διεργασίες που γίνονται ανάμεσα στους νέους. Η πορεία για ριζική αλλαγή στους συσχετισμούς είναι αντίστοιχη με την πορεία οικοδόμησης του Μετώπου. Δίνουμε αυτή τη μάχη έχοντας συγκεντρώσει αξιόλογες δυνάμεις, έχοντας δημιουργήσει αρκετά πλεονεκτήματα.

Με δοκιμασμένη την ικανότητα της πολιτικής του κόμματος να κερδίζει πόντους στη νεολαία, ο δικός μας ρόλος και η αποτελεσματικότητα συνεχίζει να κρίνεται από το τρίπτυχο της δράσης: σταθερός προσανατολισμός στο κίνημα για ανάπτυξη αγώνων - συλλογικών διεργασιών, πλατιά πολιτική-ιδεολογική επικοινωνία του ΚΚΕ με τη νεολαία, γερή-μαζική ΚΝΕ. Τρεις διαστάσεις στη δουλιά μας που καθορίζουν την πορεία αλλαγής συσχετισμών στο κίνημα, δυναμώνουν την αγωνιστική φυσιογνωμία και τον αντιιμπεριαλιστικό του προσανατολισμό. Τα βασικά καθήκοντα που ξεχωρίσαμε στην απόφαση του 7ου Συνεδρίου για την υλοποίηση της τακτικής μας, μπορούν σήμερα να δουλευτούν καλύτερα, γενικεύοντας την εμπειρία που συγκεντρώθηκε. Η σημασία τους αναδείχθηκε μέσα από περιόδους κορύφωσης και ύφεσης των αγωνιστικών διεργασιών.

Η συσπείρωση νέων αγωνιστών σε στόχους αντιιμπεριαλιστικούς στα μέτωπα πάλης, αναδείχνεται σε καθήκον πρώτης γραμμής, ιδιαίτερα σήμερα, που είναι χειροπιαστή η ικανότητα συσπείρωσης ευρύτερων δυνάμεων με την πολιτική του κόμματος και την προοπτική του Μετώπου. Στο κίνημα της νεολαίας τέτιες συσπειρώσεις μπορούν να αναδειχθούν σε κέντρα συντονισμού και καθοδήγησης αγώνων, επιδρώντας ουσιαστικά στις συνειδήσεις. Μπορούν να αποτελέσουν εστίες συλλογικής έκφρασης και δράσης, ενίσχυσης της οργανωμένης πάλης. Μπορούν να καλύψουν κενά που υπάρχουν σε μεγάλα τμήματα της νεολαίας από την απουσία φορέων. Σήμερα, μπορούμε με νέους όρους να υλοποιήσουμε το στόχο συσπείρωσης πλατύτερων νέων αγωνιστών, γιατί στα βασικά τμήματα της νεολαίας έχουν δημιουργηθεί ή δυναμώσει οι φορείς συσπείρωσης: Το ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα, τα συντονιστικά αγώνα στους μαθητές, η Πανσπουδαστική σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, οι σύλλογοι στα ΙΕΚ.

Η πολυμέτωπη - πολύμορφη παρέμβαση είναι ο παράγοντας που θα εξασφαλίσει τη μαζικότητά τους, τη συνέχεια της δράσης τους, την ικανότητα επίδρασης στους συσχετισμούς και τις πολιτικές διεργασίες. Εχουμε συγκεντρωμένο αξιόλογο αριθμητικά και ποιοτικά δυναμικό στα βασικά τμήματα της νεολαίας. Εχουμε μια αντίστοιχη οργανωτική διάταξη που εξελίσσεται λόγω της αύξησης των γραμμών μας, επιδιώκοντας να ιεραρχηθεί καλύτερα. Οι καταστάσεις και οι δυσκολίες διαφέρουν από τμήμα σε τμήμα. Δυνατότητες υπάρχουν παντού. Το συμπέρασμα αυτό πρέπει να μεταφράζεται σε σχεδιασμένη - ελεγχόμενη δράση και ανάπτυξη. Η επιμονή μας στην ενίσχυση της παρέμβασης στις μικρότερες ηλικίες που έχουν κατακτηθεί προσβάσεις, συνδυάζεται με την αποφασιστική άνοδο της δράσης στην εργαζόμενη νεολαία, με την αποτελεσματικότερη παρουσία σε ΑΕΙ - ΤΕΙ, με πιο γρήγορα βήματα στους χώρους κατάρτισης.

 

Η ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

Ο αγώνας για την οικοδόμηση του Μετώπου είναι δεμένος με την αναζωογόνηση του εργατικού κινήματος, με την προσπάθεια ανασύνταξής του, τη συγκρότηση σε διακριτό ρεύμα του ταξικού πόλου με το ΠΑΜΕ. Η δράση των νέων εργατών - εργαζομένων στα πλαίσια του ΠΑΜΕ και των ταξικών δυνάμεων στα σωματεία θα δώσει ώθηση σε αυτή την προσπάθεια. Παράλληλα, θα βοηθήσει και το ίδιο το κίνημα της νεολαίας στον προσανατολισμό του και τη σταθερή συμπόρευσή του με την εργατική τάξη. Ο κύριος όγκος των νέων εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα που κυρίως συγκεντρώνονται, δε συμμετέχει στο συνδικαλιστικό κίνημα. Οι εργασιακές σχέσεις που παγιώνονται καθιστούν αδύνατη ακόμα και την εγγραφή στο σωματείο. Η εργασιακή περιπλάνηση, η εποχική εργασία, οι ατομικές συμβάσεις, η απουσία ασφαλιστικών δικαιωμάτων είναι ορισμένοι από τους παράγοντες που οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα, μαζί με την ηγεσία της ΓΣΕΕ και άλλων συνδικάτων του εξαγορασμένου - συναινετικού συνδικαλισμού.

Και οι δικές μας καθυστερήσεις έχει σημασία να επισημανθούν γιατί έχουμε σήμερα ένα δυναμικό που μπορεί να ανοίξει δρόμους στην οργάνωση και άνοδο της πάλης των νέων εργατών στα πλαίσια του εργατικού κινήματος. Αμεσα μπορεί να διαμορφωθεί και να ζυμωθεί ένα πλαίσιο αιτημάτων - στόχων πάλης για οργάνωση, συσπείρωση και εστίες αντιστάσεων της εργαζόμενης, υποαπασχολούμενης, άνεργης νεολαίας. Να συνδυαστεί με σχέδιο δράσης σε συγκεκριμένους εργασιακούς χώρους και εργατικούς κλάδους που συγκεντρώνουν υψηλά ποσοστά νέων, για οργάνωσή τους στα σωματεία. Να συγκροτηθούν σύλλογοι ή σωματεία σε χώρους ανασφάλιστης εργασίας, υποαπασχολούμενων ή ευκαιριακά εργαζόμενων.

Δεκάδες σωματεία ή Εργατικά Κέντρα - Ομοσπονδίες με ταξικές πλειοψηφίες μπορούν να εμπλουτίσουν τη δράση τους, αναπτύσσοντας πολύμορφη πολιτιστική - μορφωτική - ψυχαγωγική δραστηριότητα. Μια αντίστοιχη προσπάθεια που έχει ξεκινήσει ανάμεσα στους νέους ανέργους δεν πρέπει να εγκαταλειφτεί από τις δυσκολίες που συναντάμε. Η ορατή άνοδος της σχέσης και δράσης των νέων εργαζομένων στο εργατικό κίνημα με την ενίσχυση του ταξικού του ρεύματος, θα δώσει άλλη δυναμική στο κίνημα της νεολαίας, θα επιταχύνει τις διεργασίες του.

 

Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Η κατεύθυνση της πορείας του κινήματος της νεολαίας κρινόταν και κρίνεται από την ικανότητα της πρωτοπορίας του να δένει τις μικρότερες ή μεγαλύτερες μάχες που γίνονται σήμερα, με την κρίσιμη αναμέτρηση αύριο.

Ο αγώνας για τα δικαιώματα των νέων μπορεί να νικήσει και να φέρνει μετρήσιμα αποτελέσματα στη συνείδηση και σε κατακτήσεις, μόνο όταν η στόχευσή του αγγίζει την εξουσία των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού. Κάθε ουσιαστική διεκδίκηση σήμερα έρχεται αντιμέτωπη με την ανάγκη άλλης διεξόδου, άλλου δρόμου ανάπτυξης, άλλης εξουσίας. Το λαϊκό μέτωπο για το σοσιαλισμό είναι η διέξοδος που προβάλλουμε σήμερα για να έχει δικαιώματα η νεολαία, γι’ αυτό η προβολή του δένεται με τα αιτήματα και τους στόχους πάλης που παλεύει το κίνημα.

Αντίσταση στην επίθεση κυβέρνησης και κεφαλαίου, με αιτήματα και στόχους αντεπίθεσης, ωριμάζοντας στις νεανικές συνειδήσεις τη λογική της ρήξης, την προοπτική της κρίσιμης αναμέτρησης για τη λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό.



Ο Νίκος Σοφιανός είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ.