Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων της Αθήνας (21 - 23 Ιούνη 2002), με θέμα: «Η νέα διεθνής κατάσταση μετά τις 11 Σεπτέμβρη 2001»

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Το Νοέμβριο του 2002 συμπληρώνονται 85 χρόνια από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, το τεράστιο αυτό βήμα της ανθρωπότητας προς την απελευθέρωση από την εκμετάλλευση, με πρωτοπόρα την εργατική τάξη και το Κόμμα της. Τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού, η εποποιία της εργατικής τάξης που συνόδευσε την ίδρυση του πρώτου εργατικού - σοσιαλιστικού κράτους στην ιστορία, της Σοβιετικής Ενωσης, είναι σήμερα όσο ποτέ επίκαιρα, παρά τις αντεπαναστατικές ανατροπές των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας - και, ίσως, ακριβώς εξ αιτίας τους. Οι αντιθέσεις που ενυπάρχουν στον καπιταλισμό οξύνονται και η εργατική τάξη είναι πάντα το επαναστατικό υποκείμενο που θα πραγματώσει την ανατροπή και το πέρασμα στη σοσιαλιστική κοινωνία.

Παράγοντας όμως εκ των ων ουκ άνευ για να επιτελέσει η εργατική τάξη τον ιστορικό της προορισμό είναι η ύπαρξη ισχυρής καθοδηγητικής δύναμης των εργαζομένων, σε εθνικό επίπεδο -όπου, κατ’ αρχήν, συγκροτούνται οι ταξικές αντιθέσεις- αλλά και σε διεθνές: η ύπαρξη δηλαδή ισχυρού κομμουνιστικού κόμματος, καθώς και ο συντονισμός της δράσης των κομμουνιστικών κομμάτων σε όλο τον κόσμο.

Είναι βέβαια γεγονός ότι το κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα υπέστη, τα τελευταία χρόνια, ισχυρούς κλυδωνισμούς. Είναι όμως επίσης γεγονός ότι σε όλο τον κόσμο καταβάλλονται προσπάθειες από τους κομμουνιστές να διατηρήσουν ή να επανακτήσουν τα κομμουνιστικά τους χαρακτηριστικά, να διατυπώσουν εκ νέου λόγο αντίστασης, αλλά και λόγο ανατρεπτικό, επαναστατικό, να ξαναφέρουν στο επίκεντρο της συζήτησης και της δράσης τους την επικαιρότητα και την αναγκαιότητά του σοσιαλισμού.

Τιμώντας τα 85χρονα της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης, η σύνταξη της ΚΟΜΕΠ, αλλά και αναγνωρίζοντας τη σπουδαιότητα της πληροφόρησης γύρω από τους προβληματισμούς και τη δράση των κομμουνιστών σε ολόκληρο τον κόσμο, συνεχίζει να δίνει υλικό για το κομμουνιστικό κίνημα, δημοσιεύοντας αυτό το - οπωσδήποτε όχι πλήρες - αφιέρωμα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, στο οποίο περιλαμβάνονται:

Αρθρο σχετικά με την ευρύτερη περιοχή της τέως Σοβιετικής Ενωσης, από τη σκοπιά της κατάστασης του κομμουνιστικού κινήματος και των πολλαπλών εκφάνσεών του, στις τέως σοβιετικές δημοκρατίες.

Παρεμβάσεις κομμουνιστικών κομμάτων στην 5η κατά σειρά Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων της Αθήνας (21 - 23 Ιούνη 2002), με θέμα: «Η νέα διεθνής κατάσταση μετά τις 11 Σεπτέμβρη 2001». Επιλέξαμε να δημοσιεύσουμε τις παρεμβάσεις κομμάτων από γειτονικές χώρες και χώρες της Ευρώπης για τις οποίες δεν υπάρχει μεγάλη πληροφόρηση για τη δράση του εργατικού και επαναστατικού κινήματος. Ετσι λοιπόν παραθέτουμε τις παρεμβάσεις ή χαιρετιστήρια κομμάτων από τα Βαλκάνια (Βουλγάρικο Κομμουνιστικό Κόμμα «Γκεόργκι Δημητρώφ», ΚΚ Βουλγαρίας, Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας, Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα, Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ρουμανίας, ΚΚ Τουρκίας) και από τη Βόρεια Ευρώπη (ΚΚ Δανίας, Κομμουνιστικό Κόμμα στη Δανία, ΚΚ Νορβηγίας, Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ολλανδίας, ΚΚ Φινλανδίας). Στο 4ο τεύχος δημοσιεύτηκαν η παρέμβαση του ΚΚΕ στη Συνάντηση και η Κοινή Ανακοίνωση των κομμάτων.

Αρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό στελεχών της «Κομμουνιστικής Επανίδρυσης» Ιταλίας, «Λ’ Ερνέστο» και που εντάσσεται στον προσυνεδριακό διάλογο, εν όψει του Συνεδρίου του κόμματος, το Μάρτιο του 2002. Πρόκειται για ένα κείμενο ενδεικτικό της εσωκομματικής διαπάλης, σχετικά με ζητήματα όπως είναι ο χαρακτήρας του κόμματος, η σχέση του με το εργατικό κίνημα και το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, οι αντιλήψεις σχετικά με τον ιμπεριαλισμό. Το κείμενο εκφράζει τις απόψεις της μειοψηφίας της Κεντρικής Επιτροπής, Στο συνέδριο πάντως, ψηφίστηκαν οι αποφάσεις της πλειοψηφίας.

Εννοείται ότι δεν υιοθετούμε πολλές από τις απόψεις που παρατίθενται στις παρεμβάσεις και στο αναδημοσιευόμενο άρθρο. Οι αναγνώστες πρέπει να κατανοήσουν ότι τα κείμενα παρατίθενται κυρίως για λόγους πληροφόρησής τους, τόσο για την πολιτική κατάσταση των χωρών από τις οποίες προέρχονται, όσο και για το επίπεδο του προβληματισμού μέσα στα ίδια τα κομμουνιστικά κόμματα. Απόψεις, παραδείγματος χάριν, που οι αναγνώστες θα εντοπίσουν, σχετικά με τη διαμόρφωση του ιμπεριαλιστικού συστήματος σαν «υπερεθνικού όλου» με κινητήρια δύναμη το «υπερεθνικό» κεφάλαιο, σχετικά με την παντοκρατορία - μονοκρατορία των ΗΠΑ υποτιμώντας τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, έχουν απαντηθεί από τις αρχές ακόμη του περασμένου αιώνα, από τον ίδιο το Λένιν, μέσω της απάντησης που έδωσε στον Κάουτσκι σε σχέση με τον υπεριμπεριαλισμό. Θεωρούμε ότι η λενινιστική θέση επιβεβαιώνεται πλήρως στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο.

Οπωσδήποτε, το αφιέρωμα στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα δεν εξαντλείται σε αυτό το τεύχος. Η σύνταξη της ΚΟΜΕΠ επιφυλάσσεται να επανέλθει στο ζήτημα, με αναφορά σε άλλες περιοχές του κόσμου, π.χ. στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή ή στη Λατινική Αμερική, όπου διεξάγεται, με ποικίλες μορφές και σε διάφορα επίπεδα, οξύτατη ταξική πάλη.

 

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ «ΓΚΕΟΡΓΚΙ ΔΗΜΗΤΡΟΦ»

Μίντσο Μίντσεφ, Πολιτικός Γραμματέας

Αμέσως μετά τα πλήγματα ενάντια στα σύμβολα της Αμερικανικής και της παγκόσμιας καπιταλιστικής εξουσίας στις ΗΠΑ, στις 11 Σεπτέμβρη του περασμένου έτους, τα αστικά, όσο και τα λεγόμενα αριστερά, ΜΜΕ δήλωσαν ομόφωνα ότι ο κόσμος δεν είναι ο ίδιος.

Κάνουν λάθος! Προφανώς, μια τέτια ανοιχτή επίθεση είναι ένα γεγονός τεράστιας διεθνούς σημασίας, αλλά δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα επεισόδιο του πιο σημαντικού γεγονότος της νεώτερης ιστορίας του κόσμου - της διάλυσης του Ανατολικοευρωπαϊκού σοσιαλιστικού συστήματος το 1989-91.

Αυτό είναι σημείο στροφής στην παγκόσμια ιστορία. Από τότε ο κόσμος δεν είναι ο ίδιος όπως πρώτα. Επιβλήθηκε μια νέα τάξη, η οποία εντυπωσιακά θυμίζει εκείνη την τάξη την οποία ο φασισμός ήθελε να εγκαθιδρύσει εδώ και 60-70 χρόνια. Η σύγχρονη νέα τάξη του φιλελευθερισμού δε διαφέρει από εκείνη τη «νέα τάξη» του φασισμού στη μορφή, στις λεπτομέρειες, στη βαθύτερη ουσία.

Μετά την επιβολή της σύγχρονης Νέας Παγκόσμιας Τάξης, στη θέση 9 σοσιαλιστικών χωρών εμφανίστηκαν 25 νέοι κρατικοί σχηματισμοί. Στη θέση της σταθερής κατάστασης και των με ακρίβεια καθορισμένων συνόρων στην Ευρώπη, ήρθαν εποχές χάους στο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και διεθνικό επίπεδο.

Μια περίοδος βαθιάς οικονομικής καταστροφής, κατάρρευσης των κοινωνικών σχέσεων και ατερμόνων εθνικών συγκρούσεων ήλθε στην Ανατολική Ευρώπη. Ολα αυτά εξαντλούν τις χώρες της περιοχής αυτής και τις μετατρέπουν σε οικονομικές και πολιτικές αποικίες της Δύσης.

Εξαιτίας της αναίσχυντης προδοσίας που διαπράχθηκε από τους Σοβιετικούς κομματικούς και κρατικούς ηγέτες, οι λαοί της Σοβιετικής Ενωσης και οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης έχασαν τον Ψυχρό Πόλεμο που επιβλήθηκε από τη Δύση εδώ και μισό αιώνα.

Αυτό είναι ένα γεγονός που δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Αντίθετα, πρέπει να γίνει δεκτό σαν αφετηρία όλων των αναλύσεών μας, της συμπεριφοράς και των ενεργειών μας. Τότε, ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο, ο πόλεμος ενάντια στη Γιουγκοσλαβία και οι επιθετικές προκλήσεις ενάντια σε όλο τον προοδευτικό κόσμο θα φανούν σαν επεισόδια του αιματηρού δράματος που συνοδεύει την παλινόρθωση του καπιταλισμού στον τεράστιο χώρο από τον Οντερ ως την Καμτσάτκα.

Δεν καταστράφηκε μόνο η μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο παγκόσμια τάξη αλλά και τα υπολείμματα του συστήματος των Βερσαλλιών που λειτουργούσε μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ο κόσμος σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, πράγματι δεν είναι ο ίδιος όπως πριν μια δεκαετία.

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, δημιουργήθηκε μια κατάσταση κορεσμένη από εκρηκτικό μίγμα από το γεωπολιτικό υλικό αυτών που κέρδισαν και αυτών που έχασαν στον πόλεμο αυτό. Από τη μια μεριά, η θριαμβεύτρια Δυτική Ευρώπη και, από την άλλη, η ηττημένη Ανατολική Ευρώπη που ζει στην αθλιότητα και διαλύεται.

Ηδη εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, στη θέση των Ανατολικοευρωπαϊκών κρατών δημιουργήθηκαν ανοιχτά εδάφη, που υποβαθμίστηκαν στο επίπεδο των εξαρτημάτων πηγών πρώτων υλών και φτηνού, αν και υψηλής ειδίκευσης, εργατικού δυναμικού.

Η περίοδος της παλινόρθωσης του καπιταλισμού άνοιξε τους σημερινούς μηχανισμούς δράσης των παγκοσμίων καπιταλιστικών δομών που κρύβονται πίσω από τους θεσμούς που στερεώθηκαν στις περασμένες δεκαετίες - το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας κλπ.

Κανείς δεν αμφιβάλει πια ότι οι θεσμοί αυτοί είναι μέσα διαιώνισης της εξουσίας και της κυριαρχίας των πολυεθνικών εταιριών. Αυτά τα ισχυρά κέντρα του παγκοσμίου κεφαλαίου διεξάγουν έναν πραγματικό, αν και έξυπνα κρυμμένο, πόλεμο εξόντωσης ενάντια σε ολόκληρους λαούς, φυλές και θρησκείες. Επιβάλλουν στην Ανατολική Ευρώπη και στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ τέτιες «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», οι οποίες βαθαίνουν ανεξέλεγκτα την κοινωνική - ταξική ανισότητα τόσο στα επί μέρους κράτη όσο και ανάμεσα σε αυτά και τα ανεπτυγμένα κράτη της G-7.

Σήμερα, μιλάμε συχνότερα για το παγκόσμιο κεφάλαιο, για τα κέντρα, τις δομές και τους θεσμούς του. Και αυτό είναι απολύτως φυσικό, καθώς αυτό προσωποποιεί σήμερα τον ιμπεριαλισμό στην πιο επιθετική του μορφή. Σαν μαρξιστές-λενινιστές πρέπει να κοιτάξουμε στο αστικό στρατόπεδο πιο προσεκτικά. Εκεί, τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά.

Σήμερα, το μεγάλο κεφάλαιο είναι σε παγκόσμια κλίμακα ενωμένο σε δυο ομάδες, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και μετατοπίσεις από τη μια στην άλλη, όσο και σοβαρές αντιθέσεις. Από τη μια πλευρά είναι η ομάδα του πολυεθνικού, του παγκόσμιου κεφαλαίου και από την άλλη είναι η ομάδα του μεγάλου περιφερειακού κεφαλαίου. Αυτές οι δύο μερίδες του κεφαλαίου -τόσο η παγκόσμια, όσο και η περιφερειακή- συνυπάρχουν στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο με τις δυο ιδεολογίες τους - της παγκοσμιότητας και της περιφερειακότητας

Ο εθνικισμός, σαν παραδοσιακή ιδεολογία τις αστικής τάξης, είναι ήδη αναχρονισμός. Ο φορέας του, η μεσαία και, εν μέρει, η μικρή αστική τάξη έχει ασήμαντη επιρροή στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία.

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που επιβάλλονται από τα υπερεθνικά παγκόσμια κέντρα της οικονομικής εξουσίας στις χώρες του πρώην σοσιαλιστικού συνασπισμού είναι στην πραγματικότητα το όργανο μιας οικονομικής γενοκτονίας. Με τη βοήθεια ενός έξυπνου χειρισμού των μηχανισμών της αγοράς και των οικονομικών μοχλών, καταστρέφεται όχι μόνο ο υλικός αλλά και ο πνευματικός πολιτισμός της Ευρωπαϊκής Ανατολής.

Αυτή η νέα μορφή οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής σκλαβιάς τεράστιων μαζών ανθρώπων εφαρμόζεται μέσω της ιδεολογίας της «ανοιχτής φιλελεύθερης οικονομίας». Η σκλαβιά αυτή εκφράζεται στη λειτουργία του νεοαποικισμού της αγοράς, στην άνευ όρων υποταγή των λαών, τάχα μου αντικειμενικά, στα παιγνίδια των δυνάμεων της αγοράς.

Τα πεπρωμένα 100 και πάνω χωρών του Τρίτου Κόσμου και επίσης των χωρών του δικού μας κόσμου, τον οποίο κάποτε ονομάζαμε «δεύτερο» και τώρα είναι στην πραγματικότητα ο τέταρτος, βρίσκονται σε πλήρη εξάρτηση από τις χρηματιστικές μακροοικονομικές κερδοσκοπίες του παγκοσμίου κεφαλαίου.

Το πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το παιγνίδι με τα πεπρωμένα εκατομμυρίων ανθρώπων φαίνεται καθαρά αν πάρουμε υπόψη μας ότι μόνο το 8% της μάζας των μετρητών δολαρίων που κυκλοφορεί καλύπτεται με υλικά ενεργητικά. Το 92% της μάζας αυτής δεν έχει ούτε υλική ούτε ανανεωτική κάλυψη και γι’ αυτό κρύβει μια τεράστια καταστροφική δύναμη που κατά πολύ ξεπερνά τις καταστροφικές ικανότητες των πυρηνικών όπλων.

Σήμερα, ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται σε μια νέα κατάσταση. Ο Ανατολικοευρωπαϊκός σοσιαλισμός έχει τσακιστεί. Οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης έχουν ληστευθεί. Αν και τεράστια υλικά μέσα μπήκαν στην οικονομία της Δύσης, αν και ο βασικός οικονομικός ανταγωνιστής και αντίπαλος - ο Ανατολικός συνασπισμός έχει καταστραφεί, η αναμενόμενη σταθεροποίηση του καπιταλισμού δε συνέβη. Σύννεφα θύελλας μαζεύονται στον πολιτικό ορίζοντα. Αναμένεται καταστροφική παγκόσμια κρίση.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα «πλήγματα ενάντια στην Αμερική» της 11ης Σεπτέμβρη 2001. Η βαθιά ανάλυση των πληγμάτων αυτών έδειξε ότι είναι πράγματι μια πράξη τρομοκρατίας. Είναι επίσης ήδη γνωστό ποιος την εκτέλεσε. Ωστόσο, όπως πάντα συμβαίνει σε τέτιες περιπτώσεις, πιο σημαντικοί είναι αυτοί που την ενέπνευσαν. Πιθανότατα, θα γίνουν γνωστοί στο μέλλον.

Το θέμα, ωστόσο, δεν έχει νομικό χαρακτήρα. Είναι πολιτικό και συνεπώς πρέπει να του δώσουμε πολιτική απάντηση. Για το λόγο αυτό ας θυμηθούμε ποια μεθοδολογική σύσταση μας είχε δώσει ο Β. Ι. Λένιν σε παρόμοιες περιπτώσεις: «Ποιος ωφελείται;».

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι καθαρή: Η τρομοκρατική ενέργεια της 11ης Σεπτέμβρη ήταν αναγκαία στο παγκόσμιο κεφάλαιο. Με τη βοήθειά της η Αμερική «ταπεινώθηκε», οδηγήθηκε στο δρόμο της βαθμιαίας επέκτασης της εξωτερικής επίθεσης και της βαθμιαίας κατάργησης των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών. Αυτοί που εκτέλεσαν την τρομοκρατική πράξη μπορεί να αποκαλυφτεί ότι είναι μέλη της «Αλ Κάιντα» ή οποιασδήποτε άλλης τρομοκρατικής οργάνωσης, αλλά, τελικά, ωφέλησαν το παγκόσμιο κεφάλαιο. Αν πάρουμε υπόψη το οικονομικό και στρατιωτικό δυναμικό των ΗΠΑ, θα επωφεληθούν για να δώσουν μια τελευταία αποφασιστική μάχη ενάντια στις προοδευτικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα, όλοι όσοι δεν αρέσουν στις ΗΠΑ χαρακτηρίζονται εχθροί του «ελεύθερου κόσμου». Ο ελεύθερος κόσμος είναι οι χώρες του «χρυσού δισεκατομμυρίου». Είναι οι δυνάμεις του «καλού».

Ποιες είναι οι δυνάμεις του «κακού»; Για την ώρα είναι ο Ισλαμικός φουνταμενταλισμός. Μετά από αυτόν θα είναι οι αντίπαλοι κάθε είδους της παγκοσμιοποίησης. Και, τελικά, όπως σε όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις, θα έρθει η σειρά των κομμουνιστών. Και αυτή είναι η ουσία όλων των «αντιτρομοκρατικών εκστρατειών».

Ολα αυτά οδηγούν σε ένα καθαρό και αμείλικτο συμπέρασμα - ο παγκόσμιος καπιταλισμός ετοιμάζεται για ανοιχτό πόλεμο με όλο το φτωχό κόσμο. Αυτός ο καπιταλισμός έχει όλα τα χαρακτηριστικά του νεοφασισμού, κρυμμένα πίσω από φιλελεύθερη φρασεολογία. Και γιατί να μην τον ονομάσουμε φιλελεύθερο νεοφασισμό;

Οπως μεταξύ του Α΄ και του Β΄ παγκοσμίου πολέμου η ιμπεριαλιστική αντίδραση στηριζόταν στο ναζισμό και τη ναζιστική Γερμανία, έτσι και σήμερα το παγκόσμιο κεφάλαιο στηρίζεται στη φιλελεύθερη Αμερική. Σήμερα, οι ΗΠΑ παίζουν το ρόλο της δύναμης κρούσης του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ήδη διατυπώσει ένα νέο στρατηγικό δόγμα, το οποίο θα εξασφάλιζε την τελική και απόλυτη κυριαρχία του παγκόσμιου κεφαλαίου σε όλο τον κόσμο.

Οταν οι ΗΠΑ ήταν απλώς η καθοδηγητική δύναμη του παγκόσμιου καπιταλισμού, στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η κυβέρνησή τους έπαιρνε ανεξάρτητες αποφάσεις. Τότε, δρούσε το δόγμα της αμοιβαίας πυρηνικής συγκράτησης.

Τώρα, ακόμη και όταν οι ΗΠΑ είναι το πιο ισχυρό κράτος του κόσμου, είναι απλώς το ισχυρότερο εργαλείο του παγκόσμιου καπιταλισμού. Από αυτό το ρόλο, αλλάζουν όλο το γεωπολιτικό τους δόγμα.

Αυτό το δόγμα έχει δύο βασικές πλευρές: Ετοιμότητα ανεξάρτητης δράσης - χωρίς να λαμβάνεται υπόψη τίποτε και χωρίς τη βοήθεια των συμμάχων του ΝΑΤΟ και η χρήση βίας σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου χωρίς την έγκριση των Ηνωμένων Εθνών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, αυτό είναι δόγμα ανοιχτής επίθεσης. Οπως τονίζουν οι αυτουργοί του δόγματος, το κύριο μέσο του είναι τα προληπτικά πλήγματα με όλα τα μέσα ενάντια σε τρομοκράτες ή σε κράτη που θεωρούνται εχθρικά.

Το ερώτημά μου είναι ρητορικό, αλλά, παρ’ όλα αυτά, ρωτώ: Ποιος πόλεμος στην παγκόσμια ιστορία δεν άρχισε με ένα προληπτικό πλήγμα;

Και όσο για την έκφραση «πλήγμα με όλα τα μέσα», πρόκειται για στοιχείο του λεγόμενου αστραπιαίου πολέμου - εφευρέσεις του γερμανικού ναζισμού. Η σημερινή κυβέρνηση της Ουάσινγκτον χρησιμοποιεί και πάλι όρους όπως «προληπτική επίθεση», «αμυντική επέμβαση» κλπ.

Αυτή η προσέγγιση αλά Γκαίμπελς - οι όροι αποτελούν την προπαγανδιστική κάλυψη της ολοκληρωτικής επίθεσης ενάντια σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, ενάντια σε όλους όσους δε δέχονται την απόλυτη κυριαρχία του υπερεθνικού παγκόσμιου μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Οι επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη είναι σαφείς από πρώτη άποψη - ουσιαστικά είναι σαφές ποιος τις εκτέλεσε και οι συνέπειές τους είναι σαφείς. Η σαφήνεια αυτή αποσκοπεί στη μαζική συνείδηση εξ αιτίας του αποκλειστικού τους προπαγανδιστικού αποτελέσματος.

Μια σοβαρή προσέγγιση στο γεγονός αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε το κρυφό σχέδιο της σημερινής κυβέρνησης της Ουάσινγκτον. Συνίσταται στο άνοιγμα ενός πολέμου μεγάλης κλίμακας που θα διεξαχθεί με μη συμβατικά μέσα.

Θα επιστρέψω πάλι στη θέση εκείνη που εξέταζα από την αρχή - ο νέος πόλεμος που προετοιμάζουν ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός και η παγκοσμιότητα - είναι ένας πόλεμος ενάντια σε όλη την ανθρωπότητα. Στον πόλεμο αυτό οι ΗΠΑ θα παίξουν τον ηγετικό ρόλο αλλά, παρ’ όλα αυτά, θα είναι μόνο ο εκτελεστής. Η γεννήτρια των ιδεών είναι τα ανώνυμα κέντρα του παγκοσμίου κεφαλαίου.

Αυτό είναι ένας νέος φασισμός, αυτή τη φορά παγκόσμιος. Συνεπώς, η προσέγγισή του είναι επίσης παγκόσμια. Μέσα στα πλαίσια αυτά, η επίθεση της 11ης Σεπτέμβρη 2001 βρίσκει τη φυσική της θέση - την πλήρη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του παγκοσμίου ιμπεριαλισμού.

Οι εμπνευστές (και ίσως και οι οργανωτές) αυτών των προκλήσεων πρέπει να αναζητηθούν στα επιτελικά κέντρα του παγκοσμίου ιμπεριαλισμού. Οσο για τους αμέσους εκτελεστές των τρομοκρατικών ενεργειών - στον κόσμο δεν είναι λίγες οι ένοπλες οργανώσεις των οποίων η ιδεολογία περιέχει βαθύ μίσος για τον παγκόσμιο χωροφύλακα - τις ΗΠΑ.

Και έτσι ο ιμπεριαλισμός ξεπέρασε όλα τα εθνικά σύνορα και τον εντοπισμό του σε εθνικά σύνορα. Σήμερα, είναι γενικός, δηλαδή είναι παγκόσμιος και έχει απεριόριστους οικονομικούς πόρους και τεράστιο στρατιωτικό δυναμικό. Διεξάγει ένα διαρκώς διευρυνόμενο πόλεμο ενάντια στους εργαζομένους σε όλο τον κόσμο.

Στις συνθήκες αυτές κυριαρχεί ένα ερώτημα, ίσως το πιο σημαντικό για μας τους κομμουνιστές και συγκεκριμένα: Πού είμαστε εμείς στον κόσμο αυτό;

Μετά τη βαριά ήττα την οποία υπέστησαν τα Κομμουνιστικά Κόμματα στην Ανατολική Ευρώπη εδώ και 10 χρόνια, σήμερα υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος της περιθωριοποίησης του κομμουνιστικού κινήματος.

Με λύπη πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι εμείς οι κομμουνιστές δεν είμαστε στην πρωτοπορία της σύγχρονης αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Η προδοσία της κλίκας του Γκορμπατσόφ, οι ασταμάτητες εσωτερικές αντιθέσεις στο κομμουνιστικό κίνημα, η συνεχής απολυτοποίηση των «εθνικών ιδιομορφιών» στο σημερινό παγκοσμιοποιούμενο κόσμο μας οδηγούν σε ένα πολύ γνωστό φαινόμενο - τον οπορτουνισμό.

Το κύριο πλεονέκτημά μας σαν κομμουνιστές -ο διεθνισμός- συχνά εκτοπίζεται από ένα αρχαϊκό και εξαιρετικά άγονο εθνικισμό. Είμαστε από πολύ -ήδη- καιρό μάρτυρες μιας πραγματικής καταστροφικής διαδικασίας, της βαθιάς διάσπασης των θεμελίων του κινήματός μας. Και οι προσπάθειές μας δεν κατευθύνονται προς την υπερνίκηση, αλλά προς τη συγκάλυψή της.

Είναι σε όλους μας φανερό ότι η κατάσταση που επικρατούσε εδώ και ένα αιώνα, όταν στο κίνημά μας υπήρχαν δύο αντίθετες τάσεις -ο συνεπής μαρξισμός και ο οπορτουνιστικός ρεφορμισμός- επαναλαμβάνεται.

Μετά τους κατακλυσμούς της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Ανατολική Ευρώπη, η θριαμβεύτρια σοσιαλδημοκρατία τελικά και ανεπίστρεπτα εγκατέλειψε τον αριστερό πολιτικό χώρο, πήγε πέρα από τα όρια του εργατικού κινήματος. Η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία είναι ήδη αξεχώριστη από το αστικό πολιτικό σύστημα, από τον αστικό «ιστορικό συνασπισμό», όπως τον ονόμασε ο Α. Γκράμσι.

Στο κίνημά μας υπάρχουν επίσης δύο ρεύματα - το επαναστατικό και το ρεφορμιστικό. Το τελευταίο κατέλαβε το χώρο που άφησε η σοσιαλδημοκρατία στο εργατικό κίνημα. Ετσι, και το ένα και το άλλο ρεύμα ζουν μαζί στον κοινό χώρο.

Ωστόσο, η ιδεολογική και οργανωτική απόκλιση στο κίνημά μας είναι το πραγματικό γεγονός μπροστά στο οποίο δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια. Είμαστε διασπασμένοι όσον αφορά τις εκτιμήσεις της προηγουμένης εκατονταετίας της γενικής μας ιστορίας. Είμαστε διασπασμένοι όσον αφορά τις προσεγγίσεις στις διαδικασίες του σύγχρονου κόσμου. Είμαστε διασπασμένοι και όσον αφορά το πώς βλέπουμε το μέλλον της ανθρωπότητας.

Και, παρ’ όλα αυτά, δε μας χωρίζουν όλα. Υπάρχουν και πράγματα που μας είναι κοινά. Ποια είναι; Για την ακρίβεια αυτά που πρέπει να μας ενώσουν.

Υπάρχουν δύο απαντήσεις:

Προς το παρόν μας ενώνει η αδράνεια του φόβου οριστικής διάσπασης της μνήμης για τις κοινές μας ρίζες.

Η δεύτερη απάντηση που θα πρέπει να μας ενώσει είναι ο θανάσιμος κίνδυνος της έλευσης του φιλελεύθερου φασισμού, της διευρυμένης επίθεσης του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

Πραγματική και αποτελεσματική συσπείρωση δε φαίνεται ακόμη! Και το αποτέλεσμα είναι ορατό: Σήμερα, εμείς οι κομμουνιστές δεν είμαστε ικανοί να αντιπαραθέσουμε οργανωμένη αντίσταση στην αστική παγκοσμιοποίηση σε παγκόσμια κλίμακα. Επί μέρους ισχυρά κομμουνιστικά κόμματα σε μερικές χώρες είναι ικανά να παλέψουν με τον τοπικό καπιταλισμό, αλλά είναι ανίσχυρα απέναντι στις δυνάμεις του παγκόσμιου και ακόμη του περιφερειακού κεφαλαίου.

Και, ωστόσο, υπάρχει διέξοδος στο αδιέξοδο στο οποίο μας οδήγησαν, τόσο ιστορικές περιστάσεις όσο και λειτουργίες των αντικειμενικών παραγόντων που σημειώνονται έξω από το κίνημά μας και ακόμη ένας αριθμός εσωτερικών παραγόντων.

Αυτή η διέξοδος υποδεικνύεται από την καλά επεξεργασμένη διατύπωση του Λένιν - ανακάλυψη, παρακολούθηση και αξιοποίηση των εσωτερικών αντιθέσεων στο αστικό στρατόπεδο.

Στο σημερινό κόσμο, αυτές οι αντιθέσεις αφθονούν. Είναι και επιφανειακές και βαθιές.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός εκφράζει τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα όχι μόνο στην παγκοσμιοποίηση, αλλά και στην αστική περιφερειακότητα. Και οι δύο αυτές κατευθύνσεις βρίσκονται σε τεταμένες σχέσεις, σε κατάσταση συγκαλυμμένης διαπάλης.

Ο παραδοσιακός εθνικιστικός ιμπεριαλισμός που χαρακτήριζε την εποχή πριν το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο έχει ήδη περιθωριοποιηθεί. Ο παρόμοιος τύπος ιμπεριαλισμού χαρακτηρίζει μόνο τις ΗΠΑ και γι’ αυτό μπορούμε να συζητήσουμε.

Αν η παγκόσμια συνένωση του κομμουνιστικού κινήματος είναι αδύνατη, μπορεί να γίνει σε περιφερειακό επίπεδο.

Η αντικειμενική ανάπτυξη των δημοσίων διαδικασιών τις τελευταίες δεκαετίες έχει διαμορφώσει μερικές γεωπολιτικές και γεωοικονομικές περιοχές: Τη Δυτική Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική, τη Νότια Αμερική, την περιοχή του Ειρηνικού, την Απω Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και το νότο της Σαχάρας, την Εγγύς Ανατολή.

Εμάς, τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, η θλιβερή μοίρα μας έριξε στην ταπεινωτική και καταστροφική πορεία της παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο στην περιοχή μας, συμπεριλαμβανομένων και των χωρών της πρώην ΕΣΣΔ, σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ανθρώπων υψηλού πολιτισμού έγινε αντικείμενο νεοαποικιακής σκλαβιάς. Το πιο θλιβερό σε αυτό τον προφανή δρόμο είναι ότι δεν προβλήθηκε η παραμικρή αντίσταση εκ μέρους εκείνων που ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν, δηλαδή των κομμουνιστικών κομμάτων.

Η σοσιαλδημοκρατία πανηγύρισε επάνω στον ετοιμοθάνατο σοσιαλισμό και οι πρώην μεγαλειότητες της νομεκλατούρας της καθοδήγησης των κομμουνιστικών κομμάτων συναγωνίστηκαν σε ταχύτητα και στην ολόπλευρη σοσιαλδημοκρατικοποίησή τους.

Τα αρχικά κίνητρα της νέας αστικής τάξης που κυβερνά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης για την ένταξη στις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές δομές της Δύσης προέρχονταν από την αφελή πεποίθηση ότι η είσοδος στη «λέσχη των πλουσίων» θα εξασφαλίσει στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης τα ίδια πλούτη. Τώρα, όμως, που οι χώρες αυτές έχουν μετατραπεί σε γκέτο βαθιάς κοινωνικής ανισότητας, τα κίνητρα της κομπραδόρικης αστικής τάξης για την ένταξή της στις Δυτικές δομές είναι ότι τη θεωρεί σαν τη μόνη εγγύηση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας της.

Ποια πρέπει να είναι η απάντησή μας στην επιθυμία αυτή της κομπραδόρικης αστικής τάξης; Μια μόνο - η δημιουργία της ενιαίας οργάνωσης των κομμουνιστικών κομμάτων της περιοχής από τη Βαλτική ως τη Μεσόγειο και από το Νάισσε ως την Καμτσάτκα. Αν η δημιουργία της παγκόσμιας οργάνωσης του κομμουνιστικού κινήματος είναι αδύνατη, ας την αποκαταστήσουμε με τη νέα της μορφή, της περιφερειακής Κομμουνιστικής Διεθνούς, με νέο περιεχόμενο. Είναι μια ιδέα που δεν είναι ουτοπία, αν και προσπαθούν να μας πείσουν γι’ αυτό. Οι αντικειμενικές συνθήκες ευνοούν την σχετική πρωτοβουλία.

Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχει και η συλλογική θέληση των κομμουνιστών της περιοχής αυτής να ενωθούν γύρω από ένα κοινό στόχο: Αναζωογόνηση του σοσιαλισμού σαν ιδέες και σαν πολιτικό σύστημα.

 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

Αλεξάντερ Παούνοφ, Πρώτος Γραμματέας της ΚΕ

Συγκεντρωθήκαμε και πάλι σήμερα σε αυτό το φόρουμ, που έχει γίνει πια παράδοση, χάρη στις προσπάθειες των Ελλήνων συντρόφων μας.

Η ανταλλαγή γνωμών μας δίνει πολλά, όσον αφορά τη διαμόρφωση μιας ορθής γραμμής στη δουλιά των κομμάτων μας.

Το θέμα που συζητάμε σήμερα αποτελεί φυσική συνέχεια του ζητήματος που συζητήσαμε στην προηγούμενη συνάντηση, δηλαδή του ζητήματος «Παγκοσμιοποίηση και σύγχρονος κόσμος».

Τα γεγονότα μετά της 11η Σεπτέμβρη του περσινού χρόνου επιβεβαιώνουν, με κάθε μέρα που περνάει, τις βασικές τάσεις ανάπτυξης του σύγχρονου κόσμου.

Θα ήθελα καταρχήν να διατυπώσω μια εκτίμηση για το ίδιο το γεγονός.

Εμείς οι Βούλγαροι κομμουνιστές καταδικάζουμε κατηγορηματικά αυτή την τρομοκρατική πράξη και απορρίπτουμε αυτό το στυλ και αυτές τις μεθόδους λύσης των συγκρουσιακών προβλημάτων. Καταδικάζουμε και τους αυτουργούς αυτών των ενεργειών (που προς το παρόν είναι άγνωστοι). Ωστόσο οι συνέπειες αυτής της πράξης έλυσαν τα χέρια του διεθνούς ιμπεριαλισμού να πραγματοποιήσει τις προθέσεις του που συναρτώνται με τα συμφέροντά του, στον κόσμο.

Γι’ αυτό θα ήθελα να σταθώ, πρώτα απ’ όλα, σε αυτές τις πραγματικές μεταβολές που γίνονται στην εποχή μας κάτω από την πίεση των ΗΠΑ και των δορυφόρων τους. Ο «ψυχρός πόλεμος», ο οποίος όλο και συχνότερα εκτιμάται από αμερόληπτους αναλυτές ως «τρίτος παγκόσμιος πόλεμος», τελείωσε με την ολοκληρωτική νίκη των ΗΠΑ και των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ. Αν και ο πόλεμος αυτός ήταν σχετικά «ήπιος» και είχε αναίμακτο χαρακτήρα, για τα νικημένα κράτη υπήρξε ανυπολόγιστα καταστροφικότερος από ό,τι οι προηγούμενοι «θερμοί» παγκόσμιοι πόλεμοι. Ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ -η ΕΣΣΔ- συντρίφτηκε ολοκληρωτικά ως κοινωνία και τα συντρίμμια και ο πληθυσμός της αποσυνδέθηκαν μεταξύ τους και εξασθένισαν. Οι χώρες του σοσιαλιστικού στρατοπέδου μετατράπηκαν σε οικονομικά και πολιτικά εξαρτήματα των νικητών.

Με αυτό τον τρόπο, ανεξάρτητα από την απάνθρωπη σχέση προς κάποιους ανθρώπους, τα μέσα διεξαγωγής του «ψυχρού» πολέμου απέδειξαν την ποιοτικά μεγάλη αποτελεσματικότητά τους, δηλαδή τη σκληρότητα σε σχέση με την κοινωνία. Η αιτία γι’ αυτό είναι η μεταφορά του κέντρου βάρους από τη φυσική εξόντωση του αντιπάλου στη μεταβολή της συνείδησής του, στην ιδεολογική και ψυχολογική του εξόντωση.

Οι ενέργειες των ΗΠΑ και των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ, που για πρώτη φορά χρησιμοποίησαν πλατιά και αποφασιστικά τις νέες δυνατότητές τους, δείχνουν στην παγκόσμια κοινωνία νέους κανόνες ζωής. Αυτοί οι κανόνες θεμελιώνονται στην απόλυτη οικονομική, τεχνολογική, πληροφοριακή, διοικητική και στρατιωτική όχι απλώς πρωτοκαθεδρία, αλλά φανερή κυριαρχία των ΗΠΑ.

Αυτή η κυριαρχία εξασφαλίζει για τις ΗΠΑ την πολιτική κυριαρχία και τους επιτρέπει όχι μόνο να μην επισημαίνουν τους διεθνείς κανόνες, αλλά ακόμη και να μην τους τηρούν ως τέτιους. Για παράδειγμα: η απαγόρευση ανάληψης στρατιωτικής δράσης εναντίον κυρίαρχων κρατών, δίχως την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν κλπ.).

Αυτός ο συσχετισμός δυνάμεων κατ’ αρχήν αποδυναμώνει τη διπλωματία και το ίδιο το διεθνές δίκαιο σαν τέτιο. Με αυτό τον τρόπο παραβιάζονται θεμελιακά δικαιώματα του ανθρώπου, μεταξύ των οποίων και το δικαίωμα στη ζωή.

Ντε φάκτο κυρίαρχο στοιχείο στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ αποτελούν τα στενά εθνικά συμφέροντα που κατευθύνονται από τα οικονομικά συμφέροντα του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος.

Με αυτό τον τρόπο σήμερα όχι μόνο τα ζητήματα παγκόσμιας πολιτικής, αλλά ακόμα και η εσωτερική πολιτική πολλών χωρών του κόσμου αποφασίζεται σε συνάρτηση από το συσχετισμό δυνάμεων στην εσωτερική πολιτική ζωή των ΗΠΑ. Αυτή η ανάλυση συχνά είναι απροσπέλαστη για έναν εξωτερικό παρατηρητή, ο οποίος λαμβάνει απλά γνώση του γεγονότος ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της στο ΝΑΤΟ προώθησαν με την απαραίτητη πειστικότητα και με τη δύναμη της στρατιωτικής και προπαγανδιστικής ισχύος τους το δικαίωμα και την πρόθεσή τους να επιλέγουν και να καταστρέφουν χώρες, οι κυβερνήσεις των οποίων, κατά τη γνώμη τους, παραβιάζουν τα δικαιώματα των πολιτών τους. Μάλιστα, οι επιτιθέμενοι δε θέτουν καν σαν θέμα αρχής το ζήτημα για τη δυνατότητα και το απαραίτητο να μάθουν τη γνώμη του «προστατευόμενου» πληθυσμού σε σχέση με τη δικαιολόγηση, το θεμιτό και την καταλληλότητα της τέτιας «ειρηνοποίησης».

Σήμερα, κανείς στον κόσμο δεν είναι ασφαλής. Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι η κυριαρχία των ΗΠΑ στο σύγχρονο κόσμο πρακτικά ανεβάζει την πολιτική αξία της ζωής του Αμερικανού αμέτρητα υψηλότερα από την αξία της ζωής χιλιάδων πολιτών άλλων χωρών. Μια τέτια προσέγγιση επαναφέρει στη ζωή τον ξεχασμένο στις αναπτυγμένες χώρες διαχωρισμό των ανθρώπων - όχι πια, είναι αλήθεια, με βάση το χρώμα του δέρματος, αλλά με βάση τη βαθμίδα οικονομικής και πολιτικής δύναμης των χωρών τους από τη μια πλευρά και της νομιμοφροσύνης των κυβερνήσεών τους στην ηγεσία των ΗΠΑ, από την άλλη.

Οι Αμερικανοί είναι οι άνθρωποι πρώτης κατηγορίας. Η αξία τους είναι απόλυτη, αφού οι τύχες τους επιδρούν άμεσα στις εσωτερικές πολιτικές διαδικασίες στη χώρα-κλειδί του κόσμου.

Ο φόνος των «πρώτης τάξης» Αμερικανών πολιτών μπορεί να σταθεί αφορμή για πολεμικές ενέργειες στο έδαφος οποιουδήποτε κράτους.

Οι άνθρωποι της δεύτερης κατηγορίας είναι οι πολίτες των αναπτυγμένων χωρών, των μελών του ΝΑΤΟ. Η ζωή τους έχει ουσιαστική αξία, αλλά γενικά δεν είναι αρκετή για να επιδράσει στις αποφάσεις των Αμερικανών πολιτικών.

Οι υπόλοιποι πολίτες, στα μάτια των Αμερικανών πολιτικών, αντικειμενικά αποτελούν πολίτες τρίτης κατηγορίας.

Αυτή η ομοιότητα κοσμοθεώρησης με το φασισμό πρακτικά σοκάρει την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Διασφαλίζοντας για τους εαυτούς τους μια άνετη ζωή, με βάση τους αμερικάνικους κανόνες και κριτήρια, μετατρέπουν στην πράξη τις υπόλοιπες χώρες σε ανταγωνιστές και εχθρούς.

Η ανθρωπότητα σήμερα βρίσκεται ενώπιον της κατανόησης του βάθους της αλλαγής που συνέβη: η συνεπής και ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της «δημοκρατίας» στις ΗΠΑ τις μετέτρεψε σε ένα συνηθισμένο ολοκληρωτικό κράτος, το οποίο ισχυρίζεται ότι κατέχει την ανώτατη αλήθεια και επιβάλλει στον κόσμο τη γνώμη του με τη δύναμη.

Η απειλή προς την ανθρωπότητα που προέρχεται στη σημερινή περίοδο από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ είναι εξαιρετικά μεγάλη, επιτρέποντας να διαπράττονται ατιμωρητί πρακτικά οποιαδήποτε εγκλήματα.

Στην πράξη, τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη στάθηκαν αφορμή για τις ΗΠΑ να υλοποιήσουν την παγκόσμια στρατηγική τους για τα χτυπήματα ενάντια στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στον κόσμο, ανακηρύσσοντάς τα «τρομοκρατικά». Υπόδειγμα αποτέλεσε ο αποκαλούμενος από τον πρόεδρο Μπους «άξονας του κακού» και ιδιαίτερα το Ιράκ, η Λιβύη και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας.

Ο Μπους επέτρεψε στον εαυτό του να διακηρύξει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να καταφέρουν πυρηνικά πλήγματα όχι μόνο ενάντια στις πιο πάνω αναφερόμενες χώρες, αλλά ακόμα και στη Ρωσία και την Κίνα.

Αυτή η ιμπεριαλιστική πολιτική αποτελεί απειλή για την ύπαρξη ολόκληρου του κόσμου.

Η απουσία μιας δύναμης που να είναι εξισορροπητική προς τους επιτιθεμένους, θα διατηρήσει αυτή την κατάσταση όσο το υπόλοιπο τμήμα της ανθρωπότητας δεν δημιουργήσει ένα πειστικό αντίβαρο, στο πρόσωπο μιας νέας σοσιαλιστικής δημοκρατικής κοινωνίας.

Μια τέτια κοινωνία μπορούμε να τη δημιουργήσουμε μόνο εμείς, οι συνεχιστές του μαρξισμού, λαμβάνοντας σωστά υπόψη μας τα μαθήματα του παρελθόντος.

Η ιστορία της ανθρωπότητας κάνει και πάλι στροφή και μας δίνει τη δυνατότητα για την πραγματοποίηση της αποστολής μας.

Θα μπορέσουμε άραγε; Ολα αυτά εξαρτώνται από όλους εμάς που συγκεντρωθήκαμε σε αυτή τη διάσκεψη.

 

ΝΕΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ

Μπράνκο Κιτάνοβιτς, Γενικός Γραμματέας

Η κατάσταση στον κόσμο μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη του 2001, κατά την άποψή μου, είναι αποτέλεσμα του νέου σταδίου επέκτασης και επίθεσης του ΝΑΤΟ, πρώτα απ’ όλα των ΗΠΑ και της διασπασμένης αντίστασης των πατριωτικών και προοδευτικών κινημάτων στον πλανήτη.

Είναι ουσιωδώς σημαντικό να εξηγηθούν τρία ερωτήματα:

1. Ποιος ήταν ο εμπνευστής και οργανωτής της επίθεσης στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στη Νέα Υόρκη;

2. Ποια είναι τα περαιτέρω οικουμενικά και συγκεκριμένα σχέδια και στόχοι των ιμπεριαλιστικών κρατών και των πολυεθνικών επιχειρήσεών τους στην προσπάθειά τους να μετατρέψουν τον πλανήτη σε δικό τους προτεκτοράτο;

3. Είναι δυνατόν και με ποιον τρόπο να αναχαιτιστεί η πολιτική της παγκοσμιοποίησης, του εκβιασμού, της κατάληψης ξένων εδαφών, της λεηλασίας και της επίθεσης; Και, το πιο σημαντικό σε αυτό το ερώτημα, ποιο ρόλο σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να παίξει το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα; Ή, όπως νομίζουν κάποιοι, η μοίρα των κομμουνιστών είναι να γίνουν μόνο χρονικογράφοι γεγονότων, που συμβαίνουν ανεξάρτητα από αυτούς και στα οποία αυτοί δεν μπορούν καθόλου ή δεν μπορούν σοβαρά να επιδράσουν.

Πολλά γεγονότα υποδεικνύουν, ότι οι ηγέτες των ΗΠΑ και οι μυστικές τους υπηρεσίες άμεσα ή έμμεσα ήταν ενήμεροι για την προετοιμασία της επίθεσης στο Εμπορικό Κέντρο και, πιθανόν, παρακινούσαν και κατεύθυναν τα σχέδια και τις ενέργειες των τρομοκρατών.

Είτε είναι έτσι είτε αλλιώς, όμως από μόνο του βγαίνει ένα κατηγορηματικό συμπέρασμα: για τους ιθύνοντες των ΗΠΑ και των πολυεθνικών επιχειρήσεων, ιδιαίτερα για εκείνους, που ανήκουν στο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, η τραγωδία στη Νέα Υόρκη αποδείχτηκε δώρο εξ ουρανού, ατού για την νομιμοποίηση και τη μετατροπή σε επίσημο κανόνα συμπεριφοράς της κρατικής τρομοκρατίας και της εξαπόλυσης τοπικών και περιφερειακών πολέμων. Φυσικά, σύμφωνα με τις δικές τους επιλογές και αποφάσεις. Είναι απαραίτητο να υπενθυμίσω, ότι με το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου οι ΗΠΑ έγιναν το κέντρο της διεθνούς τρομοκρατίας, της κατασκοπίας, των συνωμοσιών και της επίθεσης ενάντια στα σοσιαλιστικά και τα άλλα ανεξάρτητα και προοδευτικά κράτη. Για αυτούς τους στόχους ξοδεύουν εκατοντάδες εκατομμύρια και δισεκατομμύρια δολάρια.

Οι ΗΠΑ και τα τσιράκια τους από το ΝΑΤΟ ήταν και παρέμειναν οι κύριοι οργανωτές και χρηματοδότες των τρομοκρατών και αποσχιστών στην Τσετσενία και τις άλλες Καυκασιανές δημοκρατίες, στην Εγγύς Ανατολή, τη Ζιμπάμπουε, την Αγκόλα, τις χώρες της Νότιας και λατινικής Αμερικής, το Κόσσοβο, τη Βοσνία, τη Μακεδονία κ.ο.κ. Αυτοί δημιούργησαν τον Μπιν Λάντεν και έστειλαν τους τρομοκράτες τους υπό την καθοδήγησή του στο Αφγανιστάν, στο Κόσσοβο και τη Βοσνία, καλλιέργησαν δήμιους του τύπου Χαττάμπ, που τον έστειλαν στην Τσετσενία, το Χίλμι Τάτσι και χιλιάδες άλλους δολοφόνους και εγκληματίες.

Μερικές φορές μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κρατών, των ξεχωριστών τρομοκρατικών και αποσχιστικών ρευμάτων εμφανίζονται αντιθέσεις για ορισμένα ζητήματα και τότε οι δυτικές μυστικές και στρατιωτικές υπηρεσίες αναγορεύουν αυτά τα ρεύματα εχθρούς της ειρήνης και της δημοκρατίας και τους κηρύσσουν τον πόλεμο.

Ομως, δεν ήταν η καταστροφή της Αλ Κάιντα και του Μπιν Λάντεν ο κύριος στόχος της επίθεσης των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, αλλά η κατάληψή του με στόχο τη μετατροπή αυτής της χώρας σε προγεφύρωμα για την επιδρομή του ΝΑΤΟ στη Μέση Ασία και την εγκατάσταση στρατιωτικών του βάσεων στο έδαφος των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών της Μέσης Ασίας και του Καυκάσου. Εκτός αυτού, η εισβολή των ΗΠΑ στη Μέση Ασία αποτελεί ένα ιδιόμορφο μπήξιμο σφήνας στο σημείο όπου συναντώνται οι τρεις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου: η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία. Αυτή τη σφήνα θα αποτελέσει η εγκατάσταση αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων και η δημιουργία προοπτικής για ιδιοποίηση των τεράστιων φυσικών πόρων αυτής της περιοχής, πρώτα απ’ όλα των πηγών αερίου και πετρελαίου, για τον έλεγχο των στρατηγικών επικοινωνιών.

Φυσικά, αυτή η κατάσταση σηματοδοτεί μια σοβαρή στρατηγική, πολεμική και οικονομική απειλή για τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία και άλλες ασιατικές χώρες. Δε με εντυπωσιάζει η μυωπική θέση συνθηκολόγησης του Πούτιν, που αφορά τη διείσδυση των ΗΠΑ στη Μέση Ασία και είναι εντελώς ακατανόητη η μαλακή και αρκετά ανεκτική θέση της Κίνας, στα δυτικά σύνορα της οποίας εμφανίζεται ένας νέος γείτονας διψασμένος για αίμα. Σημαντικοί συνέταιροι των ΗΠΑ στην πραγματοποίηση των επιθετικών σχεδίων τους σε αυτές τις περιοχές είναι επιπλέον και το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ.

Τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη οι ΗΠΑ τα αξιοποίησαν και για μια απίθανη μεγέθυνση της στρατιωτικής τους ισχύος. Το Κογκρέσο και η Γερουσία ενέκριναν τον μεγαλύτερο στην ιστορία της Αμερικής προϋπολογισμό για την ενίσχυση του στρατιωτικού δυναμικού, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα, ότι, δήθεν, τελείωσε ο «ψυχρός πόλεμος». Αρνήθηκαν τη συμφωνία με τη Ρωσία, ως συνεχιστή της ΕΣΣΔ, για τη μείωση και καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους των αντιβαλλιστικών πυραύλων, ταυτόχρονα άρχισε η υλοποίηση του συστήματος «πόλεμος των άστρων» και η παραγωγή νεότατων όπλων και πολεμικής τεχνικής.

Μετά την 11η Σεπτέμβρη το ΝΑΤΟ υλοποίησε σειρά μέτρων για την ενίσχυση του ρόλου του στον κόσμο και τη μετατροπή του ΟΗΕ σε δικό του όργανο. Ολο και συχνότερα σε δημόσιες εκδηλώσεις το ΝΑΤΟ εμφανίζεται ως η «διεθνής κοινότητα». Μετά τα γεγονότα στη Νέα Υόρκη μεγάλωσε η επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Τώρα, ήδη τέσσερις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες από την Ευρώπη χτυπούν την πόρτα του Ρόμπερτσον και του Σολάνα. Στα νέα μέλη του ΝΑΤΟ και του πρώτου του σκαλοπατιού της «συνεργασίας για την ειρήνη» επιβάλλεται μια τεράστια οικονομική εισφορά με τη μορφή της αγοράς όπλων και πολεμικής τεχνικής από τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη. Η Ρωσία εντάσσεται σε διάφορες δομές του ΝΑΤΟ, σταδιακά ουδετεροποιείται η στρατιωτική της ισχύς και ανεξαρτησία, η Ρωσική Ομοσπονδία αναλαμβάνει μονίμως όλο και νέες υποχρεώσεις προς βλάβη των ζωτικών της συμφερόντων.

Μετά την 11η Σεπτέμβρη οι ΗΠΑ ανοιχτά ανακήρυξαν το κάθε σημείο στη γήινη σφαίρα «ζώνη συμφερόντων τους». Τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ αξιοποίησαν πολύ πονηρά το λάθος της σοβιετικής διπλωματίας, που έγινε το 1975 κατά τη διάρκεια της συνδιάσκεψης του Ελσίνκι, όταν στην τελική διακήρυξη συμπεριλήφθηκε η έννοια «υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Η Δύση μονομερώς ανακήρυξε τον εαυτό της «υπερασπιστή» αυτών των δικαιωμάτων σε όλον τον κόσμο και κριτή σε αυτόν τον τομέα. Εκτός αυτού, οι χώρες του ΝΑΤΟ αναθεώρησαν την έννοια «κρατική κυριαρχία», που εντάχθηκε στη θεωρία για το κράτος από τον Γάλλο δικαστή Σ. Μποντέν από τον 16ο αιώνα. Αυτή σηματοδοτεί τη βασική ουσία κάθε ανεξάρτητου κράτους και εμπεριέχεται στο καταστατικό του ΟΗΕ. Η έννοια της κρατικής κυριαρχίας σημαίνει την ανώτατη εξουσία του ανεξάρτητου κράτους στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική του.

Υπό το πρόσχημα της «υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και του «κινδύνου για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των χωρών του ΝΑΤΟ» η Δύση αυτόκλητα ιδιοποιήθηκε το δικαίωμα επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών και ακόμα το δικαίωμα της στρατιωτικής επέμβασης. Με αυτά τα ατού το ΝΑΤΟ πραγματοποίησε τη στρατιωτική επίθεση εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, κατέλαβε το Κόσσοβο και τη Βοσνία, ξεκίνησε τον πόλεμο ενάντια στο Ιράκ και απειλεί σειρά χωρών της Ασίας, της Αφρικής και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Υπό τη σκέπη του ΝΑΤΟ στον κόσμο δημιουργήθηκαν, χρηματοδοτούνται και πολιτεύονται πολύ επιθετικά εκατοντάδες λεγόμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις: διάφορες επιτροπές «του Ελσίνκι», «ανθρωπιστικές», «νομικές», «αντιπολεμικές», οι «ανοιχτές λέσχες» του Σόρος, «υπερασπιστές των δικαιωμάτων του ανθρώπου» κ.ο.κ., ο αριθμός των οποίων μεγάλωσε σημαντικά μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη. Μόνο στη Γιουγκοσλαβία σήμερα λειτουργούν περίπου 200 τέτιες οργανώσεις. Αποτελούν μοχλούς και ιμάντες μετάδοσης κατά την υλοποίηση της πολιτικής της παγκοσμιοποίησης.

Οι υποτελείς κυβερνήσεις που άρπαξαν και κρατούν την εξουσία με τη βοήθεια των νατοϊκών αφεντικών, εκτελούν ό,τι τους ζητάνε οι ξένοι μέντορες, συμπεριλαμβανομένης εδώ και της ανοιχτής προδοσίας του λαού και του κράτους τους. Πέρασε ενάμισης χρόνος από τότε που η Δύση τοποθέτησε στην εξουσία στη Γιουγκοσλαβία το συνασπισμό των αντιδραστικών κομμάτων DOS. Σε αυτό το διάστημα το DOS εφάρμοσε εκατοντάδες μέτρα, τα οποία μετέτρεψαν ήδη τη Γιουγκοσλαβία σε μια νέα αποικία. Ενα από αυτά τα μέτρα που συντονίζονται από το ΝΑΤΟ, προβλέπει ακόμα και τη διάλυση σε τρία χρόνια της υπάρχουσας ήδη μειωμένης Γιουγκοσλαβίας. Το DOS ψήφισε το λεγόμενο «Νόμο για τη συνεργασία με τη Χάγη» και για την παράδοση στο εγκληματικό «στρατοδικείο της Χάγης» των ηρώων της γιουγκοσλαβικής αντίστασης στην επίθεση του ΝΑΤΟ. Τώρα οι δήμιοι δικάζουν τα θύματά τους.

Τους φορείς της παγκοσμιοποίησης δεν τους ενοχλεί καθόλου το γεγονός ότι ο εγκάθετός τους πρωθυπουργός της Σερβίας Ζόραν Ντζίνζιτς αποφάσισε πριν μερικές ημέρες να πετάξει από το κοινοβούλιο 21 αντιπροσώπους από άλλο πολιτικό κόμμα, με την πρόφαση ότι αυτοί, δήθεν, δεν εκτελούν τα κοινοβουλευτικά τους καθήκοντα. Και στη θέση τους τοποθέτησε με διάταγμα δικούς του αντιπροσώπους.

Ενα παρόμοιο πράγμα συνέβη και στο ιδιόμορφο πραξικόπημα στα κοινοβούλια της Ρωσίας και της Ουκρανίας, όπου απομακρύνθηκαν από όλα τα καθήκοντα οι κομμουνιστές αντιπρόσωποι. Αυτό, φυσικά, επίσης δεν ενοχλεί τους «δημοκράτες» από το ΝΑΤΟ.

Οι φορείς της παγκοσμιοποίησης και η Πέμπτη τους φάλαγγα τον τελευταίο χρόνο ενίσχυσαν πολύ τη δραστηριότητά τους στην προσπάθεια διάλυσης των κομμουνιστικών και άλλων προοδευτικών και πατριωτικών κομμάτων. Αξιοποιούνται συνομωσίες, δολιοφθορές, διαστρεβλώσεις, εξαγορές και δοσίματα, νομικές πλεκτάνες, εκβιασμοί και πιέσεις, προπαγάνδα στα ΜΜΕ. Με λεφτά της Δύσης και με την υποστήριξη μυστικών υπηρεσιών δημιουργούνται διάφορες αιρετικές ομαδούλες και κόμματα με στόχο να διασπάσουν το βασικό κόμμα. Τέτιες διαδικασίες λαμβάνουν χώρα συνεχώς στη Ρωσία, Ουκρανία, Γεωργία, Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία και σε άλλες χώρες, ιδιαίτερα στην Ανατολική Ευρώπη. Τη δεδομένη στιγμή στη Γιουγκοσλαβία είναι πολύ επίκαιρη η πολιτική των εγκάθετων των ΗΠΑ να διαλύσουν το Σοσιαλιστικό κόμμα Σερβίας, επικεφαλής του οποίου είναι ο έγκλειστος της Χάγης και ήρωας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Μια διωγμένη από το κόμμα μικρή ομάδα πρώην στελεχών, με την υποστήριξη του DOS, επιμένει να πάρει το δικαίωμα να αρπάξει το Κόμμα και να αλλάξει την πολιτική του από τα θεμέλια.

Το πρόβλημα του πώς να αναχαιτιστεί και πώς τελικά να ανατραπεί η επέκταση της παγκοσμιοποίησης είναι πολύ σύνθετο, όμως σε ιστορικό επίπεδο απολύτως εφικτό. Δυστυχώς, είναι αδύνατο να προβλεφτεί ο χρονικός ορίζοντας. Ομως θεωρώ ότι τη δεδομένη στιγμή οι κομμουνιστές και οι υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις είναι σε θέση να επιβραδύνουν ουσιαστικά και κατόπιν να αποκρούσουν την εισβολή του ΝΑΤΟ και την πολιτική της παγκοσμιοποίησης. Το διεθνές κεφάλαιο επιτίθεται ενωμένα, σαν να ακολουθεί το σύνθημα: αστοί όλου του κόσμου, ενωθείτε!

Φαίνεται ότι οι κομμουνιστές του κόσμου, ιδιαίτερα οι κομμουνιστές των μεγάλων κομμάτων και μερικών σοσιαλιστικών χωρών ξέχασαν το προλεταριακό τους σύνθημα και το περιεχόμενο και την εντολή του. Πολλοί συμβουλεύουν ότι τη δεδομένη στιγμή δεν πρέπει να ερεθίζουμε τους ιμπεριαλιστές, ότι δεν πρέπει να τραβάμε την τίγρη από την ουρά. Ομως η τίγρη είναι πιασμένη από την ουρά εδώ και ενάμιση αιώνα και είναι ασύγκριτα πιο απειλητική εάν την αφήσουμε ή σταδιακά χαλαρώσουμε το πιάσιμο.

Είναι αφελές να θεωρούμε ανεκτικό σε σχέση με το κομμουνιστικό κίνημα τον ιμπεριαλισμό. Για τους ιμπεριαλιστές καλός κομμουνιστής είναι μόνο αυτός που μετατρέπεται σε σοσιαλδημοκράτη ή προδότη.

Ομως η ένωση υπονοεί το συντονισμό των ενεργειών, την αλληλεγγύη, όχι μόνο τη φραστική και τη διακηρυχτική. Η ένωση υπονοεί τη θεσμοθέτηση, έστω και στα πιο μικρά πλαίσια.

Η εναλλακτική προς αυτό θέση είναι μόνο μια κενή διαπίστωση γεγονότων για την ασυγκράτητη επέκταση της παγκοσμιοποίησης και του ΝΑΤΟ και παράπονα για τη μοίρα του Κομμουνιστικού Κινήματος. Αλλά η ουσία της κομμουνιστικής ιδεολογίας ήταν πάντα ο αγώνας και όχι τα παράπονα. Είμαι σίγουρος ότι έτσι και θα είναι στους αιώνες των αιώνων. Πάλη και νίκη!

 

ΡΟΥΜΑΝΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Αλεξάντρου Παντάζι, Γενικός Γραμματέας της ΚΕ

Επιτρέψτε μου, εξ ονόματος της Κεντρικής Επιτροπής του Ρουμάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος, να αξιοποιήσω αυτήν την ευκαιρία και να ευχαριστήσω για τη μεγαλόψυχη πρόσκληση να συμμετάσχω, εξ ονόματος της Κεντρικής Επιτροπής του Ρουμάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος στη Συνδιάσκεψη των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων στην Αθήνα.

Μετά τα σοβαρά πολιτικά γεγονότα, που έλαβαν χώρα την 11η Σεπτέμβρη στο κεντρικό σημείο «0» της Νέας Υόρκης, μετά το θλιβερό κλίμα, το άκρως χειραγωγημένο από ένοπλες αντιπαραθέσεις, μετά τις σύνθετες και ελάχιστα διαφανείς συνομιλίες γύρω από αυτό το ζήτημα, το ΝΑΤΟ -η πολεμική και επιθετική οργάνωση, το όργανο της καταπίεσης των ΗΠΑ- εξαπέλυσε την αναγγελθείσα επίθεσή του εναντίον του Αφγανιστάν με την πρόφαση ότι εκεί υπάρχουν τρομοκρατικές οργανώσεις, όπου σκοτώθηκαν αθώοι άνθρωποι, γυναίκες, άνθρωποι μεγάλης ηλικίας και παιδιά που δεν είχαν καμία σύνδεση με τρομοκράτες. Αυτή η δράση που δημιουργήθηκε από το Πεντάγωνο, με επικεφαλής τον πρόεδρο Τζωρτζ Μπους, απαιτούσε την τιμωρία κάποιων ενόχων, χωρίς την άδεια του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ, και οι ΗΠΑ -ο βασικός εμπνευστής της επίθεσης- έπρεπε να αντιμετωπίσουν την αντιπολίτευση άλλων μελών, τα οποία από την αρχή διαμαρτύρονταν έντονα ενάντια σε κάθε δραστηριότητα που καταπατά τις προβλέψεις της Χάρτας του ΟΗΕ, η οποία δίνει σε αυτό το όργανο την αρμοδιότητα να εγγυάται την ειρήνη και την ασφάλεια και τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.

Ο Λένιν είπε: «Η ζωή επέδειξε και επιδεικνύει ότι η πολιτική της βίας, οι πόλεμοι, δεν οδηγούν και δεν μπορούν να οδηγήσουν στη λύση των προβλημάτων, αντίθετα, ο κάθε πόλεμος δημιουργεί νέες επιπλοκές, οδηγεί στη χειροτέρευση των διακρατικών σχέσεων, ενισχύει την έλλειψη εμπιστοσύνης, ανοίγει νέες πηγές έντασης».

Το Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα στην πολιτική του αντίληψη θεωρεί, ότι οι ΗΠΑ διεξήγαν καταστροφικούς πολέμους, πάντα πυροδοτούσαν νέες εστίες πολέμου και συγκρούσεις στον κόσμο: ο πόλεμος στην Κορέα, την Κίνα, το Λάος, το Ιράκ. Στη Γιουγκοσλαβία, που ο λαός της το 1941-45 πήρε μέρος με τους πιο μεγάλους σχηματισμούς αγωνιστών παρτιζάνων οι οποίοι είχαν τη δική τους συμβολή στη συντριβή του φασισμού όπου ήταν αδύνατο να νικήσουν τη θέληση του γιουγκοσλάβικου λαού, εκεί οι ΗΠΑ με τη βοήθεια κατασκοπευτικών πρακτορείων με επικεφαλής τη CIA και με αντιδραστικά προδοτικά στοιχεία -στην υπηρεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού- κατάφεραν να παραδώσουν εκείνον που ήταν και συνεχίζει να είναι πατριώτης του γιουγκοσλάβικου λαού στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης, δικαστήριο το οποίο λακέδικα υπηρετεί τα διατάγματα του Λευκού Οίκου. Σήμερα οι ΗΠΑ έχουν βάλει στο μάτι και άλλες χώρες και λαούς που θεωρήθηκαν ότι είναι ο κατευθυντήριος άξονας κάθε κακού, λαοί που δεν επιτρέπουν τη βάναυση επέμβαση στα εσωτερικά των χωρών τους, όπως για παράδειγμα το Ιράκ, το Ιράν, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας που είναι ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος.

Ο πόλεμος που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ πυροδοτεί δικαιολογημένες ανησυχίες της ανθρωπότητας σχετικά με τη θλιβερή μονοπολικότητα της κυρίαρχης πολεμικής αυτοκρατορίας, που παίζει το ρόλο του παγκόσμιου αστυφύλακα, που είναι ικανή να παρασύρει πίσω της στις πιο απερίσκεπτες πράξεις τους πολιτικούς και στρατιωτικούς της συμμάχους, όμοια με τα όσα έγιναν το πρώτο μισό αυτού του αιώνα, όταν δημιουργήθηκαν οι στρατιωτικοί συνασπισμοί που κάλυψαν της Ευρώπη με καταστροφή, θάνατο και δυστυχία, διαιρώντας και αδυνατίζοντάς την, τον καιρό που οι ΗΠΑ ενισχύουν την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική τους δύναμη. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να θέτουμε στον εαυτό μας το ερώτημα εάν η εκμετάλλευση και η κατάχρηση της εξουσίας θα λύνουν τα προβλήματα της ειρήνης, εάν θα υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκείνων των ανθρώπων που σήμερα πεθαίνουν κάτω από τους πυραύλους και τις βόμβες, που πέφτουν στην εξαθλιωμένη χώρα, με τον απελπισμένο λαό - στο Αφγανιστάν.

Πρόσφατα, ο αμερικανός πρόεδρος Τζωρτζ Μπους πέρασε σε επιθετικές πολεμικές δηλώσεις και απειλεί με βίαιη ένοπλη επέμβαση τρεις χώρες: το Ιράκ, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα ισχυριζόμενος ότι αυτές βοηθούν τρομοκρατικές οργανώσεις, χρηματοδοτώντας τες. Το Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα καταδικάζει και πάντα θα καταδικάζει τις οξείες βίαιες επεμβάσεις στις διακρατικές σχέσεις και παλεύει ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, ώστε ο κάθε λαός να μπορεί να αποφασίζει τη μοίρα του χωρίς εξωτερική παρέμβαση. Το Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα πάντοτε εξέφραζε την πλήρη του διαφωνία με τις επιθετικές ενέργειες του ΝΑΤΟ εναντίον του Αφγανιστάν, υπό την καθοδήγηση των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής και αποκαλύπτει τους δυσδιάκριτους ελιγμούς που έκαναν, ώστε να ακολουθηθεί μια τέτια απολίτιστη πρακτική στη διεθνή πολιτική σκηνή, με την πρόθεση να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα εκείνων, οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλουν τα σχέδιά τους σε όλα τα κράτη του πλανήτη, στο όνομα της νέας και αναξιοπρεπούς διεθνούς τάξης, που δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα τους.

Το Κόμμα μας εμφανίζεται πάντα ως συνεχιστής του κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος, των διεθνών παραδόσεων των μαρξιστικολενινιστικών ιδεών, δρα συνεχώς και θα δρα και στο μέλλον για την ανάπτυξη φιλικών σχέσεων με τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, με τις επαναστατικές και προοδευτικές δυνάμεις όλου του κόσμου. Το Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα τίθεται αποφασιστικά υπέρ της αλλαγής παλαιών πρακτικών ψύχρανσης και απομόνωσης στις σχέσεις μεταξύ των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, υπέρ της ανάπτυξης της συνεργασίας και της αλληλεγγύης, ενάντια στον οπορτουνισμό, το ρεβιζιονισμό και τον αντιλενινισμό. Σήμερα έχουμε μια δύσκολη και σύνθετη κατάσταση. Οι αλλαγές που έγιναν στον κόσμο στο συσχετισμό δύναμης στο διεθνές επίπεδο, όταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι δυτικοί του σύμμαχοι είναι έτοιμοι να αναπτύξουν νέες εστίες και συγκρούσεις στον κόσμο, αλλάζουν κράτη, υποστηρίζουν πραξικοπήματα των δεξιών δυνάμεων, παρεμβαίνουν αυθαίρετα στις εσωτερικές υποθέσεις ειρηνικών χωρών που αναζητούν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους, τις οποίες επιθυμούν να μετατρέψουν σε αποικίες και αγορές και ο βορειομερικάνικος ιμπεριαλισμός να εκμεταλλευτεί το λαό και συνεργάζονται στην αποσταθεροποίηση του πολιτικού κλίματος χωρών που δεν μπορούν να υποτάξουν, όπως το Ιράν, το Ιράκ και η Βόρεια Κορέα κ.ά. Το Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα επανειλημμένα υπογράμμιζε στις ανακοινώσεις του τον αυξανόμενο κίνδυνο δημιουργίας στρατιωτικών βάσεων στις πρώην ενωσιακές δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, όπως για παράδειγμα: Καζακστάν, Γεωργία, όπου ήδη ξεκίνησε η εγκατάσταση στρατιωτικών του ΝΑΤΟ, περικυκλώνοντας με αυτόν τον τρόπο το έδαφος της Ρώσικης Ομοσπονδίας με στόχο στο μέλλον να επιτεθούν στην πρώην Σοβιετική Ενωση. Το κόμμα μας διακήρυξε με σταθερότητα στις ανακοινώσεις του στον Τύπο, τόσο στη χώρα όσο και στο εξωτερικό ότι δε θα επιτρέψει ποτέ να γίνει η Ρουμανία δεκτή στο ΝΑΤΟ και να εγκατασταθούν στο έδαφός της στρατιωτικές βάσεις των Ενωμένων Πολιτειών, που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή του ρουμάνικου λαού. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, τίθεται ως αντικειμενική αναγκαιότητα να δυναμώσει περισσότερο η συνεργασία των κομμουνιστικών κομμάτων, στη βάση των μαρξιστικολενινιστικών αρχών, από κοινού και πιο αποφασιστικά να δράσουμε για το ξεπέρασμα εκφυλιστικών φαινομένων που γίνονται αντιληπτά στη δραστηριότητα ορισμένων κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, τη δεδομένη στιγμή εμφανίζονται διάφορες απόψεις, επικίνδυνες αποκλίσεις, ακόμα και ομαδοποιήσεις στο εσωτερικό των κομμάτων, που αρνούνται την ιδεολογική μαρξιστικολενινιστική γραμμή, προωθώντας τον μετασχηματισμό του κόμματος, αποκλίσεις προς τον οπορτουνισμό και το ρεβιζιονισμό.

Ας θυμηθούμε την αρκετά θλιβερή περίοδο του παρελθόντος, όταν οι ηγέτες μερικών κομμουνιστικών κομμάτων σοσιαλιστικών χωρών απέδειξαν ότι κατευθύνονται στον οπορτουνισμό και το ρεβιζιονισμό, ξεκόβοντας από το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, πράγμα που είχε άμεση συνέπεια την κατάρρευση του σοσιαλιστικού συστήματος και την αποδυνάμωση της συμμαχίας μεταξύ των κομμουνιστικών κομμάτων του κόσμου, όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Το Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα εκφράζει τη βεβαιότητα, ότι οι διεθνείς επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις δρώντας ενιαία, σταθερά και αποφασιστικά μπορούν να επιτύχουν θετικές αλλαγές στην πορεία των γεγονότων, την αναγέννηση του σοσιαλισμού στις χώρες μας και στον κόσμο, επειδή μόνο ο σοσιαλισμός θα είναι το φωτεινό μέλλον όλου του κόσμου, αποδεικνύοντας ότι η πιο μεγάλη κοινωνία είναι η σοσιαλιστική κοινωνία.

Διαβεβαιώνουμε αυτήν τη Συνδιάσκεψη των Κομμουνιστικών και Εργατικών κομμάτων, ότι το Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα θα είναι πάντοτε πιστός σύμμαχος όλων των κομμουνιστικών κομμάτων, όλων των επαναστατικών δυνάμεων που παλεύουν αποφασιστικά ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση που υποδουλώνει τους λαούς, που όλο και περισσότερο σηκώνονται ενάντια στον πιο επικίνδυνο εχθρό της ειρήνης και του πολιτισμού, ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Να ζει και να δυναμώνει το νικηφόρο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας - γενναίος και άφοβος αγωνιστής της δίκαιης υπόθεσης του ελληνικού λαού:

Κάτω από το νικηφόρο λάβαρο του Λένιν - Εμπρός προς τη νίκη! Θα νικήσουμε! Ανανεώνω το διεθνιστικό και επαναστατικό μας χαιρετισμό!

 

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

Ιoν Σάσου, Πρόεδρος

Το Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα στέλνει θερμό χαιρετισμό στους συμμετέχοντες στην Διάσκεψη της Αθήνας με τίτλο «Η Νέα Παγκόσμια Κατάσταση μετά τις 11 Σεπτέμβρη» και χαιρετίζει την πρωτοβουλία του ΚΚΕ για την οργάνωση της συνάντησης αυτής.

Η ανάγκη για τις αριστερές δυνάμεις να εξετάσουν σε βάθος τις αλλαγές που έγιναν στη διεθνή ζωή μετά τις 11 Σεπτέμβρη γίνεται επιτακτική για το σαφή καθορισμό των στόχων της πάλης, της στρατηγικής και της τακτικής των εργαζομένων, των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κομμάτων, όλων των δημοκρατικών, προοδευτικών και φιλειρηνικών κινημάτων, στις σημερινές συνθήκες χαρακτηριστικής συσπείρωσης και ανασυσπείρωσης των Παγκοσμίων Δυνάμεων.

Η έκταση και ο όγκος των διαδηλώσεων ενάντια στην παγκοσμιοποίηση τα τελευταία χρόνια -με τη συμμετοχή εκατομμυρίων πολιτών σε δεκάδες χώρες του κόσμου- εκπροσωπούν μια σοβαρή προειδοποίηση για το πού κατευθύνεται η σύγχρονη παγκόσμια εξέλιξη, για τις σοβαρές συνέπειες για τις φτωχές και τις αναπτυσσόμενες χώρες, για το βάθεμα του χάσματος που δημιουργείται από την συγκέντρωση του πλούτου σε περιορισμένο αριθμό χωρών, από τη μια μεριά, από τη φτώχεια και την καθυστέρηση για την πλειοψηφία των λαών σε όλο τον κόσμο, από την άλλη.

Εχουμε την ευχαρίστηση να πληροφορήσουμε τη διάσκεψη ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα Εργασίας ήταν μεταξύ των πρώτων πολιτικών δυνάμεων της Ρουμανίας που πήραν θέση σχετικά με τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη 2001. Από τη μια πλευρά, καταδικάσαμε την τρομοκρατία και εκφράσαμε την πλήρη μας συμπαράσταση στα θύματα του γεγονότος. Από την άλλη, τονίσαμε τον επικίνδυνο χαρακτήρα μιας κήρυξης πολέμου ενάντια σε ένα ακαθόριστο εχθρό, την τρομοκρατία που δεν καθορίζεται με σαφήνεια και δε γίνεται ομόφωνα αποδεκτός από όλα τα κράτη του κόσμου.

Ταυτόχρονα, τονίσαμε ότι για την εξάλειψη του φαινομένου, το οποίο επεκτείνεται και γίνεται πιο επικίνδυνο, θα πρέπει να αποκαλυφτούν και να αναγνωριστούν οι αιτίες που το γεννούν οι οποίες, κατ’ αρχήν, συνίστανται στις κοινωνικές και εθνικές ανισότητες, την κατοχή ξένων εδαφών, καθώς και στη χρήση βίας ή στην απειλή χρήσης βίας. Τονίσαμε επίσης το γεγονός ότι με χρήση αυτού του προσχήματος, οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να αρχίσουν ενέργειες για τον περιορισμό του δικαιώματος των πολιτών να διαμαρτύρονται και για τη βίαιη αστυνομική καταστολή των αντικαπιταλιστικών και αντιπαγκοσμιοποιητικών κινημάτων.

Οι εκτιμήσεις αυτές δικαιώθηκαν από τις εξελίξεις που ακολούθησαν την εν λόγω ημερομηνία στην παγκόσμια πορεία. Τα κινήματα αντίστασης ενάντια στην ξένη κατοχή -όπως η Παλαιστινιακή Ιντιφάντα- χαρακτηρίστηκαν τρομοκρατικές ενέργειες και καταπνίγηκαν με αγριότητα από στρατιωτικές δυνάμεις. Παρά τις αποδείξεις, οι δυτικές χώρες και οι διεθνείς οργανισμοί όπως το ΣΑ του ΟΗΕ, υιοθέτησαν μια θέση δύο μέτρων και δύο σταθμών, δείχνοντας ανοχή απέναντι στις σφαγές που διαπράττονται ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό, τους αποκλεισμούς ενάντια σε χώρες όπως το Ιράκ και η Κούβα, αγνοώντας τη γενοκτονία που διαπράχθηκε στη Ρουάντα κλπ.

Γι αυτό, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη οδήγησαν σε μια ριζική αλλαγή στον κόσμο. Εξαπολύθηκε ένας πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία, τα στρατιωτικά δόγματα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ τροποποιήθηκαν, η συνθήκη ΑΒΜ καταγγέλθηκε μονομερώς, υπάρχουν πραγματικές απειλές χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής, άρχισε νέος γύρος ανταγωνισμού των εξοπλισμών.

Ωστόσο, αν και η διεθνής ασφάλεια είναι πολύ πολύπλοκη και ο παράγοντας της αστάθειας και οι απειλές τρομοκρατικών πληγμάτων έχουν πολλαπλασιαστεί, δεν έχουν γίνει μείζονες αλλαγές μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και η γενική τάση της εξέλιξης της διεθνούς ζωής δεν τροποποιήθηκε. Η ειρήνη και η ανάπτυξη είναι τα κύρια θέματα της σημερινής εποχής. Η τάση προς την πολυπολικότητα αναπτύσσεται. Ο πόθος της ειρήνης, η επιθυμία για συνεργασία και προώθηση της ανάπτυξης είναι οι κοινές επιθυμίες των λαών.

Αντιμετωπίζοντας αυτή την πολύπλοκη κατάσταση -στη συνθετότητά της- η παγκόσμια αριστερά, οι προοδευτικές, δημοκρατικές, φιλειρηνικές και οικολογικές δυνάμεις επέτυχαν την ανασύνταξή τους και τη δημιουργία ενός ισχυρού αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, το οποίο στη συνάντηση της Αβάνας του Φόρουμ του Σάο Πάολο και στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε, πρότεινε ένα εναλλακτικό πρόγραμμα για την παγκόσμια εξέλιξη, ένα πρόγραμμα που θέτει τις βάσεις για την αμοιβαία επωφελή συνεργασία προς όφελος της ανάπτυξης όλων των χωρών του κόσμου. Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι, ενώ οι δυνάμεις της δεξιάς έχουν δημιουργήσει διεθνείς δομές για μόνιμο συντονισμό των ενεργειών τους, οι δυνάμεις της αριστεράς κρατούν τα προβλήματα αυτά σε σχεδιαστικό στάδιο, πραγματοποιώντας λίγες εκδηλώσεις με απήχηση κάτω της προσδοκούμενης.

Διαβεβαιώνουμε τους συμμετέχοντες στη διάσκεψη ότι το κόμμα μας, πιστό στα ιδανικά της εργατικής τάξης και των σοσιαλιστικών κινημάτων, δρα προς τον σκοπό της προώθησης μιας πορείας ευνοϊκής προς τα συμφέροντα των εργαζομένων προτείνοντας, σε εθνικό επίπεδο, μια στρατηγική σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης για τη Ρουμανική κοινωνία.

Προσδοκώντας ένα καλύτερο μέλλον της ανθρωπότητας, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Εργασίας της Ρουμανίας θα είναι πάντα μια δραστήρια δύναμη του αριστερού κινήματος στη Ρουμανία και σε όλο τον κόσμο.

 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Κεμάλ Οκουγιάν, Γενικός Γραμματέας της ΚΕ

Είμαι βέβαιος ότι ο πρωτοσέλιδος τίτλος μιας από τις εξέχουσες εφημερίδες της χώρας μου στις 12 Σεπτέμβρη εξέφραζε ακριβώς την ίδια προσέγγιση με μερικές άλλες εφημερίδες σε διάφορες χώρες: «Τίποτα δε θα είναι το ίδιο!».

Το ΚΚΤ, αμέσως μετά τις επιθέσεις στην Νέα Υόρκη, θεώρησε αναγκαίο να δηλώσει ότι «χωρίς να συζητούμε ποιος (και γιατί) οργάνωσε την επίθεση, θα πρέπει να είναι πολύ καθαρό ότι ο κόσμος βρίσκεται στην παραμονή ενός νέου κύματος ιμπεριαλιστικής επίθεσης». Το «τίποτα δε θα είναι το ίδιο» ήταν η κωδική ονομασία που προερχόταν από τους δημιουργούς της ιμπεριαλιστικής πολιτικής για να προετοιμάσουν την νοοτροπία των μεγάλων μαζών για την επίθεση αυτή.

Η προετοιμασία αυτή είχε στόχο τη δημιουργία φόβου και αιφνιδιασμού ιδιαίτερα ανάμεσα στα μεσαία στρώματα, που είναι το πιο ευαίσθητο τμήμα του πληθυσμού όσον αφορά την λεγόμενη τρομοκρατία. Είχε στόχο την απόκτηση της έγκρισης για αντιδραστικές πολιτικές βασισμένες στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και στις αντιδημοκρατικές νομικές ρυθμίσεις.

Ωστόσο, ο κύριος στόχος για τους ιμπεριαλιστές ήταν η αλλαγή της βάσης στο θέμα της πολιτικής σε όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό ο Μπους αμέσως διακήρυξε ότι «ή είσαι μαζί μας ή είσαι εχθρός μας».

Ετσι, έκαναν κάθε προσπάθεια για να πείσουν τους λαούς ότι «τίποτα δεν θα είναι το ίδιο». Πρέπει να παραδεχθούμε ότι η προσπάθεια πέτυχε. Ακόμη και μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων σε διάφορες χώρες μπορεί κανείς εύκολα να δει την δραστική μετατόπιση. Οι αντιλήψεις που χρησιμοποιούνται στην καθημερινή πολιτική ζωή άλλαξαν, τα συνθήματα άλλαξαν, οι συμμαχίες άλλαξαν, η στάση απέναντι στο ρατσισμό άλλαξε…

Το πρόβλημα είναι ότι ο χαρακτήρας του ιμπεριαλισμού παραμένει ο ίδιος! Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή το 1929 ή το 1933 ή το 1939 ή την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Αυτή η πραγματικότητα δε βοήθησε. Οι προοδευτικές δυνάμεις δεν αντιστάθηκαν ή δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην ιδεολογική πρωτοβουλία που είχαν οι ιμπεριαλιστές για να επιβάλουν την ιδέα ότι ο κόσμος είναι εντελώς διαφορετικός μετά τις 11 Σεπτέμβρη.

Αυτή η αδυναμία από την πλευρά μας μπορεί να φανεί καθαρά εάν θυμηθούμε το κύριο σύνθημα που εξέφραζε περιληπτικά τη στάση των προοδευτικών κινημάτων: «Οχι στον πόλεμο και την τρομοκρατία» ήταν η πλατειά διαδεδομένη απάντηση των αριστερών δυνάμεων στις πολιτικές των ΗΠΑ που μπορούν να κωδικοποιηθούν στο «Πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία».

Τώρα, αυτό πρέπει να το ξέρουμε, πρόκειται για παγίδα. Οι δυο όροι «πόλεμος» και «τρομοκρατία» μπορεί να είναι τόσο συγκεκριμένοι και, ταυτόχρονα, τόσο αφηρημένοι. Ολοι αγωνιζόμαστε ενάντια στον πόλεμο, όλοι είμαστε ενάντια στις ένοπλες συγκρούσεις και όλοι συμμετέχουμε στα αντιπολεμικά κινήματα. Ωστόσο, όταν λέμε ότι είμαστε «ενάντια στον πόλεμο και την τρομοκρατία», αυτό είναι κάτι άλλο. Αυτό είναι κάτι που εύκολα μπορεί να δημιουργήσει μια δικαιολογία για τους ιμπεριαλιστές στα πολεμικά τους σχέδια. Από την μια μεριά, υπάρχει η τρομοκρατία και, από την άλλη, ο πόλεμος εναντίον της. Φυσικά, όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι η πραγματικότητα.

Αν και από τις 11 Σεπτέμβρη, έχουν περάσει πολλοί μήνες, οι κομμουνιστές έχουν ακόμη καιρό να αλλάξουν τις αντιληπτικές τους προτιμήσεις. Είμαστε όλοι ενάντια σε εγκλήματα όπως οι επιθέσεις στη Νέα Υόρκη, αλλά μπορούμε να χρησιμοποιούμε τους δικούς μας όρους. Στην περίπτωση αυτή, μπορούμε να διαλέξουμε το φουνταμενταλισμό, ο οποίος επίσης δεν καλύπτει όλα όσα χρειαζόμαστε, αλλά, ασφαλώς, είναι καλύτερος από την «τρομοκρατία». Είναι πασιφανές ότι η τοποθέτηση «ενάντια στην τρομοκρατία» παίζει υπερβολικά με την ψυχολογία των μεσαίων τάξεων, οι οποίες είναι ενάντια σε οτιδήποτε θα διετάρασσε την καθημερινή τους ζωή. Στην πραγματικότητα, οι τάξεις αυτές είναι η κύρια συντηρητική κοινωνική δύναμη σε πολλές περιπτώσεις.

Οι ισλαμιστικές φουνταμενταλιστικές οργανώσεις πάντα υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, κυρίως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Υπηρετούσαν τα σχέδια των ΗΠΑ ενάντια στην ΕΣΣΔ, ενάντια στις προοδευτικές δυνάμεις στην Μέση Ανατολή. Οι κομμουνιστές στην Τουρκία υπέφεραν πολλά από τον αντεπαναστατικό χαρακτήρα των φουνταμενταλιστών που ήταν δίπλα - δίπλα με τους φασίστες. Ναι, είναι αλήθεια ότι μερικές έχουν στραφεί ή υποκρίνονται ότι έχουν στραφεί ενάντια στα συμφέροντα των ΗΠΑ. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι αν είναι πράγματι ενάντια στα συμφέροντα των ΗΠΑ ή όχι. Το πρόβλημα είναι αν εκφράζουν τα συμφέροντα των φτωχών, αν έχουν κάποια σύνδεση με το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι φουνταμενταλιστές είναι κάθε άλλο παρά σύμμαχοι των προοδευτικών δυνάμεων. Ετσι, πρέπει να είμαστε αρκετά ικανοί για να δείξουμε στις μάζες ότι δεν υπάρχει τίποτα το κοινό μεταξύ της πάλης των επαναστατικών δυνάμεων ενάντια στον ιμπεριαλισμό και των ανατρεπτικών δραστηριοτήτων των φουνταμενταλιστών για τους οποίους ποτέ δεν ξέρουμε από πού ακριβώς χρηματοδοτούνται ή ελέγχονται. Αν όμως εξακολουθήσουμε να χρησιμοποιούμε τον όρο «τρομοκρατία», τότε θα βοηθήσουμε την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, η οποία προσπαθεί να δημιουργήσει μια μεγάλη αυταπάτη γύρω από το θέμα αυτό. Πώς μπορούμε ακόμη να λέμε ότι «είμαστε ενάντια στην τρομοκρατία και τον πόλεμο», όταν οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν την κρατική τρομοκρατία και τις παράνομες αντεπαναστατικές οργανώσεις σε όλες τις ηπείρους και κατηγορούν τα επαναστατικά κινήματα ότι είναι τρομοκράτες;

Το ίδιο συμβαίνει και με τον όρο «πόλεμος». Γιατί δε χρησιμοποιούμε τον όρο «ιμπεριαλισμός» ή «ιμπεριαλιστικός πόλεμος» για να κάνουμε σαφές ότι δεν προσπαθούμε να γίνουμε δικαστές και να τα βλέπουμε όλα από την έδρα; Οχι αρνούμαστε ότι οι εργαζόμενοι δεν είναι αναμεμιγμένοι σ’ αυτή την σύγκρουση. Δε συμφωνούμε με την ιδέα ότι οι κομμουνιστές βρίσκονται έξω από το παιγνίδι όσον αφορά τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι μια σύγκρουση μεταξύ τρομοκρατίας και πολέμου. Είναι τρομοκρατία και πόλεμος ενάντια στους εργαζομένους και ενάντια στις προοδευτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων και των κομμουνιστών. Η συμμορία των Ταλιμπάν σκότωνε τους συντρόφους μας στο Αφγανιστάν στην δεκαετία του ’80 και υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ, το Πακιστάν, το Ιράν και την Τουρκία. Ετσι, τότε ήταν ο αγώνας μας. Και σήμερα είναι ο αγώνας μας. Ενας αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και της ΕΕ. Ενας αγώνας ενάντια στον φουνταμενταλισμό. Ενας αγώνας ενάντια στα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια. Ενας αγώνας για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής Κούβας και της σοσιαλιστικής Κορέας. Ενας αγώνας για την ειρήνη και το σοσιαλισμό.

Τι μπορούμε να πούμε για το άμεσο μέλλον αυτού του αγώνα;

Πρέπει να αποφασίσουμε. Πρέπει να αποφασίσουμε αν θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε στην πρωτοβουλία των ιμπεριαλιστών ή αν θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε με τον δικό μας τρόπο. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, περάσαμε μια περίοδο όπου όλες οι αποφάσεις παίρνονταν κυρίως από το μεγάλο κεφάλαιο. Οπως είπα προηγούμενα, εκείνοι αποφάσισαν για τους όρους που θα χρησιμοποιούμε. Για να δώσω ένα παράδειγμα, δημιούργησαν τον όρο «παγκοσμιοποίηση» αντί του ιμπεριαλισμού. Εκείνοι αποφάσισαν για τα μέσα της πάλης μας. Επιμένουν ότι οι μη κομματικές οργανώσεις και τα λεγόμενα νέα κοινωνικά κινήματα είναι ανώτερα από τα πρωτοπόρα κόμματα και τα παραδοσιακά συνδικάτα. Αποφάσισαν ακόμη και πότε θα γίνονται συγκρούσεις ανάμεσα στην εργατική τάξη, την προοδευτική νεολαία και τις αστυνομικές δυνάμεις και τις δυνάμεις ασφαλείας που εκπροσωπούν το διεθνές κεφάλαιο. Είναι πολύ σημαντικό το ότι χιλιάδες άνθρωποι που είναι ενάντια στον φιλελευθερισμό, που είναι ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου συγκεντρώνονται σε διάφορα μέρη του κόσμου, είναι, όμως, επίσης σημαντικό το ότι η ημερησία διάταξη και το ημερολόγιο των πλατιών μαζών καθορίζεται από την ηγεσία των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να επιβάλουμε τον δικό μας τρόπο: Είναι αλήθεια ότι οι κομμουνιστές και οι εργαζόμενοι σε πολλές χώρες είναι αδύνατοι, αλλά υπάρχει μόνο ένας τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτή η αδυναμία: Η προσπάθεια να γίνουμε από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις, η προσπάθεια να γίνουμε ενεργός παράγοντας όσον αφορά την ταξική πάλη.

Ο κόσμος είναι πολύ αγαπητός ώστε να τον αφήσουμε στους ιμπεριαλιστές.

 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΔΑΝΙΑΣ

Χένρικ Στάμερ Χεντίν, Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής

Το κεντρικό ζήτημα της συζήτησής μας διατυπώνεται ως «Η νέα κατάσταση στον κόσμο μετά από τις 11 Σεπτέμβρη». Θα ήθελα να κάνω ένα ελαφρώς διαφορετικό ερώτημα: «Υπάρχει μια νέα κατάσταση στον κόσμο μετά από τις 11 Σεπτέμβρη»;

Εννοώ φυσικά ότι η κατάσταση που επικρατεί τώρα στον κόσμο, οι απειλές προερχόμενες από το λεγόμενο νέο αμερικανικό «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία» ήταν ήδη πριν από τις 11 Σεπτέμβρη στα βασικά χαρακτηριστικά του γεγονός. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη και στο Πεντάγωνο μπορεί να λειτούργησαν σαν τράβηγμα της σκανδάλης, αλλά οι στόχοι του ιμπεριαλισμού υπήρχαν και τα κανόνια τους ήταν σε κατάσταση ετοιμότητας πολύ πριν από αυτή την ημερομηνία. Και τα δύο με τη μεταφορική έννοια και σ’ ένα βαθμό και στην κυριολεξία.

Ο Πρόεδρος Μπους, από τότε που ανέλαβε την εξουσία, έψαχνε ένα πρόσχημα για πόλεμο. Ας θυμηθούμε την προκλητική παραβίαση, την περασμένη άνοιξη, του κινέζικου εναέριου χώρου από ένα αμερικάνικο κατασκοπευτικό αεροπλάνο προκαλώντας το θάνατο ενός Κινέζου πιλότου. Προφανώς η προβοκάτσια αυτή δεν είχε σχεδιαστεί για τη μείωση της έντασης, αλλά για την αύξησή της.

Πολύ πριν από τις 11 Σεπτέμβρη οι ΗΠΑ είχαν προγραμματίσει μια επίθεση στο Αφγανιστάν. Και πάλι χρειάστηκε μια δικαιολογία, που θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να ξεκινήσουν έναν πόλεμο, χωρίς να γίνουν αντιληπτές σαν επιτιθέμενη δύναμη.

Δεν είναι, ωστόσο, ζήτημα ενός συγκεκριμένου προέδρου ή μιας συγκεκριμένης αμερικάνικης κυβέρνησης. Η ιστορία πάει πιο πίσω. Για μερικά χρόνια, το στρατιωτικό-ιδεολογικό και το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ εφάρμοζε μια μακροπρόθεσμη στρατιωτική στρατηγική με το όνομα «Κυριαρχία Πλήρους Φάσματος». Ο στόχος αυτής της στρατηγικής είναι, αδιαμφισβήτητα, να επιτευχθεί η αμερικάνικη πολιτική και οικονομική παγκόσμια κυριαρχία μέσω της στρατιωτικής κυριαρχίας. Με άλλα λόγια: οι ΗΠΑ επιδιώκουν αρκετά ανοιχτά να είναι οι κύριοι στον κόσμο.

Κατά κάποιο τρόπο αυτό είναι καινούργιο και όμως δεν είναι. Το ότι γίνεται τόσο ανοιχτά είναι καινούργιο. Η ιδέα της «Κυριαρχίας Πλήρους Φάσματος» είχε ανακοινωθεί ουσιαστικά πολύ ανοιχτά στο κοινό, το καλοκαίρι του 2000. Οπως έχει ήδη ειπωθεί από πολλούς που πήραν το λόγο εδώ, δεν υπάρχει τίποτα το καινούργιο στις ηγεμονικές βλέψεις των ΗΠΑ.

Ομως, οι λόγοι για τη νέα κατάσταση -και τώρα μιλάμε για κάτι το πραγματικά καινούργιο- είναι πιο βαθιοί από τις βλέψεις μιας δύναμης και μόνο. Ο καπιταλισμός σε χοντρές γραμμές φαίνεται να μπαίνει σε μια φάση της ανάπτυξής του ή, ίσως, της κρίσης του που δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς μια μόνιμη κατάσταση πολέμου.

Μια μόνιμη κατάσταση ημι-πολέμου ήταν ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της δεκαετίας του ’90 με σύντομα ξεσπάσματα πραγματικών, αλλά περιορισμένων πολέμων.

Τώρα, ο ίδιος ο πόλεμος μονιμοποιείται και γενικεύεται. Ο Πρόεδρος Μπους μιλάει για «αυτό τον πρώτο πόλεμο του 21ου αιώνα.» Θα έλεγες, ότι πράγματι χαίρεται προκαταβολικώς για τον επόμενο.

Ο μόνιμος πόλεμος έχει ουσιαστική σημασία για το σύγχρονο καπιταλισμό, γιατί η δυναμική του καπιταλισμού καταστρέφει ραγδαία την αγοραστική δύναμη των μαζών, ιδιαίτερα στον Τρίτο Κόσμο. Αυτή η αγοραστική δύναμη που τη χρειάζεται ο ίδιος ο καπιταλισμός για να διαθέσει στην αγορά την παραγωγή του και να πραγματοποιήσει τα κέρδη του. Η στρατιωτικοποίηση και ο πόλεμος δημιουργούν τεχνητές αγορές και καταστρέφουν γενικά το ανταγωνιστικό κεφάλαιο και τις ανταγωνιστικές παραγωγικές ικανότητες.

Εκεί βρίσκεται ο καπιταλισμός σήμερα. Δεν είναι πια σε θέση να δημιουργεί. Του έμεινε μονάχα η καταστροφή.

Η κατάσταση στον κόσμο είναι καινούργια, πράγματι. Οχι από τις 11 Σεπτέμβρη, αλλά σε σύγκριση με πριν από λίγα χρόνια μόνο. Δε θα επιχειρήσω να καλύψω περισσότερες πλευρές της νέας κατάστασης από αυτές τις λίγες, τις οποίες ήδη σχολίασα. Πρόκειται για μια κατάσταση που κυριαρχείται από αυξανόμενη ένταση, από την αντικειμενική άνοδο του ανταγωνισμού ανάμεσα στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο, από μια οικονομική κρίση πιο βαθιά και πιο παρατεταμένη από ποτέ (στη Ιαπωνία διαρκεί ήδη πάνω από δέκα χρόνια), από άμεσο πόλεμο, έναν πόλεμο ενάντια σε όλη την ανθρωπότητα.

Σε αυτή την κατάσταση είναι φανερό, ότι χρειαζόμαστε έναν παγκόσμιο συνασπισμό για να σταματήσουμε το νέο πόλεμο της Αμερικής ενάντια στον κόσμο, όπως και ο παγκόσμιος συνασπισμός που σταμάτησε εδώ και πάνω από μισό αιώνα έναν άλλο πόλεμο ενάντια στον κόσμο. Βλέπουμε, όμως, ότι μεγάλες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Ινδία, οι οποίες θα έπρεπε να ήταν οι πυλώνες ενός τέτιου συνασπισμού, ανταγωνίζονται να τροφοδοτήσουν τις βλέψεις των ΗΠΑ κρύβοντας ταυτόχρονα τους δικούς τους μικρότερους πολέμους πίσω από τον ψεύδο «παγκόσμιο πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία».

Δεν πρέπει να κρύβεται το γεγονός ότι ο κόσμος αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή μια πολύ σοβαρή κατάσταση, την πιο σοβαρή των τελευταίων δεκαετιών. Η χώρα μου, η Δανία, είναι στενός σύμμαχος των ΗΠΑ και το κατεστημένο της έχει δεχτεί όλους τους αμερικανικούς ισχυρισμούς και δικαιολογίες για τον πόλεμο. Μεγάλη μερίδα του πληθυσμού συμμερίζεται αυτή τη στάση. Οι δανικές ένοπλες δυνάμεις βρίσκονται ανάμεσα στους υποστηριχτές της αμερικάνικης πολεμικής προσπάθειας.

Το καθήκον μας, σαν Δανοί κομμουνιστές είναι σαφές. Πρέπει να δράσουμε ενάντια στην πολεμική ψύχωση. Πρέπει να λέμε στο λαό ότι η κυβέρνηση του λέει ψέματα. Οτι είναι άδικη η υπόθεση για την οποία πληρώνουν και ενδεχομένως πεθαίνουν. Δε θα είναι εύκολο. Ηδη πέρασαν οι νόμοι που έχουν σχεδιαστεί για να μας σταματήσουν. Και αυτό είναι καινούργιο, και όμως πάλι δεν είναι.

Σύντροφοι,

Είναι η πρώτη φορά που το Κόμμα μου, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Δανίας, παίρνει μέρος σε αυτή τη διεθνή συνάντηση. Θέλω να ευχαριστήσω τους Ελληνες συντρόφους για την πρωτοβουλία τους, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να συναντηθούμε. Ευχαριστώ όλους σας για την προσοχή σας.

 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΣΤΗ ΔΑΝΙΑ

Μπέτυ Κάρλσον, Πρόεδρος

Θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι τέτιο μετά από τις 11 Σεπτέμβρη. Ο καπιταλισμός -να μην πούμε η βιομηχανία όπλων- χρειάστηκε παρά πολύ ένα νέο εχθρό. Επίσης χρειάστηκαν νέα και καλύτερα εργαλεία για να ελέγξουν και να μετριάσουν την αυξανόμενη δυσαρέσκεια, αλλά και αλληλεγγύη στην εργατική τάξη και στους καταπιεσμένους.

Πολύ σύντομα έγινε κατάχρηση της κατάστασης με την κατάρτιση των ανάλογων νόμων για το στένεμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων με τα λεγόμενα αντιτρομοκρατικά νομοσχέδια. Θα μπορούσε να υποψιαστεί κανείς ότι οι νόμοι αυτοί είχαν ήδη προετοιμαστεί, ότι ήδη ήταν έτοιμοι στο συρτάρι. Στην Ευρώπη η ΕΕ δημιούργησε το πλαίσιο για παρόμοιους νόμους και τα κράτη-μέλη το επιβεβαίωσαν. Στη Δανία ο νόμος έχει ήδη επικυρωθεί από τη νέα αστική κυβέρνηση με την υποστήριξη της Δεξιάς. Ομως, οι επίσημες συζητήσεις γι’ αυτόν δεν έχουν τελειώσει ακόμα. Ολοι οι εμπειρογνώμονες νομικοί διαμαρτυρήθηκαν ενάντια σε αυτό το νόμο που αποτελεί παραβίαση του Συντάγματος της χώρας. Πολλές οργανώσεις προσφύγων διαμαρτυρήθηκαν και διαδήλωσαν ενάντια στο γεγονός ότι τις έβαλαν στον «τρομοκατάλογο» φτιαγμένο από την ΕΕ.

Δημιουργήσαμε ένα κίνημα που ονομάζεται «Υποπτος» και στο οποίο προσχώρησαν πολλοί γνωστοί παράγοντες. Απαιτούμε τα εθνικά μας συνταγματικά δημοκρατικά δικαιώματα. Η δράση αυτή εφιστά επίσης την προσοχή στις προετοιμασίες μέσα στην ΕΕ για τη δημιουργία ενός κοινού Συντάγματος για την Ευρωπαϊκή Ενωση που είναι να αποφασιστεί το 2004. Πρόκειται για ένα Σύνταγμα που θα είναι πιο κοντά στο πνεύμα των αντιτρομοκρατικών νόμων απ’ ό,τι οποιοδήποτε υπαρκτό εθνικό Σύνταγμα στην Ευρώπη, πιστεύω.

Από την 1η Ιούλη και μέχρι το τέλος του χρόνου η Δανία θα έχει την προεδρία της ΕΕ. Στις 12-13 Σεπτέμβρη οι υπουργοί Δικαιοσύνης θα συναντηθούν στη Δανία. Σε αυτό το Σαββατοκύριακο οργανώνουμε διαμαρτυρίες, εκδηλώσεις και μια συνδιάσκεψη για την πολιτική της ΕΕ στον τομέα της δικαιοσύνης. Πρόκειται για την ευρύτερη «Πρωτοβουλία τέρμα στην Ενωση».

Πολλές άλλες δραστηριότητες θα πραγματοποιηθούν στη διάρκεια της Δανικής Προεδρίας που θα κορυφωθούν σε μια μεγάλη -ελπίζουμε- διαδήλωση στις 14 Δεκέμβρη, στη διάρκεια της Διάσκεψης κορυφής. Στη Δανία πετύχαμε την οικοδόμηση ενός ευρύτερου κινήματος Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ). Βρισκόμαστε σε μια ιδιάζουσα κατάσταση, αφού η κυβέρνησή μας αποφάσισε να χορηγήσει τις δραστηριότητές τους στη διάρκεια της προεδρίας. Μας δίνει, για παράδειγμα, την ευκαιρία να διοργανώσουμε μια διεθνή συνδιάσκεψη για συνδικαλιστές με επαγγελματική μετάφραση για να συζητήσουμε για τις επιθέσεις στα εργασιακά δικαιώματα τις οποίες υφιστάμεθα όλοι αυτό το χρονικό διάστημα. Θέλουμε επίσης να συζητήσουμε για τις ιδιωτικοποιήσεις και για το πώς μπορούμε όλοι μαζί να χτυπήσουμε αυτή την πολιτική.

Κλείνοντας τις παρατηρήσεις μου σχετικά με τις δραστηριότητες στη Δανία ενάντια στην ΕΕ στη διάρκεια της προεδρίας της χώρας μας, πρέπει να πω ότι η επίσημη Δανία όχι μόνο χορηγεί τις δραστηριότητες των ΜΚΟ, αλλά φιλοδοξεί επίσης, η Δανία να γίνει η πρώτη χώρα με μεγάλες διεθνείς διαδηλώσεις χωρίς βία. Ολοι συμφωνούν σε αυτό, εκτός από τις μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες αυτές τις μέρες είναι στις δόξες τους. Ομως, όπως σε πολλές άλλες χώρες, η κοινή αστυνομία μισεί τη μυστική αστυνομία. Εμείς και οι ΜΚΟ δε σταματάμε να λέμε δημοσίως, αλλά και στην κοινή αστυνομία, μέσα από τις διαπραγματεύσεις μαζί της, ότι δε θέλουμε προβοκάτσιες από την αστυνομία, ούτε μυστικά ούτε επίσημα.

Επίσης, βλέπουμε μια αντίφαση μέσα στην ΕΕ. Η Δανία προσχώρησε στη Συμφωνία Σένγκεν. Αυτό σημαίνει, ότι τα σύνορα ανάμεσα στις χώρες-μέλη είναι ανοικτά για όλους τους πολίτες από την ΕΕ. Στη διάρκεια της Προεδρίας τα σύνορα θα κλείσουν, σαν εξαίρεση από τη Συμφωνία Σέγκεν, γιατί η κυβέρνηση και η αστυνομία θέλουν να ελέγξουν, να μη μπουν ξένοι τρομοκράτες στη Δανία.

Προσπαθήσαμε να δείξουμε ότι οι Ευρωπαίοι δεν είναι πια ξένοι. Αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στις αποφάσεις που θα παίρνονται στις Διασκέψεις Κορυφής της ΕΕ και που έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή τους, θα πρέπει να ταξιδεύουν στην Ευρώπη, όπου γίνονται οι συναντήσεις κορυφής. Το ίδιο ισχύει για τους ανθρώπους των χωρών, η πολιτική ελίτ των οποίων ζήτησε να γίνει μέλος. Μην ξεχνάτε ότι οι όροι για τη λεγόμενη διεύρυνση της ΕΕ πρέπει να ολοκληρωθούν φέτος στη Δανία.

Ανάφερα ορισμένα από τα πράγματα που συμβαίνουν στο δικό μας μέρος του κόσμου και το γεγονός ότι πολλά από τα προβλήματα και τα καθήκοντα που αντιμετωπίζουμε είναι όμοια, ανεξάρτητα από το σε ποιο από τα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα ζούμε και παλεύουμε.

Εχει μεγάλη σημασία ότι μπορούμε κάθε χρόνο να συναντιόμαστε εδώ στην Αθήνα για να συζητήσουμε για την κατάσταση στον κόσμο, για τη στρατηγική μας και για το πώς μπορούμε να αντιδρούμε και να κινητοποιούμαστε μαζί, σε διεθνές και σε εθνικό επίπεδο.

Επίσης το SOLIDNET (Διαδίκτυο κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων) έχει μεγάλη σημασία για την απόκτηση πληροφοριών. Ευχαριστούμε θερμά τους συντρόφους που κάνουν αυτή τη δουλιά και που πληρώνουν γι’ αυτή.

Το ΚΚ Καναδά έκανε μια πρόταση για παγκόσμια ενότητα στη δράση κατά του ιμπεριαλισμού, δημιουργώντας μια μόνιμη διεθνή επιτροπή συντονισμού. Εμείς συμφωνήσαμε για την ανάγκη ενός τέτιου βήματος. Υποβάλαμε μεν μια τροποποίηση επί της πρότασης αυτής, αλλά συμφωνούμε με το πνεύμα της. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να πούμε ότι δεν έχουμε τη δύναμη να μετέχουμε σε μια τέτια μόνιμη επιτροπή. Ηδη είναι δύσκολο και μας κοστίζει δυνάμεις να μεταφράσουμε τα έγγραφα και τις εκθέσεις μας στα αγγλικά. Αν πρέπει και να μεταφράσουμε σε άλλες γλώσσες, θα έχουμε πράγματι μεγάλο πρόβλημα. Ολοι οι σύντροφοι σκορπάνε στις δουλιές και τους καλούμε όταν χρειαζόμαστε μεταφράσεις, αλλά τότε τους παίρνουμε από άλλη πολιτική δουλειά.

Σίγουρα, θα ήταν πιο αποτελεσματικό αν θα συντονίζαμε τις εθνικές μας δραστηριότητες στα πιο σημαντικά ζητήματα. Οχι μόνο στην πάλη ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, στον ΠΟΕ, το ΔΝΤ κλπ. Αλλα θέματα θα μπορούσαν να ήταν ο πόλεμος των ΗΠΑ «ενάντια στους τρομοκράτες», στην Ευρώπη, η πρόταση της ΕΕ για την τιμωρία χωρών που δε θα πάρουν πίσω πρόσφυγες, που τους στέλνονται πίσω από την πλούσια, αλλά κλειστή Ευρώπη, η πάλη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και άλλα πολλά. Αυτή τη στιγμή είναι και ο τρομοκρατικός πόλεμος του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων.

Στη Δανία κηρύξαμε μια εκστρατεία για μποϋκοτάρισμα του Ισραήλ με σύνθημα «Μην αγοράζετε προϊόντα, που παράγονται στο Ισραήλ». Τώρα αποτελεί σκάνδαλο στα μέσα ενημέρωσης, αν κάποιος αποκαλύψει ότι κάποιο μαγαζί έκρυψε τις ετικέτες που αναφέρουν την προέλευση ενός προϊόντος ή αν έχει βάλει άλλες ετικέτες. Εχουμε καλές εμπειρίες με αυτή τη μορφή της δράσης από την εκστρατεία μποϋκοταρίσματος της Νότιας Αφρικής στις αρχές της δεκαετίας του ’60 με στόχο την πτώση του καθεστώτος του απαρτχάιντ. Επίσης υπήρξαν μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο του Ισραήλ. Η θρησκευτική Εβραϊκή Κοινότητα διαμαρτυρήθηκε και οργάνωσε εκστρατείες μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ενάντια στο μεγαλύτερο δανέζικο συνδικάτο που είναι επικεφαλής της καμπάνιας. Προσπαθούν να μπερδέψουν τον κόσμο λέγοντας ότι πρόκειται για μια καμπάνια ενάντια στον Εβραϊκό λαό. Ομως, ένα μεγάλο συνδικάτο είπε: το ολοκαύτωμα δε δικαιολογεί τη γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Η τραγωδία των Παλαιστινίων άνοιξε τα μάτια του Δανέζικου λαού σε ό,τι αφορά την ιδέα των «τρομοκρατών». Ολοι οι Δανοί είδαν τις εικόνες από την Παλαιστίνη και άκουσαν τα ρεπορτάζ. Τώρα καταλαβαίνουν καλύτερα, γιατί οι Παλαιστίνιοι είναι πρόσφυγες. Η τελευταία είδηση ότι το PFLP έχει περιληφθεί στον «τρομοκατάλογο» της ΕΕ, ενισχύει τη δυσπιστία, ως προς το ποιους η εξουσία αποκαλεί τρομοκράτες.

Οπως είναι γνωστό, έτσι αποκάλεσαν και το αντιστασιακό κίνημα στη διάρκεια της Κατοχής στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αυτό τον αγώνα αλληλεγγύης θέλουμε να εμπνευστούμε από σας.

Τώρα που το αναφέρω αυτό, πρέπει να επανέλθω στις παρατηρήσεις μου σχετικά με τις δυνάμεις που διαθέτουμε στα διάφορα κόμματα. Φυσικά, η πρώτη μας δουλιά είναι να ξεσηκώσουμε την εργατική τάξη και τους συμμάχους μας στον εθνικό αγώνα για τις καθημερινές ανάγκες και ενάντια στον ιμπεριαλισμό, όπως δρα σε όλο τον κόσμο. Πολλές φορές στο Κόμμα μας δεν τα ’χουμε καλά με τη συνείδησή μας, επειδή δεν μπορούμε να μπλεχτούμε σε ολόκληρο τον αγώνα αλληλεγγύης, αλλά πρέπει να δώσουμε προτεραιότητες ανάλογα με τις δυνατότητές μας.

Ωστόσο, παρ’ όλη τη νέα τακτική του καπιταλισμού να κάνει δήθεν τους μουσουλμάνους, καθώς και τους καταπιεσμένους λαούς στον κόσμο εχθρούς και ενδεχόμενους τρομοκράτες, ο καπιταλισμός το παράκανε. Οι άνθρωποι ένιωσαν τις επιπτώσεις της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» με την επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα, πέρα από την επίθεση στα συλλογικά, κοινωνικά και εργασιακά μας δικαιώματα. Οι άνθρωποι ζουν καθημερινά με το φόβο για κάποιο πόλεμο και για κάποια επίθεση από την πιο ισχυρή δύναμη του κόσμου, πέρα από την καθημερινή φτώχεια.

Ο πρόεδρος Μπους δεν είναι ακριβώς ο πιο αξιόπιστος ηγέτης! Ολοι το ξέρουν αυτό. Το δικό μας καθήκον είναι να εμποδίσουμε τη στρατηγική τους της διάσπασης της παγκόσμιας αντίστασης και να ξεσηκώσουμε τον κόσμο σε μια κοινή δράση ενάντια στην πολιτική του ιμπεριαλισμού.

Στη Δανία έχουμε μια νέα κυβέρνηση, αστική, όπως σε πολλές άλλες χώρες. Στηρίζεται σ’ ένα κόμμα πολύ δεξιό, ένα κόμμα της ξενοφοβίας. Και η εργατική τάξη ψήφισε αυτή την κυβέρνηση και το κόμμα που την υποστηρίζει, αλλά δεν ήταν ψήφος για την πολιτική της. Το σύνθημά τους ήταν «Είναι καιρός για αλλαγές-για μια καλύτερη κοινωνική δομή».

Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν μια απόρριψη των σοσιαλδημοκρατών, όπως και σε πολλές άλλες χώρες. Τώρα υπάρχει απογοήτευση. Η κυβέρνηση και το κόμμα που τη στηρίζει πέρασαν τις πρώτες 100 μέρες της διακυβέρνησής τους φρικτούς νόμους ενάντια στην εργατική τάξη, ενάντια στα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα και ενάντια σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Δημιουργήθηκε μια κατάσταση στην οποία η εργατική τάξη και τα συνδικάτα ξεσηκώνονται με δράσεις και απεργίες ενάντια σε αυτή την κυβέρνηση και την πολιτική της. Την πολιτική με τους νόμους που θα παραβιάσουν τη μακρόχρονη, 100χρονη παράδοσή μας των συμφωνιών ανάμεσα στην εργοδοσία και τα συνδικάτα για τις συνθήκες εργασίας. Οι δραστηριότητές μας στη διάρκεια της προεδρίας της χώρας μας στην ΕΕ θα στραφούν περαιτέρω σε αυτές τις επιθέσεις ενάντια στις συνθήκες εργασίας από την πλευρά του ευρωπαϊκού κέντρου του ιμπεριαλισμού.

Η διεθνής κατάσταση είναι σοβαρή. Ο καπιταλισμός μπορεί να νομίζει ότι είναι ακμαίος, αλλά η εργατική τάξη και άλλοι που θυσιάζονται για χάρη του καπιταλισμού, αντιδρούν.

Εμείς από κοινού θα πρέπει να εμπνεύσουμε, να οργανώσουμε και να ενδυναμώσουμε αυτή την ταξική πάλη.

 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΝΟΡΒΗΓΙΑΣ

Φρανκ Μ. Νας, Γραμματέας του ΠΓ

Πρώτα θέλω εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚ Νορβηγίας να ευχαριστήσω το ΚΚΕ. Για άλλη μια φορά το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας πήρε την πρωτοβουλία να διευκολύνει για τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα στον κόσμο, την ανταλλαγή απόψεων και τη συζήτηση για τις πιο σημαντικές εξελίξεις αυτή τη στιγμή.

Η κοινή κατανόηση αποτελεί τη βάση της κοινής δράσης. Εμείς οι μαχόμενοι κομμουνιστές έχουμε να κερδίσουμε πολλά, αν βελτιώσουμε την αποτελεσματικότητα της δουλιάς μας.

Πιστεύουμε ότι στην εποχή του ιμπεριαλισμού και ιδιαίτερα τώρα την εποχή της παγκόσμιας ηγεμονίας του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, η τρομοκρατία βρίσκεται στην καθημερινή ατζέντα. Δεν πρόκειται για ένα τελείως καινούργιο φαινόμενο που προέκυψε στις 11 Σεπτέβρη, πέρυσι στις ΗΠΑ, όπως το παρουσιάζουν ορισμένα μίντια των πολυεθνικών.

Αν ο προσδιορισμός της τρομοκρατίας εμπεριέχει τη συνειδητή θανάτωση αθώων ανθρώπων, τότε το σημερινό σύστημα των μονοπωλιακών αγορών που σκοτώνει κάθε χρόνο δεκάδες εκατομμύρια παιδιών, είναι ακριβώς η ενσάρκωση του τρόμου.

Αφετέρου, έχουμε τους βομβαρδισμούς των Χιροσίμα-Ναγκασάκι, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ ενάντια στην Κορέα, το Βιετνάμ και άλλους. Οι πιο πρόσφατοι πόλεμοι ενάντια στο Ιράκ, τη Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν μας δίνουν πολλές αποδείξεις για το ποιος χρησιμοποιεί πιο συστηματικά τρομοκρατικές μεθόδους στον πόλεμο.

Επομένως, για μας τους κομμουνιστές το επίκαιρο ζήτημα εξακολουθεί να είναι το πώς να αντικρούσουμε τον ιμπεριαλισμό με τις διάφορες μορφές τρομοκρατίας του και πώς να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε κατανόηση για το γεγονός ότι κάποια κτίρια στις ΗΠΑ χτυπήθηκαν από κάποια καλά οργανωμένη δύναμη. Καθόλου μάλιστα.

Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου διεύρυναν όλες τις ήδη υπαρκτές συγκρούσεις που αποτελούν μέρος του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος. Πρώτ’ απ’ όλα έχει χρησιμοποιηθεί σαν επιχείρημα για να μεταφερθούν πόροι από τους εργαζόμενους στο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ.

Χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα για την άσκηση πίεσης στις σοσιαλιστικές και προοδευτικές χώρες. Υπάρχει ένας συνεχής κίνδυνος πολέμου που μεγαλώνει όταν οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές έχουν πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Στη Δύση είμαστε εμείς, οι επαναστάτες και το κίνημα ενάντια στην ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση που γίνονται στόχοι των λεγόμενων «αντιτρομοκρατικών νόμων». Ο πραγματικός στόχος τους είναι η εγκληματικοποίηση της αντίστασης ενάντια στις κερδοφόρες πολιτικές τους σε βάρος της πλειοψηφίας. Γιατί η αυξανόμενη αντίσταση είναι το κύριο πρόβλημα των ιμπεριαλιστών.

Η αντίσταση των εργαζομένων που απολύονται ή που οι εργασιακές τους σχέσεις και οι μισθοί τους έγιναν στόχος. Η αντίσταση των νέων που δε βλέπουν μέλλον σ’ ένα σύστημα το οποίο ευνοεί τους ήδη ευνοούμενους. Η αντίσταση της ίδιας της πραγματικότητας, αφού πολλοί επιστήμονες και περιβαλλοντολόγοι, που δεν ελέγχονται από τα μονοπώλια, έρχονται με σαφείς αποδείξεις ότι η σημερινή εξέλιξη συνίσταται από μια σειρά αρνητικών παραγόντων. Τώρα είναι αρνητικοί για τους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους, αλλά στο τέλος θα είναι αρνητικοί για όλους τους ανθρώπους και για τη ζωή.

Στη Νορβηγία είμαστε τυχεροί που μέχρι τώρα μείναμε τυπικά έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά ωστόσο αυτό το κύριο εργαλείο του ιμπεριαλισμού στην ευρωπαϊκή περιφέρεια επηρεάζει παρά πολύ τη ζωή μας. Οι αντιτρομοκρατικοί νόμοι, οι οποίοι προετοιμάζονται αυτή τη στιγμή στη Νορβηγία, προέρχονται λίγο- πολύ άμεσα από την ΕΕ.

Το δήλωσαν πρόσφατα τα κομμουνιστικά κόμματα στη Βόρεια περιφέρεια: η διαδικασία της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης επιβάλλεται στην Ευρώπη μέσω της ΕΕ. Οι αρχές στις οποίες η ΕΕ έχει οικοδομηθεί, αποτέλεσαν το μοντέλο για τη ΝΑFTA και τη μετέπειτα Συμφωνία του Ελεύθερου Εμπορίου των Αμερικανών (FTAA). Δεσμευόμαστε, να παλέψουμε για να κρατήσουμε τη Νορβηγία έξω από την ΕΕ και ταυτόχρονα για την ακύρωση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συμφωνίας (ΕΕΑ). Επίσης υποστηρίζουμε τη Δανία, τη Φινλανδία και τη Σουηδία στην προσπάθεια παραίτησής τους από τη συμμετοχή τους στην ΕΕ.

Πιστεύουμε ότι είναι αναγκαίο να παλέψουμε ενάντια στη διαδικασία κατοχύρωσης ενός Χάρτη της ΕΕ με όλες τις αρνητικές εξελίξεις, οι οποίες θα προκύψουν από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς των τριών κύριων κέντρων του μονοπωλιακού κεφαλαίου, τις ΗΠΑ, την ΕΕ και την Ιαπωνία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Νορβηγίας υποστηρίζει σθεναρά τον περιφερειακό συντονισμό, καθώς και τις στρατηγικές ενάντια στους ιμπεριαλιστές και θεωρεί αναγκαία την περαιτέρω ανάπτυξη τέτιων μεθόδων και εργαλείων μεταξύ μας. Αυτό μπορεί να βοηθήσει επίσης στο να επιτευχθεί περισσότερη κοινή δράση και περισσότερος συντονισμό σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τώρα που οι ιμπεριαλιστές αύξησαν τις επιθέσεις τους και μάλιστα με μια πιο ιδεολογική μορφή, ο δικός μας αγώνας πρέπει επίσης να γίνει πιο ιδεολογικός. Νομίζουμε ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στις πολιτικές και ιδεολογικές μορφές της ταξικής πάλης. Αυτό απαιτεί από μας τους κομμουνιστές να προετοιμάσουμε και ν’ αναπτύξουμε την ιδεολογική μας ανάλυση για να εμβολιάσουμε καλύτερα το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Αν οι κομμουνιστές μπορούμε, με ενωμένες τις δυνάμεις μας να παραγάγουμε μαζί δράση και να αξιοποιήσουμε μαζί το χρήσιμο υλικό, θα είναι πιο εύκολο να πετύχουμε το στόχο μας αυτό.

Ο ιμπεριαλισμός σήμερα είναι πιο βίαιος και επιτίθεται σε δικαιώματα, τα οποία τα είχαμε πάρει για εγγυημένα. Για παράδειγμα: το δικαίωμα στη διαδήλωση, το δικαίωμα οργάνωσης συναντήσεων και ίδρυσης κομμάτων.

Ενα πρόσφατο παράδειγμα έρχεται από το Οσλο, όπου η Παγκόσμια Τράπεζα θα έχει την ετήσια Συνδιάσκεψή της. Για τη Δευτέρα 24 Ιούνη, διάφορες προοδευτικές δυνάμεις έχουν προετοιμάσει μια διαδήλωση ενάντια στη γενική πολιτική της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το κέντρο της πόλης έχει κλείσει, το παρκάρισμα αυτοκινήτων έχει περιοριστεί και οι συγκοινωνίες με λεωφορεία και μετρό έχουν σταματήσει. Για όλα αυτά οι νορβηγικές αρχές χρησιμοποιούν το πρόσχημα της τρομοκρατίας.

Τα τελευταία τρία χρόνια η Νορβηγία έχει εμπλακεί σε δύο ιμπεριαλιστικούς πολέμους, κατά της Γιουγκοσλαβίας και κατά του Αφγανιστάν. Τυπικά ο Σολάνα, ως Γενικός Γραμματέας ήταν επικεφαλής του ΝΑΤΟικού πολέμου. Τώρα είναι υπουργός Εξωτερικών της ΕΕ. Λίγο-πολύ ήταν κοινό το συμφέρον των ΗΠΑ-ΕΕ στο να κατεδαφίσουν τα εμπόδια, για την επέκτασή τους. Ωστόσο, τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού συγκρούονται παρά πολύ, αν πρόκειται για τον έλεγχο πάνω σε πρώτες ύλες, ανθρώπινο υλικό και αγορές.

Η ιμπεριαλιστική Ευρώπη αυτή τη στιγμή παίρνει μια κάπως διαφορετική στάση απέναντι στην Παλαιστίνη, την Κολομβία «τον άξονα του κακού» και άλλες περιοχές στις οποίες ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δίνει προτεραιότητα. Πιθανόν όχι επειδή η ιμπεριαλιστική Ευρώπη έχει «καλύτερες αξίες» να προσφέρει στον κόσμο, αλλά, απλώς, λόγω των δικών της φιλοδοξιών.

Οι άνθρωποι έχουν κουραστεί από τους πολέμους και την αβεβαιότητα σε όλο τον κόσμο. Εχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας, αλλά πρέπει να ξέρουμε το στόχο μας. Είναι καιρός πια για περισσότερη κοινή δράση των κομμουνιστών. Είναι καιρός πια να κάνουμε τους ιμπεριαλιστές να τρέμουν περισσότερο.

 

ΝΕΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ

Βιλ βαν ντερ Κλιφτ, Υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων

Θέλω να ευχαριστήσω πάλι το ΚΚΕ για την πρόσκλησή του να συμμετέχουμε σε αυτές τις συναντήσεις που αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία. Αφού οι αντιθέσεις στον κόσμο μεγαλώνουν, η γνώση που μοιράζονται από κοινού οι κομμουνιστές, η κοινή στρατηγική και η κοινή δράση είναι σήμερα πιο σημαντικές από ποτέ. Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Αυτό σημαίνει, από τη μία πλευρά έναν αυξημένο κίνδυνο, αλλά από την άλλη και αυξανόμενες δυνατότητες για ένα ενιαίο λαϊκό μέτωπο, αν πετύχουμε να κρατήσουμε την επαφή με τις μάζες, οι οποίες μερικές φορές βρίσκονται σε βαθειά σύγχυση.

Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση πρέπει να δώσει τη θέση της στην παγκοσμιοποίηση της εργατικής τάξης και άλλων κοινωνικών ομάδων που απειλούνται από τον καπιταλισμό, θεωρητικά και πρακτικά. Ζούμε σε μια εποχή, στην οποία πραγματικά μπορούμε να πούμε: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.

Για την ανάλυσή μου χρησιμοποίησα, ανάμεσα σε άλλα, τμήματα ενός πολύ σημαντικού ψηφίσματος, το οποίο είχε συνταχθεί στο Διεθνές Σεμινάριο στις Βρυξέλλες, φέτος το Μάιο. Ελπίζω πολλοί από σας να μπορέσετε να μελετήσετε αυτό το ψήφισμα, γιατί πραγματεύεται με πολύ διευκρινιστικό τρόπο την τρέχουσα οικονομική κρίση.

Συσσωρεύτηκαν οι όροι για το ξέσπασμα μιας κρίσης που θα είναι πιο σοβαρή και πιο καταστροφική από αυτή του 1929. Η οικονομική αναταραχή, που συγκλονίζει τον κόσμο από το 1997, το δείχνει κατά τρόπο εντυπωσιακό. Δείχνει ότι ο ιμπεριαλιστικός κόσμος είναι εξαιρετικά εύθραυστος και ότι υπάρχει η πιθανότητα μιας μεγάλης κατάρρευσης τα επόμενα χρόνια. Το ΔΝΤ πρέπει να παρεμβαίνει με εξαιρετική ταχύτητα. Αναγκάστηκε να στείλει 50 δισ. δολάρια στο Μεξικό, 63 δισ. στην Ταϊλάνδη και Ινδονησία, 57 δισ. στη Νότια Κορέα, 41 δισ. στη Βραζιλία ....

Οι συνέπειες μιας οικονομικής κατάρρευσης θα είναι ακόμα πιο καταστροφικές. Ολοι οι εμπειρογνώμονες έχουν συνειδητοποιήσει την εκρηκτικότητα της κατάστασης.

Ολοι ονειρεύονται μια «ομαλή προσγείωση». Αλλά όλοι φοβούνται μια «ανώμαλη προσγείωση», ένα πραγματικό μπαμ. Η κυβέρνηση Μπους έχει αυξήσει ραγδαίως τις στρατιωτικές δαπάνες όπλων. Αύξησε τις στρατιωτικές παραγγελίες και ο προϋπολογισμός άμυνας θα αυξηθεί από τα 299 δισ. δολάρια που ήταν το 2001, σε 379 δισ. δολάρια το 2003.

Για τον καπιταλισμό, στη σημερινή κατάσταση, υπάρχουν ουσιαστικά μόνο δύο βασικές λύσεις. Είτε θα διαλέξει το δρόμο ενός νέου παγκοσμίου πολέμου, που προκαλείται από την όξυνση όλων των αντιθέσεων του συστήματος και προωθείται από την ίδια την τρέχουσα οικονομική κρίση. Είτε θα ανατραπεί για να αντικατασταθεί από ένα ανώτερο σχήμα, το σοσιαλισμό.

Η 11η Σεπτέμβρη χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα για πολέμους και επιθέσεις ενάντια σε κάθε χώρα ή κίνημα που εναντιώνεται στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Οι ΗΠΑ, ακολουθούμενες από τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εξαπέλυσαν μια μεγάλη εκστρατεία «αντιτρομοκρατικής πάλης». Ομως, ο στόχος είναι καθαρά να συνθλίψουν όλες τις μορφές λαϊκής αντίστασης, καθώς και όλες τις προσπάθειες αντιιμπεριαλιστικής νίκης. Οι ΗΠΑ, με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, την κήρυξη πολέμου κατά των χωρών του «άξονα του κακού» και με την ανακοίνωση μιας ευρείας επίθεσης μακράς πνοής, επιβεβαιώνουν καθαρά τη θέλησή τους να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Πρώτος στόχος τους, η Μέση Ανατολή, η Ανατολική Ασία και η Λατινική Αμερική. Μακροπρόθεσμα, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις μπορούν να καταλήξουν και σ’ ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο.

Ο κόσμος γίνεται όλο και πιο ταραχώδης και δύσκολος να κυβερνηθεί. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις εντατικοποιούν την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Ομως, οι λαοί και τα κράτη που θέλουν ανεξαρτησία, αντιστέκονται. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μάχονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους. Δρουν εκ μέρους των μονοπωλιακών καπιταλιστικών τους εταιριών και διαχειρίζονται τα παγκόσμια προβλήματα προς αύξηση των κερδών τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι όλο και περισσότεροι αηδιάζουν την αστική δημοκρατία, τον μανδύα πίσω από τον οποίο κρύβουν τον έλεγχο των οικονομικών δυνάμεων πάνω στο κράτος, τα κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης. Μέσα στις τρέχουσες κρίσεις πολλαπλασιάζονται παντού στον κόσμο οι αγώνες για εθνική απελευθέρωση και δημοκρατία. Στην Παλαιστίνη, στις Φιλιππίνες , την Αργεντινή, το Νεπάλ, την Κολομβία, το Εκουαντόρ και αλλού οι λαοί ξεσηκώνονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τις κρίσεις του και τις επιπτώσεις του.

Πρέπει να δηλώσουμε πιο αποφασιστικά από ποτέ ότι ο μόνος εναλλακτικός τρόπος για να εγγυηθούμε έναν κόσμο χωρίς εξαθλίωση, κυριαρχίες και πόλεμο είναι να πολεμήσουμε τον ιμπεριαλισμό και να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό. Για να πραγματοποιήσουμε αυτό το στόχο χρειαζόμαστε όμως όλα τα τμήματα της κοινωνίας που είναι τα θύματα των βάναυσων επιθέσεων των πολυεθνικών και των κυβερνήσεων-ανδρεικέλων τους. Ενα παγκόσμιο, όλο και ενισχυόμενο κίνημα θέλει να παλέψει ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Οι κομμουνιστές πρέπει να βρουν τη θέση τους σε αυτό το κίνημα. Πρέπει να συνδέσουμε μεταξύ τους όλες αυτές τις ομάδες και να τις ενώσουμε σε μια ισχυρή αντικαπιταλιστική βάση. Η πιο σημαντική πάλη σήμερα είναι η ιδεολογική. Κύριο καθήκον μας είναι η πάλη ενάντια στην καπιταλιστική προπαγάνδα.

Ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας που σκόρπιζε αυταπάτες για ταξική ειρήνη και συνεργασία των τάξεων, έχει γίνει λιγότερο σημαντικός αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Σήμερα οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές δεν χρειάζονται άλλο τη συνέργειά της. Η ύπαρξή της γίνεται εμπόδιο για τα καπιταλιστικά σχέδια. Αυτό είναι το κυριότερο μήνυμα των εκλογών στη Γαλλία και στην Ολλανδία, όπως και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες πριν και όπως θα είναι και στη Γερμανία, ακόμα και στο Ηνωμένο Βασίλειο στο προσεχές μέλλον. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει χώρος για το λεγόμενο Τρίτο Δρόμο μετά από την 11η Σεπτέμβρη. Η αυξανόμενη σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα στα ανταγωνιζόμενα ιμπεριαλιστικά μπλοκ κάνει τη μεταξύ τους πάλη πιο σκληρή, χωρίς σοσιαλδημοκρατικές αδυναμίες.

Σε αυτό το διάστημα πρέπει να υποστηρίξουμε με όλες τις δυνάμεις μας τα σοσιαλιστικά και τα ανεξάρτητα κράτη. Γιατί μας δείχνουν ότι η αντίσταση είναι αποτελεσματική. Μας δείχνουν την ικανότητά τους για αγώνα κάθε μέρα κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.

Η Ολλανδία έκανε μια απότομη στροφή προς τα δεξιά μετά από την 11η Σεπτέμβρη. Υπάρχουν δύο κύριοι λόγοι γι’ αυτήν. Πρώτον: μετά από την 11η Σεπτέμβρη η πάλη ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, ΗΠΑ και ΕΕ, εντάθηκε. Οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές και οι άλλοι καπιταλιστές γίνονται και πιο νευρικοί, αλλά και πιο βάναυσοι. Επομένως, η σοσιαλδημοκρατία έγινε πια φρένο για τα σχέδιά τους μετά από μια μακρόχρονη περίοδο, στην οποία ο καπιταλισμός χρειαζόταν τη σοσιαλδημοκρατία για να δημιουργήσει συγχύσεις στην εργατική τάξη και άλλα τμήματα της κοινωνίας τα οποία εξαρτώνται από μισθούς, επιδόματα ανεργίας και προσωπικά εισοδήματα. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι άνθρωποι στη χώρα μας όλο και περισσότερο είχαν αρχίσει να δυσφορούν και να είναι ανασφαλείς εξαιτίας των όλο και χειρότερων οικονομικών εξελίξεων.

Ενας συνασπισμός των Χριστιανοδημοκρατών, των Φιλελευθέρων (συμμετείχαν στον απερχόμενο κυβερνητικό συνασπισμό των Φιλελευθέρων και Σοσιαλδημοκρατών), καθώς και του κόμματος που ονομάζεται «Λίστα Πιμ Φορτέν» φάνηκε πια αναπόφευκτος. Μαζί έχουν μια άνετη πλειοψηφία 93 εδρών στην Κάτω Βουλή (συνολικά αποτελούμενη από 150 έδρες). Προς το παρόν δεν υπάρχει καμία αριστερή κοινοβουλευτική επιλογή: οι οργανώσεις των εργοδοτών και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι ικανοποιημένες.

Η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού της Ολλανδίας τιμώρησε την πολιτική του κυβερνητικού συνασπισμού των Φιλελευθέρων και Σοσιαλδημοκρατών. Οι ψηφοφόροι απόρριψαν μαζικά την αυτάρεσκη πολιτική του εσωτερικού μαγειρείου του πολιτικού κατεστημένου, που βασίζεται στους νεοφιλελεύθερους κανόνες της ΕΕ. Η κυβέρνηση του συνασπισμού δεν ανταποκρίθηκε στις συγκεκριμένες ανάγκες της πλειοψηφίας του λαού. Η οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων ευνόησε τους μεγάλους μετόχους και τους αντιπροσώπους τους στα ανώτερα κλιμάκια της διαχείρισης. Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, όμως, αντιμετώπιζαν στασιμότητα στην αγοραστική τους δύναμη και εξαπολύθηκε επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση. Η δικαιολογημένη οργή ευρύτερων στρωμάτων του πληθυσμού σε ό,τι αφορά την πολιτική της ευνοιοκρατίας, την απροκάλυπτη ιδιοποίηση τεράστιων ποσών από τους μάνατζερ, τις συνεχείς επιθέσεις στο βιοτικό επίπεδο, την κατεδάφιση της κοινωνικής πρόνοιας, καθώς και ο φόβος για την οικονομική στασιμότητα έκαναν μεγάλα τμήματα του λαού να μην πιστεύει πια στον κυβερνητικό συνασπισμό. Ομως, οι επιθέσεις στο κατεστημένο προέρχονταν και από τη Δεξιά, από τις κύριες καπιταλιστικές ομάδες, καθώς και από τις μικρότερες εταιρίες οι οποίες βρίσκουν ενοχλητικό και περιττό οτιδήποτε έχει σχέση με κανόνες. Και οι δύο διαδικασίες μαζί προκάλεσαν τη σημερινή πολιτική μετατόπιση. Η κυβέρνηση του συνασπισμού δεν έλυσε τα προβλήματα στον τομέα της υγείας, των συγκοινωνιών και της παιδείας. Τα συναισθήματα ανασφάλειας και έλλειψης προοπτικών ετοίμασαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού για τους δεξιούς λαϊκιστές της μιας και μοναδικής γραμμής.

Οι απώλειες του PvdA (Κόμμα της Εργασίας-Σοσιαλδημοκράτες) έχουν προκληθεί από την απογοήτευση ευρύτερων στρωμάτων του πληθυσμού εξαιτίας του γεγονότος, ότι απ’ όλα τα κόμματα ήταν οι σοσιαλδημοκράτες που πήραν την πρωτοβουλία σε πολλές ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές και άλλες πολιτικές που επιδείνωσαν την κατάσταση. Οι σοσιαλδημοκράτες ήταν χρήσιμοι για το κεφάλαιο. Τους επέτρεπε να ηγούνται κυβερνήσεων όσον καιρό κατάφερναν να κάνουν το λαό να αποδέχεται την επιδείνωση των συνθηκών της ζωής του. Η σοσιαλδημοκρατία, χωρίς ισχυρό εργατικό κίνημα, δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο λαό μέσα στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Ο ψυχρός άνεμος που φυσάει στην Ευρώπη σαν συνέπεια καινούργιων κυμάτων συγχωνεύσεων, αγοραπωλησιών επιχειρήσεων, πτωχεύσεων και περιορισμών στον όγκο της παραγωγής κάνει αναγκαία την ισχυρή αντίσταση ενάντια στο κεφάλαιο και όχι τη συνεργασία μαζί του. Μια σοσιαλδημοκρατία που ακολουθεί σαφή δεξιά πορεία, δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο λαό. Μια τέτια σοσιαλδημοκρατία που την εγκατέλειψαν αισίως πολλοί ψηφοφόροι, χάνει τη σημασία της για τους πλούσιους και οι ηγέτες ενός τέτιου κόμματος παραμερίζονται εύκολα. Για την πλειοψηφία του λαού, μια συνεργασία αριστερών και προοδευτικών κομμάτων μέσα, αλλά και έξω από τη Βουλή, μπορεί να δώσει κάποια προοπτική.

Τα τελευταία χρόνια τα μέσα ενημέρωσης έχουν εμπορευματοποιηθεί ραγδαία, συνεπώς δεν υπάρχει πια δημόσιος έλεγχος σε αυτά. Το μόνο που μετράει είναι η θεαματικότητα, ποιά είναι τα συμφέροντα των χορηγών και των ιδιοκτητών. Στον κόσμο των μίντια δεν μετρούν σχεδόν καθόλου πια τα ιδανικά, οι αξίες και οι κανόνες. Το μορφωτικό έργο είναι, λίγο-πολύ γι’ αυτά, ταμπού. Οποιος πληρώνει, ορίζει... Ο νέος δημοσιογράφος πρέπει να «είναι αποτελεσματικός» για το αφεντικό του, αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό.

Η τηλεόραση φέρνει μέσα στα σπίτια έναν ψεύτικο κόσμο, έναν κόσμο στον οποίο οι ψεύτικες αντιφάσεις και τα ψεύτικα θέματα παίζουν κεντρικό ρόλο. Ετσι είναι εύκολο να χειραγωγήσεις τους ψηφοφόρους. Πολλοί άνθρωποι αποκτούν την εντύπωση ότι ανακατεύονται στην πολιτική, αλλά τα πραγματικά ζητήματα εξουσίας μένουν απ’ έξω. Τέτοιου είδους «πολιτική» είναι ήδη κοινό φαινόμενο στις ΗΠΑ. Η συνέπεια είναι ότι μόνο το εν τρίτο (1/3) του πληθυσμού εκεί συμμετέχει και ψηφίζει. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Ονομάζεται Μπους.

Το Νέο ΚΚ Ολλανδίας επισημαίνει ότι δεν υπάρχει καμμιά πιθανότητα να καταστήσουν φανερά τα πραγματικά προβλήματα. Η μαζική και «ξαφνική» μεταστροφή από το συνασπισμό των Φιλελεύθερων και Σοσιαλδημοκρατών δείχνει το χάσμα ανάμεσα στην εικόνα, όπως τη δίνουν τα μέσα ενημέρωσης, και την πραγματικότητα στις γειτονιές και στους τόπους δουλειάς που αποτελούν μεγάλο μέρος των εμπειριών των ψηφοφόρων.

Το Νέο ΚΚ Ολλανδίας απευθύνει έκκληση στην Αριστερά να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων στις γειτονιές και στους τόπους δουλιάς, παντού όπου είναι η πραγματική ζωή και η δουλιά. Την ίδια μέρα που κατάρρευσε ο συνασπισμός ανάμεσα στους Φιλελεύθερους και τους Σοσιαλδημοκράτες, ο λαός του Αμστερνταμ διάλεξε να θέσει τέρμα στην ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών στην πόλη του. Μια καλή καμπάνια στη βάση οδήγησε σε αυτή τη νίκη. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να αποκατασταθεί ο δεσμός ανάμεσα στον κόσμο και τα αριστερά πολιτικά κόμματα. Ωστόσο, η ηγεσία της Ομοσπονδίας των Ολλανδικών Συνδικάτων κάλεσε ακριβώς πριν από τις εκλογές για συγκράτηση των μισθών πέφτοντας στην παγίδα της εργοδοσίας και των δεξιών κομμάτων.

Η κυβέρνηση του συνασπισμού είχε γίνει πια εμπόδιο για τη συνέχιση και την όξυνση σε αντιδραστική κατεύθυνση της πολιτικής του Φιλελεύθερου Κόμματος. Η νέα κυβέρνηση των Φιλελευθέρων, μαζί με τους Χριστιανοδημοκράτες και τη λαϊκίστικη «Λίστα Πιμ Φορτέν» πρέπει να συνεχίσει και να οξύνει τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Ετσι, σαν συνέπεια αυτής της πολιτικής, ο Νόμος για την Ανικανότητα προς Εργασία, για τον οποίο πάλεψε η εργατική τάξη πολλά χρόνια, πρέπει να καταργηθεί. Τα ασφαλιστικά ταμεία πρέπει να ανοίξουν, σώνει και καλά. Η εργασία πρέπει να γίνει πολύ πιο ευέλικτη. Οι δρόμοι πρέπει να ανοίξουν για τα φορτηγά αυτοκίνητα. Οι μισθοί πρέπει να μειωθούν για να αντιμετωπιστεί ο ανταγωνισμός των ΗΠΑ (και της Ιαπωνίας). Σύμφωνα με αυτούς το δικαίωμα στην ασφάλιση δεν πρέπει πια να είναι εφικτό για όλους. Μόνο άνθρωποι με κάποιο οικονομικό επίπεδο διατηρούν το δικαίωμα στην καλή εκπαίδευση, την καλή περίθαλψη και τις γρήγορες μεταφορές.

Εχει εξαιρετική σημασία να διεξαχθεί ο αντικαπιταλιστικός αγώνας μαζί με τον αντιρατσιστικό αγώνα. Οι εργαζόμενοι, όπου κι αν βρίσκονται, δεν πρέπει να αφήσουν τους λαϊκιστές να τους διαιρούν με αυτά που λένε. Μόνο ο κοινός αγώνας ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση στην Ολλανδία και αλλού στον κόσμο μπορεί να στρέψει το ρεύμα σε θετική κατεύθυνση. Η Αριστερά πρέπει να βάλει την ενότητα της εργατικής τάξης ψηλά στις προτεραιότητές της.

Το νέο λαϊκίστικο κόμμα του Φορτέν λειτούργησε σαν καταλύτης για την αλλαγή των ολλανδικών πολιτικών σχέσεων, χρησιμοποιώντας τα αισθήματα πικρίας πολλών ανθρώπων, σαν αποτέλεσμα της αλαζονικής πολιτικής των νεοφιλελευθέρων, με την υποστήριξη των σοσιαλδημοκρατών. Το Κόμμα-Φορτέν θέλει να αντικαταστήσει αυτό το μοντέλο με ένα πιο αμερικάνικο, ακόμα πιο νεοφιλελεύθερο.

Καθώς φαίνεται, το ερώτημα είναι, αν το «μοντέλο της διαβούλευσης», το μοντέλο της ταξικής ειρήνης δηλαδή, θα το ανατινάξουν τελείως ή αν θα αφήσουν το σύστημα ανέγγιχτο, αποδεχόμενοι ακόμα περισσότερες υποσχέσεις από το συνδικαλιστικό κίνημα. Στο πολιτικό επίπεδο η εξουσία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα χέρια των δεξιών δυνάμεων. Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο πάντως θα διεξάγει έναν αγώνα ζωής και θανάτου στις ίδιες τις γραμμές του και γι’ αυτό θα ενταθεί η πόλωση στον κόσμο, στην Ευρώπη και στη χώρα μου.

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται πώς γίνονται όλα αυτά σε μια πλούσια χώρα σαν την Ολλανδία. Η απάντηση είναι απλή σε γενικές γραμμές: από τη μια πλευρά όντως υπάρχει αφθονία. Οι ολλανδικές οικογένειες μοιάζουν πιο πλούσιες από ποτέ. Ομως, ο πλούτος αυτός είναι μάλλον χάρτινος, λόγω των υψηλών υποθηκών και χρεών. Η Ολλανδία είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο σε ρυθμούς αύξησης χρεών. Τα τελευταία 7 χρόνια τα χρέη αυξήθηκαν κατά μέσο όρο κατά 16% το χρόνο που είναι, ανά νοικοκυριό, το πιο ψηλό ποσοστό του δυτικού κόσμου στην αγορά των μετοχών και των κατοικιών. Σε κάθε ευρώ που κερδίζει ο Ολλανδός, το 1,86 είναι χρέος! Τα αισθήματα ανασφάλειας έγιναν πιο ορατά μετά από την πτώση των μετοχών στις χρηματαγορές. Πολλοί δεν έχουν πια τη σιγουριά που είχαν, ως προς τη μελλοντική ζωή τους. Αυτά τα αισθήματα γίνονται πιο δυνατά εξαιτίας της πιθανότητας καινούργιων πολέμων ανά πάσα στιγμή και παντού.

Ολα αυτά δίνουν νέες δυνατότητες για επιτυχείς αγώνες της εργατικής τάξης. Η ταξική πάλη ήρθε ξανά σαν πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη.

 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑΣ

Τέρτου Αχόκας, Μέλος του ΠΓ

Οι πιο αντιδραστικοί ιμπεριαλιστές πάντα χρησιμοποιούσαν διάφορους τρόπους για να εξασφαλίσουν την εξουσία τους. Οι μέθοδοί τους ποίκιλλαν από την πειθώ μέχρι την απροκάλυπτη χρήση βίας. Οι δεξιές δυνάμεις επίσης έχουν συχνά εκμεταλλευτεί τυφλούς παράγοντες, καθώς και διάφορους εξτρεμιστές για να προωθήσουν τους αντιδραστικούς στόχους των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

Τα τραγικά γεγονότα του Σεπτέμβρη πρόσφεραν μια κατάλληλη δικαιολογία για τους στόχους της ηγεσίας των ΗΠΑ να ενισχύσουν η θέση τους στην περιοχή της Κασπίας. Αυτό περιλαμβάνει και τις κερδοφόρες πηγές πετρελαίου και αερίου της περιοχής, αλλά και τη στρατηγική της σημασία. Οι νέες βάσεις των ΗΠΑ εκεί, η στρατιωτική εκπαίδευση για τα στρατεύματά τους, αλλά και για κάποιες τρομοκρατικές ομάδες, αποτελούν όλα μαζί απόδειξη των στόχων τους. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε συνομιλίες με την κυβέρνηση των Ταλιμπάν πριν από αυτό, γιατί ήθελε να εξασφαλίσει τα μονοπώλια στις βιομηχανίες πετρελαίου και αερίου. Ομως, χωρίς αποτελέσματα.

Ο κόσμος μετά από την 11η Σεπτέμβρη είναι ένας κόσμος ιμπεριαλιστικός και

προπαντός ένας κόσμος που κυριαρχείται από τις φιλοδοξίες των ΗΠΑ για την ηγεμονία. Ενας κόσμος στον οποίο ο υπαρκτός σοσιαλισμός έχει λίγο πολύ εξαφανιστεί. Ενας κόσμος στον οποίο ο νικητής ξαναγράφει την ιστορία και υπερεθνικοί καπιταλιστές υπαγορεύουν τη θέλησή τους στους λαούς μέσω της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ). Οι αντιδραστικοί κύκλοι των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων αντιπροσωπεύονται καλά στα μέσα ενημέρωσης και στην επιστήμη, κάτι το οποίο χρησιμοποιούν για να καταπιέσουν αντιφρονούσες και αντίθετες δυνάμεις.

Το ΝΑΤΟ, το όπλο που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στην πάλη ενάντια στη λεγόμενη τρομοκρατία και τα «τρομοκράτη», είναι κύριος παράγοντας στην καταστολή της αυξανόμενης διεθνούς αντίστασης. Η Αμερική παίζει τον ηγετικό ρόλο με βλέψεις για την παγκόσμια υπεροχή στη θάλασσα και στον αέρα, καθώς και για την κυριαρχία στην ξηρά, στο διάστημα και στα μέσα ενημέρωσης (Κυριαρχία Πλήρους Φάσματος). Οι ΗΠΑ πολεμούν την τρομοκρατία στη βάση της εξής αρχής: είσαι μαζί μας ή εναντίον μας («με τον πολιτισμό ή με την τρομοκρατία»). Αυτό το τελεσίγραφο ισχύει για όλους, ακόμα και για ένα αδέσμευτο έθνος σαν τη Φινλανδία. Οι ΗΠΑ παίρνουν την ελευθερία να κρίνουν οι ίδιες πού και πώς να παλέψουν την τρομοκρατία, αψηφώντας και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, αλλά και τις αρχές του διεθνούς δικαίου. Η Αμερική χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του Υπουργείου Εσωτερικών για να ξεριζώσει την τρομοκρατία στο εσωτερικό της χώρας και να κάνει βήματα για το σφίξιμο των ελέγχων στους μετανάστες.

Οι ΗΠΑ έχουν τραβήξει και την Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) και τη Ρωσία σε αυτό το λεγόμενο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Η ΕΕ με το δημοκρατικό της έλλειμμα ενέκρινε τους τρομονόμους που εμπεριέχουν θολούς προσδιορισμούς και μπορούν, στην ανάγκη, να εφαρμοστούν ενάντια σε δράσεις πολιτών και στη διεθνή συνεργασία οργανώσεων πολιτών. Και πριν από αυτά είχαμε δει, ήδη, βία και προβοκάτσια της αστυνομίας στη διάρκεια των διεθνών διαδηλώσεων ενάντια στην παγκοσμιοποίηση στην Ευρώπη, αλλά και στην Αμερική. Καταρτίστηκε στην ΕΕ ένας κατάλογος τρομοκρατικών οργανώσεων με υποδείξεις εκ μέρους των κρατών-μελών και μιας χώρας που θέλει να γίνει μέλος, της Τουρκίας.

Η Ρωσία θέλει τις εμπειρίες της στη Τσετσενία να εφαρμοστούν στην πάλη ενάντια στην τρομοκρατία. Αντιπρόσωποι από την ΚΑΚ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, κάποιες ασιατικές χώρες, τη CIA, το FBI και την αγγλική Μ5 συναντήθηκαν πρόσφατα στην Πετρούπολη για να συζητήσουν για τη συνεργασία τους στην αντιτρομοκρατική δράση. Η Ρωσία εξετάζει ξανά ένα σχέδιο νόμου για την απαγόρευση των λεγόμενων εξτρεμιστικών δραστηριοτήτων. Οι θολοί προσδιορισμοί στο νόμο αυτό των εξτρεμιστικών δραστηριοτήτων μπορεί να εφαρμοστούν άνετα σε προσπάθειες αλλαγής των υπαρκτών συνθηκών. Στην ΕΕ έχουν δημιουργηθεί κανονισμοί ενάντια στην αλλαγή των υπαρκτών κοινωνικών συνθηκών βασισμένοι στη Συνθήκη της Νίκαιας. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας διεξάγεται εν ονόματι της υπεράσπισης των «κοινών δυτικών αξιών» και στηρίζεται με αντιτρομοκρατικούς νόμους που έγιναν πρόσφατα δεκτοί στην ΕΕ. Επίσης σχεδιάζονται δραστηριότητες των υπηρεσιών πληροφοριών στην ΕΕ συνδεδεμένων με τη Σύμβαση του Σένγκεν για να δημιουργηθεί μια παγκόσμια τράπεζα δεδομένων με πληροφορίες για τη γνώμη που έχει εκφράσει κάποιος. Αυτό θα καθιστούσε δυνατή τη συλλογή πληροφοριών για «ύποπτους» διαδηλωτές που μετά θα μπορούσε να εμποδιστεί η είσοδός τους σε κάποια χώρα. Από το 1995 λειτουργεί μια τράπεζα δεδομένων του Σένγκεν, όπου αποθηκεύονται πληροφορίες για πολίτες της ΕΕ συμπεριλαμβανομένων φορολογικών λεπτομερειών, οι πεποιθήσεις τους, ο τρόπος ζωής τους, καθώς και ο κύκλος των φίλων και γνωριμιών τους. Πρόκειται για έναν «πόλεμο» ενάντια στους ίδιους τους πολίτες των κρατών-μελών. Ο μιλιταρισμός και η όλο και ευρύτερη ερμηνεία της τρομοκρατίας είναι ένας επικίνδυνος συνδυασμός που μπορεί επίσης να έχει στόχο τα υπαρκτά δημοκρατικά δικαιώματα σε μια Ευρώπη όπου η μισαλλοδοξία και η ξενοφοβία κερδίζουν έδαφος.

Γίνονται προετοιμασίες για την ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, παρ’ όλο που η φινλανδική κυβέρνηση δηλώνει επίσημα ότι η χώρα μας είναι αδέσμευτη κάτω από τις σημερινές συνθήκες. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των υποστηρικτών της εισόδου μας στο ΝΑΤΟ είναι το γεγονός ότι σχεδόν το 80% του πληθυσμού τίθεται εναντίον.

Η γενικευμένη αυτή αντινατοϊκή στάση των Φινλανδών είναι ο λόγος, γιατί τα κυβερνητικά κόμματα προσπαθούν να προχωρήσουν τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ χωρίς ανοιχτή συζήτηση. Με αυτή την ατζέντα στο μυαλό τα κυβερνητικά κόμματα από τους Συντηρητικούς μέχρι τους Σοσιαλδημοκράτες και την Αριστερή Συμμαχία είναι ενωμένα στην απόφασή τους να εξετάσουν μια ενδεχόμενη είσοδο στο ΝΑΤΟ μετά από τις κοινοβουλευτικές εκλογές που θα πραγματοποιηθούν στις αρχές του επόμενου χρόνου και μάλιστα σε μια έκθεση για την πολιτική ασφάλειας, η οποία θα ετοιμαστεί στο 2004. Αντιπρόσωποι της αντιπολίτευσης από το Κόμμα των Κεντρώων και τους Πράσινους έχουν επίσης προσκληθεί να συμμετάσχουν στην προετοιμασία της έκθεσης.

Αν τα Βαλτικά κράτη προσχωρήσουν στο ΝΑΤΟ, τότε η ενδεχόμενη προσχώρηση της Φινλανδίας θα ολοκλήρωνε την αναδιάταξη του χάρτη των βόρειων τμημάτων του ΝΑΤΟ. Τα μακριά κοινά σύνορα της Φινλανδίας και της Ρωσίας θα γίνονταν επίσης τα σύνορα του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία. Το ΝΑΤΟ έχει κάνει ήδη βήματα μέσα στα πλαίσια του προγράμματος του λεγόμενου Συνεταιρισμού για την Ειρήνη για να επιθεωρήσει τα αεροδρόμια της Φινλανδίας, τα λιμάνια και τους σιδηροδρόμους της από άποψη ετοιμότητάς τους για την αποδοχή και τη μεταφορά νατοϊκών στρατευμάτων. Το φινλανδικό Κοινοβούλιο, συμπεριλαμβανομένων ακόμα των μελών της Αριστερής Συμμαχίας και του Πράσινου Συνδέσμου, έχει εγκρίνει ομόφωνα μια έκθεση για την άμυνα, η οποία περιλαμβάνει το πιο εκτεταμένο πρόγραμμα επανοπλισμού της Φινλανδίας από το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο με σκοπό να φέρει τη χώρα στο επίπεδο που απαιτείται από το ΝΑΤΟ.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Φινλανδίας τονίζει ότι η Φινλανδία πρέπει να μείνει έξω από το ΝΑΤΟ. Στον κόσμο του σήμερα χρειάζονται αδέσμευτοι στρατιωτικοί διαμεσολαβητές για την ειρήνη. Επίσης είμαστε ενάντια στη στρατιωτική ολοκλήρωση της ΕΕ. Η διαχείριση κρίσεων της ΕΕ έγινε ένας τρόπος για να φέρουν ακόμα και στρατιωτικά αδέσμευτες χώρες στην όλο και στενότερη συνεργασία ανάμεσα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Οπως είπε ο Σουηδός αναλυτής για ζητήματα ειρήνης Ιαν Εμπεργκ (Jan Oeberg), το μοντέλο ασφάλειας της ΕΕ επιτρέπει τη συνεργασία με πολλές οργανώσεις, καθώς και κατά καιρούς συμμαχίες στο όνομα της ενίσχυσης της διαχείρισης κρίσεων και της στρατιωτικής ικανότητας. Ετσι, χώρες σαν τη Φινλανδία που είναι έξω από το ΝΑΤΟ συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, τις οποίες καθοδηγεί το ΝΑΤΟ και χώρες έξω από την ΕΕ συμμετέχουν σε επιχειρήσεις τις οποίες καθοδηγεί η ΕΕ. Υπάρχει ακόμα μια άλλη στρατιωτική λειτουργία που ξεπερνάει τη μη στρατιωτική διαχείριση κρίσεων και που συμβάλλει στο να συμμετέχει η Φινλανδία σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Η Φινλανδία είναι εμπλεγμένη στη δημιουργία ενός στρατού για την ΕΕ.

Τα κράτη-μέλη έχουν υποσχεθεί να δόσουν από 60.000 στρατιώτες στον ευρωπαϊκό στρατό. Η διατήρηση της στρατιωτικής ικανότητας σε όλη τη διάρκεια ενός χρόνου θα σήμαινε στην πράξη μια εφεδρεία 200.000 στρατιωτών.

Διακηρύχτηκε ότι η διαχείριση κρίσεων είναι το κύριο καθήκον του ευρωπαϊκού στρατού. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Αμστερνταμ αυτό μπορεί να σημαίνει την επιβολή ειρήνης και στην πραγματικότητα πολεμικές δραστηριότητες. Η στρατιωτική ικανότητα του ευρωπαικού στρατού στηρίζεται έντονα στο ΝΑΤΟ και στις στρατιωτικές του οργανώσεις. Το ΝΑΤΟ από την πλευρά του επιβεβαίωσε τις προθέσεις του να επεκτείνει τις στρατιωτικές του δραστηριότητες πολύ πιο πέρα από τα γεωγραφικά του όρια και -αν το επιθυμήσει- να δράσει ακόμα και χωρίς εντολή του ΟΗΕ.

Οι επιχειρήσεις αυτές οι οποίες φουσκώνουν το μιλιταρισμό και είναι πολύ ακριβές, ετοιμάζονται σε μια εποχή στην οποία έχουν θολώσει οι αντιλήψεις περί πολέμου και ειρήνης. Τώρα, μετά από τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, γίνεται όλο και περισσότερος λόγος για τη γκρίζα περιοχή ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη. Επίσης μιλούν για τη λεγόμενη τέταρτη γενιά πολέμων, στην οποία τα μέσα ενημέρωσης και η ηλεκτρονική επικοινωνία παίζουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο.

Ο Φινλανδός αναλυτής Markku Koivusalo έχει παρουσιάσει κάποια άποψη σχετικά με αυτό. Με αφορμή τον πόλεμο στο Αφγανιστάν έχει πει: «Η παγκόσμια διαμάχη για τον έλεγχο απαιτεί ένα νέο μικροεπίπεδο διεξαγωγής πολέμων και μια νέα κατεύθυνση στη στρατιωτική στρατηγική και τεχνική. Παρ’ όλο που η επίθεση στο Αφγανιστάν ξεκίνησε με βαρείς βομβαρδισμούς, τώρα είναι καιρός να χρησιμοποιηθεί η ηλεκτρονική δύναμη κρούσης, οι ηλεκτρονικοί πολεμιστές για τις επιθέσεις ακριβείας. Η ανάπτυξη της διεξαγωγής πολέμου με ηλεκτρονικά μέσα και ειδικές δυνάμεις ήταν μέρος του προγράμματος RMA (Επανάσταση στις Στρατιωτικές Υποθέσεις) του Πενταγώνου, αλλά ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημαίνει καθαρά ένα βήμα από τα όπλα μαζικής καταστροφής στον έλεγχο ακριβείας και στα έξυπνα όπλα, από ποσοτικές μεθόδους στον επιμέρους ποιοτικό πόλεμο. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση Μπους ήθελε παρά πολύ να επιστρέψει στη μακροστρατηγική του «μεγάλου» εχθρού, αλλά ο καινούργιος εχθρός ζητεί μια μετατόπιση από τον εντοπισμένο μακροπόλεμο στον μη εντοπισμένο και παγκόσμιο μικροπόλεμο. Επίσης, αυτό σημαίνει μια στρατηγική και τεχνική συγχώνευση των αστυνομικών και στρατιωτικών δυνάμεων, καθώς και μια νέα ανικανότητα να χωρίσει κανείς αυτά τα δύο. Ο παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, σαν πεδίο, καλύπτει όλο τον πλανήτη, αλλά ταυτόχρονα δεν έχει συγκεκριμένο τόπο μιλώντας με όρους χρόνου και χώρου. Είναι ένας πόλεμος που δεν έχει ούτε τέλος ούτε αρχή, δε διεξάγεται σε συγκεκριμένο τόπο και δεν έχει ούτε καθαρό εχθρό.

Οπως και ο Ψυχρός Πόλεμος, ανακατεύει το χρόνο της ειρήνης και του πολέμου, δε γνωρίζει ξεχωριστό πεδίο μάχης, ούτε χρόνο πολέμου που ξεχωρίζει από την ειρήνη. Είναι ο ατέρμονος πόλεμος στο όνομα της ατέρμονης δικαιοσύνης που, καθώς φαίνεται, συγχέεται με την ιδέα του ατέρμονου ελέγχου».

Η φινλανδική κυβέρνηση, η οποία περιλαμβάνει αντιπροσώπους της δεξιάς πτέρυγας, καθώς και τους Σοσιαλδημοκράτες και την Αριστερή Συμμαχία ακολουθεί ομόφωνα μια νεοφιλελεύθερη πολιτική, φτιαγμένη να προστατεύει τα δικά της συμφέροντα. Αλλά και η αντίσταση ενάντια στη νεοφιλελεύθερη πολιτική εξελίχθηκε στη χώρα μας σε μαζικό κίνημα. Το κίνημα ειρήνης έχει οργανώσει τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων δέκα ετών. Η ιδιωτικοποίηση και η κατεδάφιση του κράτους ευημερίας από την κυβέρνηση έχουν προκαλέσει κινήματα πολιτών, τα οποία παλεύουν για τη διατήρηση των τοπικών κέντρων υγείας, των βιβλιοθηκών και των κέντρων φύλαξης παιδιών. Στις καμπάνιες με ευρύτερη βάση μετρούν το Φόρουμ των Κριτικών Συνδικάτων, οι Υπηρεσίες των Κοινοτήτων με πρωτοβουλία του συνδικαλιστικού κινήματος του δημόσιου τομέα, περιβαλλοντικά κινήματα και το κίνημα «Υπέρ της Δημοκρατίας» των ανθρώπων, που ανησυχούν για τη μείωση της δημοκρατίας. Εγιναν μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην κατασκευή άλλου ενός σταθμού πυρηνικής ενέργειας. Την περασμένη άνοιξη διοργανώθηκε το Φινλανδικό Κοινωνικό Φόρουμ σε σύνδεση με το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Πόρτο Αλέγκρε. Αυτή τη στιγμή έχουν δρομολογηθεί οι προετοιμασίες για τοπικά κοινωνικά φόρουμ, για το δεύτερο Φινλανδικό Κοινωνικό Φόρουμ και το Ευρωπαικό Κοινωνικό Φόρουμ.

Οι κομμουνιστές συμμετέχουν σε αυτές τις δραστηριότητες και επιμένουν στο να συνδυαστούν οι διεθνείς με τις εθνικές. Επίσης δυναμώνει η αντιπολίτευση με την

ενίσχυση του κινήματος ειρήνης και τη ριζοσπαστικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος. Εδώ το ΚΚ Φινλανδίας παίζει σημαντικό ρόλο με τις πρωτοβουλίες και τη διοργάνωση των δραστηριοτήτων.

Αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε τη διεθνή συνεργασία των κομμουνιστών, θα είναι ουσιώδες να κάνουμε ένα σχέδιο δράσης κάτω από τις νέες συνθήκες που χαρακτηρίζονται αφενός από την ολοένα και πιο ισχυρή ηγεμονία των ΗΠΑ στη διεθνή κοινότητα και από αυξανόμενη ανάγκη να την περιορίσουμε και, αφετέρου, από την υπεροχή των υπερεθνικών εταιριών και την ανάγκη από περισσότερη δημοκρατία.

Το δεύτερο που απαιτείται, είναι η συνεργασία των αντίθετων στο νεοφιλελευθερισμό και στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση δυνάμεων. Η οικοδόμηση μιας τέτιας συνεργασίας, η ανάπτυξή της και η υπεράσπισή της από κάθε προσπάθεια δολιοφθοράς αποτελεί πρόκληση για τους κομμουνιστές.

Η τρίτη πρόκληση σήμερα είναι η ενίσχυση των ανθρωπίνων αξιών και των πολιτιστικών αντιλήψεων κάτω από συνθήκες πολιτιστικού παραμερισμού και ρατσισμού, με την παρότρυνση των αντιδραστικών δυνάμεων.

Υπάρχουν διαφορές στον τρόπο με τον οποίο πολλά ερωτήματα προσδιορισμού της εποχής μας τίθενται από τα διάφορα πολιτικά ρεύματα. Για παράδειγμα: τι είναι η παγκοσμιοποίηση, ποιο το μέλλον του εθνικού κράτους, τι είναι η δημοκρατία και τι η πρόοδος; Οι δικοί μας κλασικοί, κριτικοί του καπιταλισμού και επαναστάτες αγωνιστές Καρλ Μαρξ, Φρίντριχ Ενγκελς, Βλαντίμιρ Λένιν, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Αντόνιο Γκράμσι και πολλοί άλλοι αντιμετώπιζαν στην εποχή τους τέτια ερωτήματα και έπρεπε να προσδιορίσουν τις απόψεις τους σχετικά με αυτά. Τώρα πρέπει να επεξεργαστούμε τις νέες μορφές και τα νέα φαινόμενα, όπου ξεπροβάλλουν μπροστά μας αυτά τα ζητήματα, αυτές οι αντιθέσεις και αυτές οι δυνάμεις της αλλαγής.

Οφείλεται στις συνθήκες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης το ότι οι σημερινοί άνθρωποι του μόχθου παραμένουν τόσο καταπατημένοι από τη στέρηση και την ένδεια, που «δε συγκινούνται από τη δημοκρατία», «δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική». Και, όπως ο Λένιν έγραφε στην εργασία του «Κράτος και Επανάσταση», ενώ η κανονική ζωή συνεχίζεται, η πλειοψηφία του πληθυσμού έχει αποκλειστεί από την κοινωνία και την πολιτική. Κι εμείς ξέρουμε ότι οι αυξανόμενες πιέσεις στο χώρο της δουλιάς, οι περισσότερες ώρες εργασίας και η ανεργία εμποδίζουν τους ανθρώπους να συμμετέχουν στις κοινωνικές δραστηριότητες. Ενα νέο φαινόμενο σε αυτή τη διαδικασία της κοινωνικής διάκρισης στη Φινλανδία είναι μια κατάσταση στην οποία το οχτάωρο έχει στην πραγματικότητα καταργηθεί, ιδίως στον τομέα της ψηλής τεχνολογικής ανάπτυξης, όπου μεγάλη μερίδα του εργατικού δυναμικού πλήττεται από βραχυπρόθεσμα συμβόλαια εργασίας. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Και δεν έχει και λίγη σημασία το γεγονός ότι τα συνδικάτα με τα περισσότερα μέλη έχουν ως επί το πλείστον αποσυρθεί από τον κοινωνικό αγώνα και ασχολούνται εντατικά με την υποστήριξη της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της κυβέρνησης.

Οι Φινλανδέζες απόκτησαν πολιτικά δικαιώματα και το δικαίωμα της ψήφου σαν αποτέλεσμα του αγώνα του εργατικού κινήματος στις αρχές του περασμένου αιώνα. Η συμμετοχή μας στην ΕΕ και η δεξιά κυβερνητική πολιτική, όμως, έχουν αποδυναμώσει τη θέση των γυναικών στη φινλανδική κοινωνία. Ο μισθός της γυναίκας εξακολουθεί να είναι το 80% του μισθού των αντρών για την ίδια δουλειά.

Ο σεξισμός μαζί με την κουλτούρα της βίας κάνει τις συμπεριφορές πιο βάναυσες. Το αποτέλεσμα είναι ότι ιδιαίτερα οι γυναίκες και τα κορίτσια υποφέρουν. Οι γυναίκες είναι δραστήριες σε παρά πολλές οργανώσεις πολιτών και επιδιώκουν να επιφέρουν την ισότητα στη διαμόρφωση των κοινωνικών αποφάσεων. Πρόσφατα ιδρύθηκε μια εθνική επιτροπή στη Φινλανδία για να προωθήσει και να υποστηρίξει την επόμενη Συνδιάσκεψη Γυναικών του ΟΗΕ το 2005. Σαν προετοιμασία για τις βουλευτικές εκλογές του 2003 δημιουργήθηκε μια διακομματική ομάδα δράσης με σύνθημα «φτάνει πια!» για να υποχρεώσει τις γυναίκες υποψήφιους στις εκλογές να δεσμευτούν ότι θα πάρουν συγκεκριμένα μέτρα για την προώθηση της ισότητας.

Υπάρχει ένα πρόγραμμα επιδίωξης αλλαγών αυτή τη στιγμή, που προσδιορίζει τις επιπτώσεις της νομοθεσίας και της λήψης αποφάσεων στα δύο φύλα. Πολλά ζητήματα που αφορούν τη θέση των γυναικών και των οικογενειών είναι από τη φύση τους κοινωνικά και επομένως συσχετίζονται άμεσα με την πολιτική δουλειά των κομμάτων. Επιπλέον, είναι ανάγκη να εισαγάγεις την ιδιαίτερη γυναικεία διάσταση στη συζήτηση. Και πάλι η συνεργασία και η ανταλλαγή απόψεων μέσα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα είναι σημαντικό πολιτικό ζήτημα.

Η αστική τάξη με το πρόσχημα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, επιδιώκει την τρομοκρατία της παγκόσμιας εξουσίας και δε διστάζει να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, ακόμα και τα φασιστικά. Οι διεθνείς αντίθετες δυνάμεις, όμως, έχουν ακόμα την ευκαιρία να αλλάξουν την πορεία αυτού του θανάσιμου προτσές πριν ολοκληρωθούν τα σχέδια, πριν ληφθούν αποφάσεις, πριν περάσουν οι νόμοι, πριν χτιστούν οι φυλακές και ολοκληρωθεί ο επανεξοπλισμός. Πρέπει να αδράξουμε αυτή την ευκαιρία μαζί με όλους, όσοι πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει ένας διαφορετικός, δίκαιος, δημοκρατικός και ειρηνικός κόσμος.