Δάνη Παπαβασιλείου: «ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΠΟΛΕΜΩΝ»

Δάνη Παπαβασιλείου: «ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΠΟΛΕΜΩΝ»
Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» - «Ριζοσπάστης», Αθήνα 2002

Μετά το χτύπημα στους «Δίδυμους Πύργους» της Νέας Υόρκης και το αμερικανικό Πεντάγωνο, στις 11 Σεπτέμβρη του 2001, πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για αλλαγή σελίδας στην Ιστορία. Από μια άποψη είχαν δίκιο. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, σαν έτοιμη από καιρό, μέσα σε λίγες ώρες υπέδειξε τους ύποπτους για το χτύπημα και έβγαλε από τα συρτάρια της τα σχέδια για την «αντιτρομοκρατική σταυροφορία». Σε λίγες μέρες άρχισε η επιδρομή κατά του Αφγανιστάν με την ταυτόχρονη προειδοποίηση του Αμερικανού προέδρου Τζ. Μπους προς όλο τον κόσμο ότι αυτή η επιχείρηση κατά της «τρομοκρατίας» θα διαρκέσει πολλά χρόνια. Κάθε βήμα σ’ αυτήν τη νέα ιμπεριαλιστική επιδρομή θα δικαιολογείται πλέον ως νόμιμη απάντηση στο χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη.

Λίγους μήνες μετά, στον αμερικανικό Τύπο, είδαν το φως της δημοσιότητας στοιχεία με τα οποία αποκαλύπτεται ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες και η κυβερνητική ηγεσία είχαν ενημερωθεί εγκαίρως για επικείμενη τρομοκρατική ενέργεια στο έδαφος των ΗΠΑ, ενώ οι αρχές είχαν εντοπίσει και ύποπτους που εκπαιδεύονταν σε σχολές πιλότων. Ωστόσο, όπως προκύπτει από τα ίδια δημοσιεύματα, όχι μόνο δεν ελήφθησαν μέτρα για την αποτροπή του χτυπήματος, αλλά (το σημαντικότερο) σε ορισμένες περιπτώσεις οι υπηρεσίες πήραν εντολή από τις προϊστάμενες αρχές να σταματήσουν τις έρευνες!

Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να πει κανείς με βεβαιότητα τι έγινε (ή τι δεν έγινε) στις 11 Σεπτέμβρη του 2001. Ομως, αξίζει, ακόμη και για ιστορικούς και μόνο λόγους, να θυμηθούμε ότι για κάθε ιμπεριαλιστικό πόλεμο εκτός των αιτίων, χρειάστηκαν και οι αφορμές. Πολλές φορές μάλιστα όταν η αφορμή δε δινόταν εκ των πραγμάτων, οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές την κατασκεύασαν.

Ο Ριζοσπάστης, τον Ιούνη του 2002, δημοσίευσε σε συνέχειες ένα αφιέρωμα υπό το γενικό τίτλο «Στα εργαστήρια κατασκευής πολέμων». Το υλικό του αριφερώματος είναι το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου.

Στα «εργαστήρια» αυτά συναντήθηκαν οι επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου με τους μηχανισμούς του αστικού κράτους, το παρακράτος και τον υπόκοσμο. Τα προϊόντα τους ήταν: πλαστογραφίες, παραπληροφόρηση, συκοφαντίες, προβοκάτσιες. Σκοπός αυτής της επιχείρησης ήταν και παραμένει η εξυπηρέτηση των πολεμικών σχεδίων για τις ανάγκες της άρχουσας τάξης. Στο στόχαστρό της βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται κράτη, κινήματα, κόμματα, οργανώσεις και πρόσωπα ακόμη, που, στον ένα ή άλλο βαθμό, αμφισβητούν, αντιστέκονται και επιδιώκουν την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος.

Το εργατικό και το κομμουνιστικό κίνημα, από τα γεννοφάσκια τους, έγιναν οι κατ’ εξοχήν στόχοι των «εργαστηρίων». Η προσπάθεια δαιμονοποίησης των πρωτοπόρων εργατών και των σκαπανέων του κομμουνισμού ξεπερνούσε τα όρια της υστερίας.

Το 1872 στην Εκθεση του Γενικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ενωσης των Εργατών, στο Συνέδριο της Χάγης, ο Καρλ Μαρξ έγραφε: «Υστερα από τη μεγάλη πυρκαγιά του Σικάγου, ο τηλέγραφος διέδωσε σ’ όλη τη γη ότι η πυρκαγιά ήταν το καταχθόνιο έργο της «Διεθνούς» και είναι πραγματικά περίεργο που δεν απέδωσαν στη δαιμονική επίδρασή της τον τυφώνα που ερήμωσε τις Δυτικές Ινδίες»...

Τα χρόνια πέρασαν και οι ανακατατάξεις επέβαλλαν, σε κάθε περίοδο, την αναπροσαρμογή των μεθόδων και των επιμέρους στόχων. Τα «εργαστήρια» έγιναν πια ολόκληρες βιομηχανίες, έγιναν οργανικά συστατικά των κρατικών μηχανισμών και πήραν ονόματα όπως CIA, M16, Ιντέλιτζες Σέρβις...

Στις μέρες μας, ένα μεγάλο μέρος αυτών των μηχανισμών εγκαταστάθηκε στον παγκόσμιο ιστό των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Στην εποχή της Νέας Τάξης και της «αντιτρομοκρατικής σταυροφορίας» ζούμε την τυραννία των ΜΜΕ», όπως έγραψε ένας γνωστός Γάλλος δημοσιογράφος.

Στο αφιέρωμα του Ριζοσπάστη περιλαμβάνονται ορισμένες πολύ χαρακτηριστικές υποθέσεις όπου αναδεικνύεται η δραστηριότητα των «εργαστηρίων κατασκευής πολέμου» από τη δεκαετία του 1850 μέχρι σήμερα. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχει πλήθος άλλων υποθέσεων μικρότερης, ίσης, αλλά και μεγαλύτερης σημασίας. Η πλήρης καταγραφή τους θα είχε την έκταση ενός πολύτιμου έργου, κάτι που δεν ήταν στις προθέσεις της εφημερίδας και είναι υπέρτερο των δυνατοτήτων των συντακτών αυτού του αφιερώματος.

Ωστόσο, κρίθηκε σκόπιμο να δημοσιευτεί και να εκδοθεί ως υλικό απ’ το οποίο μπορεί να κεντριστεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη για ακόμη συστηματικότερη μελέτη της ιστορίας.

Σημειώνουμε ακόμη ότι από αυτήν την καταγραφή λείπουν υποθέσεις που αφορούν στα ελληνικά... «εργαστήρια», τα οποία ήταν και είναι εξίσου «παραγωγικά» στην προσπάθεια αντιμετώπισης του εργατικού κινήματος και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στην πολύχρονη ιστορία και διαδρομή τους. Οι υποθέσεις αυτές μπορεί να είναι το αντικείμενο ενός άλλου αφιερώματος. Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε ότι στοιχεία για τις υποθέσεις της περιόδου 1850-1977 αντλήσαμε από το βιβλίο του Γερμανού δημοσιολόγου Αλμπερτ Νόρντεν «Δηλητηριασμένο όπλο ενάντια στην ειρήνη και το σοσιαλισμό», έκδοση του πρακτορείου «Νόβοστι» το 1978.



Το παρόν κείμενο είναι ο πρόλογος των εκδοτών της συγκεκριμένης έκδοσης.