17ο Συνέδριο του ΚΚΕ - Προσυνεδριακός Διάλογος: ΚΟΜΜΑ ΙΚΑΝΟ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΕΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Θεωρώ ότι βασική επιδίωξη του 17ου Συνεδρίου είναι να κάνει τον απολογισμό ανάπτυξης και της ποιότητας της κομματικής λειτουργίας από το 1991 ως σήμερα.

Παρατηρώ ότι από το 1974 έως το 1989 όπου εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα κρίσης στο ΚΚΕ και από το 1989 έως το 2004 είναι το ίδιο χρονικό διάστημα (μεσολαβούν 15 χρόνια). Ενώ όμως σύντροφοι τα πρώτα 15 χρόνια (1974-1989) έχουμε μια ραγδαία ανάπτυξη του Κόμματος σε θέσεις και ανθρώπινο δυναμικό, παρά τις δυσκολίες της εποχής, τα τελευταία 15 χρόνια (1989-2004) δεν έχουμε αντίστοιχη ανάπτυξη. Το ΚΚΕ μοιάζει να έχει πάρει διαζύγιο, όχι με κάποιες απόψεις ή πρώην συντρόφους που είχαν διαφορετική εκτίμηση για τα γεγονότα που έγιναν από το 1989 έως το 1991, αλλά και από την προηγούμενη πολιτική δράση και εμπειρία του.

Το ΚΚΕ δεν προήλθε από παρθενογέννηση το 1991. Εχουμε εμπειρίες χρόνων και για την κομματική λειτουργία και για τη δράση μας στο μαζικό κίνημα, και για τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των κομματικών στελεχών. Ποια στρέβλωση, ποια μυωπία μας οδήγησε σήμερα, το 2004, στην ανάγκη να ανακαλύψουμε τον τροχό…. Χρειάζεται, πιστεύω, να ξετυλίξουμε το κουβάρι πίσω στο 1989 και να δούμε τι πήγε στραβά.

Οι θέσεις αναφέρουν:

Οι συνθήκες υποχώρησης στο συσχετισμό δύναμης ύστερα από τη νίκη της αντεπανάστασης… (σελ.1).

Υποχώρηση είχαμε και γιατί δεν προβλέψαμε έγκαιρα ή δεν σταθήκαμε όσο κριτικά έπρεπε απέναντι στις πλευρές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Σήμερα τι κριτική κάνουμε στην Κίνα; Βοηθάμε ώστε να ξεκαθαρίσει τι είναι σοσιαλισμός και τι δεν είναι; Τι συμπεράσματα βγάζουμε από τη δράση των λαϊκών κινημάτων στη Βενεζουέλα, τη Βραζιλία… δεν αρκεί η παράθεση γεγονότων και χρονολογιών. Κρίνουμε τους άλλους, βγάζοντας συμπεράσματα για το δικό μας δρόμο για το ΑΑΔΜ και το σοσιαλισμό.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα … οφείλει να έχει σταθερή πίστη στη μαρξιστική -λενινιστική ιδεολογία, στις αξίες του κινήματος, στο σοσιαλισμό (σελ. 2).

Δε φτάνει η πίστη, σύντροφοι, πρέπει να έχεις γνώση της αντικειμενικής πραγματικότητας (και όχι να προσαρμόζεις την πραγματικότητα στην αντίληψη σου), να παλεύεις για την υλοποίηση των στόχων σου και να βρίσκεις τρόπο να ξεπερνάς τα εμπόδια και τις δυσκολίες. Αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να εγκλωβιστείς στη λογική του εφικτού, να κυλίσεις στο ρεφορμισμό ή στο σεχταρισμό.

Η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση αποτελεί κεντρικό ιδεολόγημα, τόσο αστικών, όσο και μικροαστικών, οπορτουνιστικών ιδεολογικών ρευμάτων με διαφορές αποχρώσεων, αλλά με κοινό παρονομαστή στην προσπάθεια να συγκαλυφθεί ο καπιταλιστικός της χαρακτήρας, η ταξικότητά της (σελ. 5).

Η πάλη κατά της παγκοσμιοποίησης δε σημαίνει κατ’ ανάγκη ομοφωνία ή κοινό ταξικό προσανατολισμό όσων συσπειρώνονται ενάντιά της. Χρέος του ΑΑΔΜ είναι να εντάξει αυτές τις δυνάμεις στο βαθμό που είναι δυνατό στο μέτωπο, να τους δώσει κατεύθυνση και προοπτική. Τα διάφορα ιδεολογήματα αναπτύσσονται και δυναμώνουν όταν η δική μας ιδεολογική δουλειά αδυνατίζει ή όταν περιορίζουμε την παρέμβασή μας σε χώρους και κινήματα. Ναι στην κριτική, αλλά με σκοπό τη διαφώτιση, τη συνειδητοποίηση, όχι κατ’ ανάγκη την ένταξη κάποιων στη μεριά του ταξικού εχθρού.

Στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα αντιπαραθέτουν έναν καπιταλισμό «πιο ηθικό και ανθρώπινο», στον οποίο μπορούν τάχα να επωφελούνται, ταυτόχρονα, και οι δυνάμεις του κεφαλαίου και οι δυνάμεις της εργασίας (σελ.7).

Μήπως αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορέσαμε ή δεν μπορούμε να δώσουμε το περίγραμμα μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας «ηθικής και ανθρώπινης», απαλλαγμένη δηλαδή από τα σφάλματα του παρελθόντος και τη χρήση στερεότυπων που δεν απεικονίζουν τη σοσιαλιστική κοινωνία που θέλουμε να χτίσουμε, αλλά τη διαπάλη και τα προβλήματα του χθες.

Μήπως πρέπει το πρόγραμμά μας για τη Λαϊκή Εξουσία και το Σοσιαλισμό να γίνει πιο άμεσο, πιο κατανοητό, να δίνει το στίγμα και τη διαφορά μας από το σημερινό εκμεταλλευτικό και απάνθρωπο Καπιταλιστικό σύστημα; Είμαστε βέβαιοι ότι η λέξη σοσιαλισμός έχει σε όλους τους ανθρώπους το ίδιο βάρος και το ίδιο νόημα; Με ποια κριτήρια προσεγγίζουν το σοσιαλισμό οι σημερινοί νέοι που δεν έζησαν τη διαπάλη μεταξύ «Υπαρκτού Σοσιαλισμού και Καπιταλισμού»; Πόσο μάλιστα, όταν οι περισσότεροι άνθρωποι φορτώνουν στο σοσιαλισμό τα σημερινά προβλήματα που δημιούργησαν οι καπιταλιστές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Στις θέσεις γίνεται αναφορά στη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ καθώς και στην πορεία της ελληνικής οικονομίας και απασχόλησης (κεφ.9, 10).

Δε γίνεται αναφορά όμως στις διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία ή στις διεθνείς σχέσεις της χώρας, που αποτελούν στόχο της Λαϊκής Οικονομίας και της Λαϊκής Εξουσίας, ώστε να δένεται η αντιμετώπιση των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης με την πάλη για το σοσιαλισμό. Να γίνει σαφές τι πάμε να αλλάξουμε και πως θα το αλλάξουμε!

Η κριτική στις πολιτικές δυνάμεις (κεφ. 11) δεν πρέπει να είναι απαξιωτική για την ανταγωνιστικότητα ή τις διαθέσεις (τουλάχιστον) των μελών των διαφόρων κομμάτων. Υπάρχουν άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε διάφορα πολιτικά σχήματα που δεν απηχούν όμως τις πραγματικές διαθέσεις ή την ιστορία τους στο κίνημα. Πολλές από αυτές τις απόψεις έχουν τη βάση τους, σε περιόδους κρίσης στο μαζικό κίνημα ή στο ΚΚΕ. Το ζητούμενο είναι να απεγκλωβιστούν και αυτοί και το ΚΚΕ από αυτές τις περιόδους και να τους προσεγγίσει ξανά και να τους πείσει, με βάση τα προβλήματα του σήμερα και την προοπτική της λύσης τους. Η κριτική πρέπει να είναι δίκαιη, απαλλαγμένη από φορτίσεις και τα βαρίδια άλλων εποχών.

Να καταγράφεται η διαφορετικότητα και οι δυνατότητες κοινής δράσης.

Το ΚΚΕ σαν συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης, πρέπει να παίρνει πρωτοβουλίες και να έχει πάντα σαν στόχο με την κριτική του, τη ριζοσπαστικοποίηση και τη ρήξη των λαϊκών μαζών με τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Το ΚΚΕ πρέπει να απαλλαγεί από τα ψήγματα μικρομεγαλοϊδεατισμού και ηγεμονισμού που το διακρίνει. Οι συμμαχίες στο μαζικό κίνημα δε χτίζονται πάντα εκεί που θέλουμε εμείς. Πρέπει να έχουμε ευελιξία και ξεκάθαρη ιδεολογική γραμμή, ώστε να ξεπερνάμε τη στείρα αντιπαράθεση σε ζητήματα που δεν είναι στρατηγικής σημασίας για το χτίσιμο της δράσης με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Τα κριτήρια της κοινής δράσης καθορίζονται από τις ανάγκες του σήμερα και όχι με το τι έγινε στο παρελθόν και το τι θα προκύψει στο μέλλον.

Τέλος, πρέπει η καθοδήγηση του Κόμματος να ορίσει πού είναι ο πήχης για το χτίσιμο της συμμαχίας. Διότι αν από τη μια κατανοούμε την ανάγκη των συμμαχιών και από την άλλη βάζουμε τόσους περιορισμούς για την υλοποίησή τους τότε δεν πείθουμε κανέναν για τις προθέσεις μας, ούτε τους εαυτούς μας. Αλλοτε λέμε, ότι δεν είναι δυνατή η υλοποίηση μιας συμφωνίας στην κορυφή και παλεύουμε για κοινή δράση στη βάση και άλλοτε, όταν δημιουργούνται συνθήκες κοινής δράσης στη βάση, δεν προχωράμε γιατί δε συμφωνούμε στην κορυφή! Ας ξεκαθαρίσουμε το τοπίο και ας σταθούμε αυτοκριτικά για το πώς π.χ. αξιοποιήσαμε κινήσεις όπως οι δημοτικές κινήσεις, όπου και συσπειρώσεις είχαμε και πρόγραμμα είχαμε, αλλά δεν υπήρξε ούτε συνέχεια, ούτε συνέπεια για την περαιτέρω δραστηριοποίησή τους.

 

ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Βασικό μέλημα μας πρέπει να είναι η ιδεολογική ενότητα του Κόμματος. Προϋποθέσεις όμως γι’ αυτή είναι η γνώση των θέσεων μας από τα μέλη και τα στελέχη, καθώς και η αξιοποίηση της πολιτικής εμπειρίας του Κόμματος. Τα ιδεολογικά ζητήματα λύνονται όταν θέτονται μπροστά στις οργανώσεις και τα όργανα του Κόμματος όπου συζητούνται και δίνονται απαντήσεις στέρεες και διεξοδικές. Οταν ο κάθε σύντροφος καταπίνει την άγνοια ή τη διαφωνία του και σπεύδει να ομοφωνήσει, δε βοηθιέται ούτε ο ίδιος, ούτε το Κόμμα. Οι διαφωνίες και οι ελλείψεις πρέπει να θέτονται και να αντιμετωπίζονται, αλλιώς δουλεύουν υπόγεια και αποδομούν ό,τι με κόπο χτίζεται.

Επιτακτική είναι σήμερα η ανάγκη για ανάπτυξη της συλλογικότητας, το κέρδισμα κάθε συντρόφου κάθε επιρροής στη δράση. Δυστυχώς, όμως υπάρχουν πολλοί σύντροφοι που δεν αξιοποιούν όλες τις δυνατότητές τους ή δεν τους δίνεται αντίστοιχο αντικείμενο δουλειάς και από την άλλη γνωρίζουμε πολύ λίγα για το τι κάνουν, τι μπορούν να κάνουν οι κομματικές μας δυνάμεις.

Καλύτερη διάταξη λοιπόν των κομματικών δυνάμεων, ώστε η παρέμβασή μας να είναι άμεση και αποτελεσματική, νέα οργανωτικά σχήματα αν χρειάζονται και κάθετη οργάνωση σε τόπους εργασίας ή αντικείμενο εργασίας.

Πολλά στελέχη μας φέρουν σήμερα τα σημάδια της κρίσης που πέρασε το Κόμμα το ’91. Γρήγορη εξέλιξη, χαμηλό ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο, έλλειμμα εμπειριών στην προσωπική ζωή και δράση.

Το Κόμμα μας είναι ένας ενιαίος ιδεολογικοπολιτικός μηχανισμός, άρα και τα μέλη του πρέπει να έχουν αντίστοιχη συγκρότηση. Οταν παραβλέπουμε ή υποβαθμίζουμε πλευρές της κομματικής δράσης αυτό έχει συνέπεια στα μέλη μας και στην κοινωνία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ζήτημα του πολιτισμού όπου ανύπαρκτη ήταν σχεδόν η παρέμβασή μας είτε με αναλύσεις είτε με δράση σε μαζικούς χώρους. Η κύρια ιδεολογικο-πολιτιστική παρέμβαση και προπαγάνδα μας, θάπρεπε να γίνεται μέσα από τα έντυπα και τα ΜΜΕ που ελέγχει το Κόμμα. Δυστυχώς και ο Ριζοσπάστης και ο 902 είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες μας. Είναι απορίας άξιον πώς σήμερα με τόση τεχνολογία και τόσους δημοσιογράφους στη διάθεσή μας, δεν μπορούμε ούτε κατ’ ελάχιστον ν’ ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του αναγνωστικού και τηλεοπτικού κοινού. Προχειρότητα, επανάληψη, παρελθοντολογία, έλλειψη φαντασίας, κακογουστιά είναι λέξεις που δεν μας ταιριάζουν…

Η καινούργια ΚΕ να βρει τα μέσα και τους κατάλληλους ανθρώπους, να ανασυντάξει τα ΜΜΕ του Κόμματος.

Να είστε σίγουροι, ότι αυτή η αλλαγή θα βρει ανταπόκριση από τον κόσμο της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού και τότε θάμαστε σίγουροι ότι το 17ο Συνέδριο του ΚΚΕ, ΗΤΑΝ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟ.



ΚΟΒ Εκπαιδευτικών Πειραιά.