ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

 Η επιχείρηση «ξαναγράψιμο της ιστορίας», που ξεκίνησε κύρια μετά την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος και βρίσκεται σε εξέλιξη και ιδιαίτερη ένταση τα τελευταία χρόνια, έχει πολλές εκδοχές και ποικίλες μορφές. Μια απ' όλες αυτές είναι και η προσπάθεια συκοφάντησης και διαστρέβλωσης της πραγματικής συνείδησης και εσωτερικής συγκρότησης μεγάλων ανθρώπων του πολιτισμού και της τέχνης. Μικρό θα ήταν το κακό, αφού για τους πολύ μεγάλους δημιουργούς αδιάψευστος μάρτυρας είναι το ίδιο το έργο τους, που σε τελευταία ανάλυση από τη στιγμή που κοινοποιείται είναι αυτοτελές και «μιλάει με τη δική του αναπνοή». Ομως ειδικά για τη μουσική, αυτή η αρχή της «αυτοτελούς μαρτυρίας» από το ίδιο το έργο είναι σχετική και τουλάχιστον επιφανειακά είναι δυνατό να παρερμηνευτεί και να της αποδοθεί διαφορετικό σχετικά περιεχόμενο. Χώρια ότι όταν επιχειρείται να διαστρεβλωθεί ο πραγματικός χαρακτήρας και η εσωτερική συγκρότηση ενός κομμουνιστή μεγάλου δημιουργού ουσιαστικά ο απώτερος στόχος είναι η ίδια η κομμουνιστική ιδεολογία και η συκοφάντηση της πρώτης απόπειρας εγκαθίδρυσης εργατικής εξουσίας και οικοδόμησης σοσιαλισμού.

Από μια τέτοια επιχείρηση ήταν αδύνατο να ξεφύγει ο μεγάλος Σοβιετικός μουσικοσυνθέτης Ν. Σοστακόβιτς. Με άλλοθι τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, μια σειρά από δημοσιεύματα επιχειρούν να παραμορφώσουν την πραγματική εικόνα της ιδεολογικής του συγκρότησης που ουσιαστικά τον οδήγησε στη μεγαλειώδη μουσική δημιουργία και να παρερμηνεύσουν το έργο του.

Η Συνταχτική Επιτροπή της ΚΟΜΕΠ δημοσιεύει σχετικό άρθρο, με την πρόθεση μιας πρώτης απάντησης στις διαστρεβλώσεις, αλλά και ένα κίνητρο για τους εργαζόμενους και τη νεολαία να έρθουν σε επαφή και να γνωριστούν με την πραγματικά επαναστατική μουσική του μεγάλου δημιουργού, όπως ουσιαστικά έχουν χρέος να κάνουν με το σύνολο της προοδευτικής πνευματικής δημιουργίας. Χρέος συλλογικό για την αναβάθμιση της συλλογικής επαναστατικής συνείδησης, αλλά και ατομικό του καθένα ξεχωριστά, ως γραμμή αντίστασης και ταυτόχρονης αντεπίθεσης στη διαρκή πάλη με το φαινόμενο (αποξένωση) που δημιουργεί η κοινωνία της εκμετάλλευσης. Για παράδειγμα, ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άρθρο που ακολουθεί είναι το γεγονός πως γράφτηκε από κάποιον που δεν είναι ειδικός και κατά συνέπεια από μόνο του αυτό το γεγονός αποτελεί κίνητρο στην αναζήτηση και τη γνώση.

Στο άρθρο γίνεται λόγος και για την περίπτωση της κριτικής που δέχτηκε από το κόμμα του ο Ν. Σοστακόβιτς με αφορμή μια όπερά του («Η λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ») και ένα μπαλέτο του («Το φωτεινό ρυάκι»). Το έργο ενός πολύ μεγάλου πληθωρικού δημιουργού είναι φυσικό να γεννάει σχετικούς προβληματισμούς και κριτικές που πάντα έχουν συγκεκριμένη ιστορικότητα. Δηλαδή το σωστό ή λάθος, η υπερβολή ή η μείωση, κρίνονται στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή τους και στις συνθήκες που έγιναν. Η προσπάθεια του δημιουργού να αποκτήσει οικουμενικό χαρακτήρα το μερικό της σύλληψής και δημιουργίας του είναι άλλες φορές επιτυχημένη και άλλες όχι. Οπως επίσης, επειδή πάντα περιέχει και στοιχεία υπέρβασης, είναι άλλες φορές αντιληπτή και άλλες όχι. Σε τελευταία ανάλυση, όταν πρόκειται για τόσο ειδικές περιπτώσεις, ελάχιστη σημασία έχει το δίκιο ή το άδικο και σε καμιά περίπτωση η μια ή άλλη εκδοχή δεν μπορεί να αποτελεί αφορμή είτε για τη μείωση του συνολικού -έτσι και αλλιώς μεγάλου- έργου του δημιουργού είτε αφορμή για χυδαίο αντικομμουνισμό.