Αρχειακό υλικό: ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ

Ο καθοδηγητής και το στέλεχος, μεγάλο ή μικρό και τ’ αντίστοιχα κομματικά όργανα, πριν αποφασίσουν να καταλήξουν για μια μαζική, μικρή ή μεγάλη οικονομική ή πολιτική κινητοποίηση, αγώνα, απεργία, εκδήλωση, δράση, αναλύουν και μελετάν τη συγκεκριμένη οικονομική και πολιτική κατάσταση και το συσχετισμό δυνάμεων, που υπάρχει στον τομέα, –εργοστάσιο, επιχείρηση, κλάδο, συνοικία, συνοικισμό, χωριό, πόλη κλπ.– όπου πρόκειται να διεξαχθεί ο αγώνας, όπου ωριμάζουν οι ταξικές συγκρούσεις και οξύνεται η ταξική αντιπαράθεση. Και μελετούν και αναλύουν την κατάσταση και το συσχετισμό στις αντίπαλες δυνάμεις όχι μόνο στο συγκεκριμένο τομέα μα εξετάζουν και συνυπολογίζουν και την κατάσταση τοπικά μα και τις γενικότερες πολιτικές ζυμώσεις και κινήσεις, τη γενική κατάσταση σ’ όλη τη χώρα. Προχωρόντας για ένα αγώνα πρώτα απόλα πρέπει να διαπιστώσουμε ότι η αντικειμενική κατάσταση επιτρέπει, είτε κάνει ώριμη τη δοσμένη κινητοποίηση. Λογουχάρη δε μπορούμε ν’ αποφασίσουμε σε μια συνοικία να κινητοποιήσουμε τον κόσμο για μπόλικο νερό, όταν υπάρχει μπόλικο νερό. Άλλο το ζήτημα αν το νερό αυτό δεν είνε φτηνό.

Όταν έχουμε μια ύψωση στις τιμές για τα είδη πρώτης ανάγκης, είτε, όταν ο εργοδότης θελήσει να κατεβάσει τα μεροκάματα, τότε δημιουργιέται αντικειμενικά γόνιμη κατάσταση για αγώνα, για απεργία. Όταν γίνει αυτή η διαπίστωση, τότε προχωρούμε και εξετάζουμε ποια  διάταξη δυνάμεων υπάρχει στον τομέα, όπου ετοιμάζεται και πρέπει να οργανωθεί η πάλη και παίρνουμε ανάλογα μέτρα. Πώς στέκει η εργοστασιακή επιτροπή και ποια είνε η επιροή της; Πώς στέκει το σωματείο; Ο αγώνας θα είνε μεμονωμένος είτε και άλλα εργοστάσια είτε κλάδοι είτε και άλλα λαϊκά στρώματα θα πάρουν μέρος; Ποιες οι δυνάμεις του εργοδότη; Ποιες τρομοκρατικές και απεργοσπαστικές οργανώσεις και δυνάμεις υπάρχουν; Ποια η στάση των κρατικών οργάνων; Εδώ χρειάζεται μια, όσο χωράει πιο σωστή εκτίμηση, ούτε υπερτίμηση, ούτε υποτίμηση της δουλιάς μας και των δυνατοτήτων μας καθώς και της δύναμης του αντιπάλου. Χρειάζεται να υπολογίσουμε σωστά τις εφεδρείες, άμεσες και έμμεσες, που διαθέτουμε, τη διάταξη και δυνατότητα και σειρά χρησιμοποίησής τους, τις εφεδρείες του αντιπάλου. Παίρνονται ακόμα υπόψη και οι «αστάθμητοι» ψυχολογικοί παράγοντες (λχ. άλλη είνε η ψυχολογική διάθεση της μάζας όταν σ’ ένα διπλανό εργοστάσιο έχει κερδηθεί είτε χαθεί ένας ανάλογος αγώνας, είτε αν στο εργοστάσιο,  όπου ετοιμάζεται η απεργία είχε τσακιστεί προηγούμενα μια τρομοκρατική εκδήλωση του αντίπαλου). Ο συγκεκριμένος καθορισμός του συσχετισμού των δυνάμεων στη δοσμένη στιγμή, μάς επιτρέπει να καθορίσουμε και την πορεία που θ’ ακολουθήσουμε: προκήρυξη, ζυμώσεις, συνέλεφση, απεργιακή επιτροπή, απεργιακό ταμείο και απεργιακή φρουρά, έντυπη διαφώτιση, απεργιακές συγκεντρώσεις, μαζική αυτοάμυνα κλπ.… Στη διάρκεια του αγώνα χρειάζεται ζωντανή, ευλύγιστη επιτελική καθοδήγηση, αλλαγή συνθημάτων και μορφών, ελιγμοί ανάλογα με την κατάσταση, κινητοποίηση  εφεδρειών (λχ. οικογένειες απεργών), προσθήκη αιτημάτων (λχ. όχι απόλυση απεργιακής επιτροπής). Η βασική επιδίωξη διατηρείται στο κέντρο. Αν όμως προβάλλει καινούργια κατάσταση μπορεί να προστεθεί στην πορεία της πάλης κι άλλο βασικό αίτημα (λχ. να λεφτερωθούν όσοι πιάστηκαν ή να διωχτούν από το εργοστάσιο χίτες τρομοκράτες) είτε το πρώτο σύνθημα να μειωθεί (λχ. αύξηση όχι πενήντα της εκατό, μα τριάντα της εκατό). Πάντως σε όλη την προπαρασκεβή και διεξαγωγή της πάλης, καθοδήγηση και μάζα πρέπει καθαρά να βλέπουν το σκοπό και το δρόμο για το σκοπό και να διαθέτουν για το σκοπό αυτό όλες τις δυνάμεις χρησιμοποιόντας τες ζωντανά, επιτελικά. Ο κομμουνιστής καθορίζοντας καθαρά το σκοπό που επιδιώκει να φτάσει, δεν είνε ποτέ μονοκόμματος και άκαμπτος. Συνδυάζει ανάλογη με τη συγκεκριμένη στιγμή και κατάσταση ακαμψία και ευλυγισία, αποφασιστικότητα και υποχωρητικότητα, χτυπά κατεφθείαν, μα κάνει και ελιγμούς.

Τα πράγματα, φυσικά, προβάλλουν περισσότερες δυσκολίες και αξιώσεις, όταν δεν πρόκειται μόνο για μια σχετικά απλή κινητοποίηση σ’ ένα μεμονωμένο τομέα, μα χρειάζεται ν’ αντιμετωπιστούν πιο σύνθετες καταστάσεις. Στις συνθήκες που ζούμε, με την ολόπλεβρη κρίση που δέρνει το αστοτσιφλικάδικο καθεστώς, με την ξενική κατοχή, το μοναρχοφασιστικό και πλουτοκρατικό ξεφάντωμα, με τις διεθνείς περιπλοκές, τα προβλήματα που προβάλλουν είνε πολυσύνθετα και απαιτούν μια τόσο συνθετική όσο και συγκεκριμένη αντιμετώπιση. Εδώ το στέλεχός μας πρέπει, παραμένοντας στέρεα στο έδαφος της πραγματικότητας, να έχει πάντα μια καθολική, γενική, τοπική και ειδική εικόνα της κατάστασης. Πρέπει να μπορεί να ξανοίγεται αγκαλιάζοντας τη γενική προοπτική και κίνηση και παράλληλα να εντοπίζεται, να ξεχωρίζει το βασικό κρίκο, που η προώθησή του επιτρέπει την κηδεμονία, το μαστόρεμα των γεγονότων, τη διοχέτεφσή τους προς την κατέφθυνση που δείχνει η πολιτική του κόμματος. Εδώ πρέπει όχι μόνο να κατεφθύνουμε τις μάζες, μα και να έχουμε στενή ζωντανή επαφή μαζί τους, να κρατούμε τον παλμό τους, να τις ακούμε, να ξέρουμε τι θέλουν, πώς σκέφτονται οι μάζες, να διδασκόμαστε από τις μάζες. Συγκεκριμένη, ζωντανή, επιτελική, επιχειρησιακή καθοδήγηση, είνε απαραίτητη μα και δύσκολη δουλιά που απαιτεί από το στέλεχός μας συστηματική και ατέλειωτη καθημερινή προσπάθεια, ιδεολογική πολιτική βελτίωση και συγχρονισμό. Απαιτεί γοργή σύλληψη και αποφασιστική, ευλύγιστη εκτέλεση, ανάπτυξη της ικανότητας για μαρξιστική-λενινιστική ανάλυση και σύνθεση όλων των ζωντανών, υλικών και αστάθμητων στοιχείων, όλων των γεγονότων και της ειδικής και γενικής κατάστασης.

Θεωρητική επίδοση και πραχτική δουλιά στο σχολειό της ζωής και της πάλης προωθούν ακατάπαφστα το στέλεχός μας προς την κατεύφθυνση αυτή. Του επιτρέπουν επάξια ολοένα και καλύτερα ν’ ανταποκρίνεται προς τα καθήκοντά του, προς τις απαιτήσεις που το ΚΚΕ και ο λαός μας προβάλλουν στον κάθε πρωτοπόρο και συνειδητό λαϊκό αγωνιστή.

Όταν, λοιπόν, λέμε ανάλυση της κατάστασης και καθορισμό του δοσμένου συσχετισμού στις ταξικές δυνάμεις δεν πρέπει να καταλαβαίνουμε κατιτί το γραφειοκρατικό, το μηχανικό, το στατικό και αμετάβλητο, που γίνεται μια φορά και ξοφλάμε. Η άσκηση της πολιτικής ηγεσίας προϋποθέτει ζωντανή, συγκεκριμένη, καθημερινή, επιτελική παρακολούθηση όλων των κινήσεων, αλλαγών, αναδιατάξεων στις ταξικές δυνάμεις, στην αντικειμενική κατάσταση, στις διαθέσεις των μαζών, στα μέτρα και στις κινήσεις του αντίπαλου, που γίνονται καθημερινά. Συχνά, ιδιαίτερα σε στιγμές εξαιρετικής έντασης στην κατάσταση και στις ταξικές συγκρούσεις, οι αλλαγές και ανακατατάξεις αυτές γίνονται και κάθε μέρα και ώρα ακόμα και πολλές φορές πραγματοποιούνται «ξαφνικά», απότομα, «αναπάντεχα», εκρηχτικά. Για σκοπό η ανάλυση της κατάστασης και ο καθορισμός του δοσμένου συσχετισμού στις ταξικές δυνάμεις έχει να χαραχτεί ο σωστός προσανατολισμός, η γραμμή πορείας και σε συνέχεια τα οργανωτικά και πραχτικά μέτρα για την εφαρμογή, την πραγματοποίηση της γραμμής αυτής: Είτε για μια συγκέντρωση πρόκειται, είτε για αρχαιρεσίες στο σωματείο, είτε για μια απεργία, είτε πρόκειται να διατυπωθεί ένα πιο γενικό σύνθημα πολιτικό, είτε να γίνει μια κινητοποίηση στο εργοστάσιο, είτε ετοιμαζόμαστε για γενικότερη σύγκρουση και πολιτικό αγώνα κλπ., εξετάζεται πρώτα ψηλαφητά και συγκεκριμένα η τοπική κατάσταση και παίρνονται υπόψη και οι γενικότερες συνθήκες. Η τέτια συγκεκριμένη ανάλυση της κατάστασης, θα μας επιτρέψει να καθορίσουμε και την ταχτική που θ’ ακολουθήσουμε στην κινητοποίηση που ετοιμάζουμε. Δηλαδή από πού και πότε θ’ αρχίσουμε, ποιο δρόμο θ’ ακολουθήσουμε. Και δω υπάγονται και οι μορφές οργάνωσης και πάλης και τα συνθήματα που θα χρησιμοποιήσουμε και πού θα φτάσουμε, είτε πού θέλουμε να φτάσουμε.

Όταν κάνεις αγώνα ή δίνεις μια μάχη πρέπει να μπορείς να εκμεταλλέβεσαι την κάθε κατάσταση, να μπορείς σωστά να καθορίζεις το δοσμένο στάδιο που περνά το κίνημα γενικά και ειδικά αυτού, όπου ωριμάζει και οργανώνεται μια δοσμένη ταξική σύγκρουση, να καθορίζεις δηλαδή, αν βρισκόμαστε σε άνοδο ή υποχώρηση,  ή σχετική ύφεση και κάλμα ή στο πέρασμα απτό ένα στάδιο στο άλλο, αν έχουμε τοπική ή πιο γενική επίθεση του εχθρού, αν υπάρχει «τοπική κρίση» ή πιο γενική πολιτική κρίση, οπότε η ικανότητα της γρήγορης σύλληψης και απόφασης, η ικανότητα να μπορείς να χρησιμοποιείς το κάθε λεφτό και την παραμικρή δυνατότητα, η ικανότητα να μπορείς να διακρίνεις, να παρακολουθείς και να εκτιμάς σωστά και τις πιο μικρές αλλαγές και εναλλαγές στην κατάσταση και στην πορεία των γεγονότων (και σε συνθήκες πολιτικής κρίσης και επαναστατικής κατάστασης οι αλλαγές και εναλλαγές αυτές πραγματοποιούνται πολύ πιο γρήγορα και «αναπάντεχα» απότι σε σχετικά «ομαλές» εξελίξεις) η ικανότητα αυτή χρειάζεται ακόμα πιο έντονα στον καθοδηγητή με την πρόσθετη πάντα απαίτηση, την κάθε απόφαση και ενέργειά σου πρέπει να την κρατάς πάντα σε εναρμόνιση και ευθυγράμμιση με τη γενική γραμμή, με την εκτίμηση της κατάστασης και την πολιτική και μαζική δράση που καθεφορά δίνει και καθορίζει το κόμμα.

Για να είνε σε θέση ν’ ανταποκριθεί στις τόσο σοβαρές αυτές και υπέφθηνες απαιτήσεις το στέλεχός μας στη σφυρηλάτηση και διαμόρφωση της ηγετικής του φυσιογνωμίας πρέπει να καλλιεργεί και άλλες αγωνιστικές ιδιότητες και πλεβρές. Ο κουκουές στέλεχος στην άσκηση της καθοδήγητικής του δουλιάς πρέπει να καλλιεργεί στο μυαλό και στη σκέψη του την ικανότητα για βαθιά και ολόπλεβρη ανάλυση της κατάστασης και μετά, αφού καθορίσει συγκεκριμένα τα πραγματικά στοιχεία της κατάστασης, που του δίνει η ανάλυση που έκανε, να προβαίνει στη νέα σύνθεσή τους, που απαυτή βγαίνουν η γραμμή, η προοπτική, η πρόβλεψη, τα καθήκοντα.

Η ανάλυση και όταν πρόκειται για σχετικά περιορισμένης φύσης, «τοπικό» ζήτημα, πρέπει να πιάνει, όσο μπορεί, όλες τις πλεβρές. Το κάθε  φαινόμενο και ζήτημα και στην πολιτική, στην ταξική πάλη είνε πολύπλεβρο και πολυσύνθετο. Πρέπει να τείνουμε η ανάλυσή μας νάνε όσο χωράει, ολόπλεβρη. Τότε μόνο θα μπορούμε νάχουμε μια λίγο-πολύ ολοκληρωμένη και σωστή εικόνα της κατάστασης και να προβούμε, τότε, στην καινούργια σύνθεση των στοιχείων κάτω απτό φως της ταξικής πραγματικότητας και του αγωνιστικού συμφέροντος.

Αναλύεις την κατάσταση σ’ ένα εργοστάσιο, χωριό, συνοικία, επάγγελμα, πόλη κλπ.: οικονομική, πολιτική, κοινωνική, αγωνιστικές παραδόσεις, σχέσεις δυνάμεων, κατάσταση αντίπαλου, διαθέσεις μαζών κλπ., έτσι σχηματίζεις μια εικόνα, βρίσκεις το βασικό κρίκο, που απαυτόν πρέπει να πιαστείς και μετά προχωρείς στη νέα σύνθεση, στις διαπιστώσεις: τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει με βάση τα στοιχεία που έδοσε η ανάλυση; Και χαράζει η ηγεσία τη γραμμή πορείας, προβλέπει σωστά, καθορίζει τα καθήκοντα.

Η μελέτη των νόμων κίνησης και ανάπτυξης της κοινωνίας, η αφομοίωση της μαρξιστικής-λενινιστικής διδασκαλίας και η επίμονη προσπάθεια και άσκηση επιτρέπουν στον κουκουέ ν’ αναπτύσσει και να βελτιώνει αδιάκοπα την ικανότητα, τη «συνήθεια», που πρέπει να γίνεται απαραίτητα, αγωνιστική συνήθεια, να αναλύει σωστά την κατάσταση, να παίρνει, έτσι, σωστή εικόνα της πραγματικότητας, των υλικών, ζωντανών, σταθμητών και «αστάθμητων» στοιχείων που τη συγκροτούν. Και να προχωρά μετά στη σε ανώτερο, τόρα πια, επίπεδο επανασύνθεσης των στοιχείων που δίνει η ανάλυση, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του αγώνα, για την παραπέρα ανάπτυξη του μαζικού αγώνα. Η καλλιέργεια της τέτιας ηγετικής ικανότητας, αλληλοσυνδέεται και αλληλοσυμπληρώνεται και με την παρακάτω.

Ο καθοδηγητής και η καθοδήγηση στην άσκηση της πολιτικής ηγεσίας πρέπει να έχουν, να διαθέτουν και αυτό που λέμε το αίσθημα, το «αισθητήριο» της πραγματικότητας. Αυτό το αίσθημα της πραγματικότητας που σημαίνει, ότι κάθε στιγμή κρατάς τον παλμό των γεγονότων και των διαθέσεων των μαζών, κάθε στιγμή ξέρεις πού πατάς και πού στέκεις, βρίσκεις το «στίγμα», όπου καθεφορά στέκεις και πάνω στη βάση αυτή καθορίζεις και την παραπέρα πορεία, είνε βασική, απαραίτητη για έναν καθοδηγητή και μια καθοδήγηση πολιτική αρετή, προσόν, προτέρημα. Και αποχτιέται η αρετή, το προσόν αυτό με τη μελέτη και την αφομοίωση της μαρξιστικής-λενινιστικής διδασκαλίας για τους νόμους κίνησης και εξέλιξης της κοινωνίας και της ταξικής πάλης, με τη μελέτη και την αφομοίωση της λενινιστικής-σταλινικής πολιτικής επιστήμης και επαναστατικής, πραχτικής πείρας. Η μελέτη και αφομοίωση της διδασκαλίας αυτής, της επιστήμης αυτής, σου επιτρέπει σωστά να υπολογίζεις και να καθορίζεις το συγκεκριμένο, καθεφορά, συσχετισμό στις ταξικές δυνάμεις. Σου επιτρέπει να προβλέπεις και να καθορίζεις τη γραμμή πορείας, την κατέφθυνση εξέλιξης των ταξικών αγώνων, να ελέγχεις αδιάκοπα, μέσα στην πράξη των μαζικών αγώνων, της κίνησης, των διαθέσεων της δράσης των μαζών, την ορθότητα της γραμμής, της πορείας, της κατέφθυνσης που ακολουθάς, επιφέροντας καθεφορά τις αναγκαίες διορθώσεις και βελτιώσεις στην πορεία που καθόρισες και που ακολουθάς. Και η επιστημονική αυτή γνώση, που κάνει δυνατή και την επιστημονική πρόβλεψη, σου επιτρέπει επίσης να κρατάς την πρωτοβουλία στους ταξικούς -οικονομικούς, πολιτικούς, ένοπλους αγώνες- σου δίνει την επιστημονική και την πολιτική υπεροχή απέναντι στον αντίπαλο και σου επιτρέπει τη διατήρηση της πρωτοβουλίας όχι μόνον όταν επιτίθεσαι μα και όταν ελίσσεσαι, ανασυντάσσεσαι, κάνεις αναδιάταξη ή υποχωρείς. Γιατί και στις τελευταίες αυτές περιπτώσεις, λογαριάζοντας σωστά καθεφορά το συσχετισμό στις αντίπαλες δυνάμεις, δεν επιτρέπεις στον εχθρό να σου επιβάλει τη θέλησή του, την κίνηση που αυτός θέλει να κάνεις μα εσύ έγκαιρα, με τη δική σου πρωτοβουλία κάνεις την κίνηση και τον ελιγμό, που καθεφορά επιβάλλεται και όταν υποχωρείς.

Το «αισθητήριο», λοιπόν, της πραγματικότητας είνε κι αυτό βασικό λενινιστικό-σταλινικό πολιτικό, ηγετικό προσόν, απαραίτητο για την πολιτική, μεγάλη η μικρή ηγεσία. Και προϋποθέτει, ανάμεσα στ’ άλλα και τούτο το πρωταρχικό, που πάντα τονίζουν και υπογραμμίζουν οι Λένιν και Στάλιν: στενή και αδιάρηχτη καθεφορά σύνδεση και επαφή με τις μάζες, με την καθημερινή πράξη «του πραγματικά μαζικού και του πραγματικά επαναστατικού κινήματος».

Οι Λένιν και Στάλιν, ο μπολσεβικισμός δεν κουράζεται ποτέ να τονίζει και να επαναλαμβάνει:

«Η σύνδεση με τις μάζες, το στερέωμα της σύνδεσης αυτής, η προθυμότητα ν’ ακούς τη φωνή των μαζών, να σε τι συνίσταται η δύναμη και το ατράνταχτο της μπολσεβίκικης ηγεσίας» (Στάλιν).

Υποχρέωση δική μας, αν θέλουμε να στεκόμαστε στο σωστό δρόμο, είνε να μην ξεχνάμε και να μην ξεφέβγουμε και απ’ αυτή τη θεμελιακή μπολσεβίκικη αρχή.

Το λενινιστικό-σταλινικό αυτό αισθητήριο της πραγματικότητας της καθεφορά πραγματικής κατάστασης, καθορίζει και τα όρια του δυνατού, του σωστού μέτρου στη δράση. Να ξέρεις, δηλαδή, καθεφορά  μέχρι πού και πόσο μπορείς να προχωρήσεις, ποια μέθοδο θα εφαρμόσεις, ποια μορφή πάλης θα χρησιμοποιήσεις, ποιο σύνθημα θα ρίξεις, τι κίνηση θα κάνεις, ποιο χτύπημα θα δόσεις.

Η λενινιστική-σταλινική άσκηση της πολιτικής ηγεσίας προϋποθέτει στέρεο μαρξιστικό-λενινιστικό θεωρητικό βάθρο, δημιουργική, όχι δογματική αφομοίωση της διδασκαλίας του μαρξισμού-λενινισμού σε συνδυασμό με τη ζωντανή γόνιμη ολόπλεβρη πραχτική επαναστατική δουλιά και δράση. Χρειάζεται αρχότητα στην άσκηση της πολιτικής ηγεσίας γιατί αυτή η πολιτική, μας διδάσκουν οι Λένιν και Στάλιν, είνε η μόνη σωστή, αρχότητα, όμως και όχι δογματικότητα. Χρειάζεται, με βάση αυτήν τη μπολσεβίκικη αρχότητα, ευλυγισία και όχι μονοκομματιά και κουτουλίσματα. Η ικανότητα για τη μπολσεβίκικη άσκηση της πολιτικής ηγεσίας, δουλέβεται, σφυρηλατείται, αποχτιέται με σκληρή δουλιά, με μακρόχρονη πείρα.

Βασικό συστατικό στοιχείο της μπολσεβίκικης πολιτικής ηγεσίας αποτελεί η λενινιστική-σταλινική διδασκαλία για τη μπολσεβίκικη στρατηγική και ταχτική.

Η άσκηση της μπολσεβίκικης πολιτικής ηγεσίας προϋποθέτει την κατάχτηση και αφομοίωση της μπολσεβίκικης στρατηγικής και ταχτικής, που αποτελούν και τα βασικά συστατικά της προλεταριακής πολιτικής ηγεσίας:

«Η στρατηγική και η ταχτική του λενινισμού διδάσκει ο Στάλιν αποτελεί την επιστήμη της ηγεσίας της επαναστατικής πάλης του προλεταριάτου».

Χωρίς την κατάχτηση και τη δημιουργική, όχι δογματική, αφομοίωση της επιστήμης αυτής, δε μπορούμε σωστά να καταχτήσουμε και να αφομοιώσουμε τη μπολσεβίκικη τέχνη στην καθοδήγηση.

  

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Ζαχαριάδη «Τα προβλήματα καθοδήγησης στο ΚΚΕ». Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου.