97 ΧΡΟΝΙΑ ΚΚΕ: ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

Βαδίζοντας στη συμπλήρωση 100 χρόνων ζωής του ΚΚΕ, αποδίδουμε φόρο τιμής στους χιλιάδες κομμουνιστές που φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν και άντεξαν μέχρι την τελευταία τους πνοή ενάντια στους μηχανισμούς καταστολής της αστικής τάξης, παίρνοντας δύναμη από την πίστη τους στο δίκιο του λαού, στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Έτσι, συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ, στις φυλακές της Αίγινας, ένα από τα κάτεργα που έχτισαν οι αστοί για να φυλακίζουν τα παιδιά της εργατικής τάξης, πιστεύοντας πως μπορεί να φυλακιστεί η κομμουνιστική συνείδηση. Αυτή, που αποτελεί το θεμέλιο της δύναμης και το μεγαλείο του ταξικού πολιτικού αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, αυτή που δημιούργησε το μεγαλείο της αλύγιστης στάσης ζωής στις φυλακές, στις εξορίες, στην εκτέλεση.

 

Αυτή η φυλακή της Αίγινας έχει και τη δική της ιδιαίτερη ιστορία, αφού δε χτίστηκε από την αρχή σαν φυλακή, αλλά σαν ορφανοτροφείο. Ήταν τον Ιούνη του 1828 που ξεκίνησε το χτίσιμο του «Καποδιστριακού ορφανοτροφείου» στην Αίγινα. Αλλά το ελληνικό αστικό κράτος πρωταρχικό του μέλημα έχει την ανάγκη να προστατέψει τo καπιταλιστικό σύστημα, την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, την εκμετάλλευση, τα κέρδη. Έτσι, το 1880 κλείνει το ορφανοτροφείο και το μετατρέπει σε κάτεργο: Μια «υψίστης ασφαλείας» φυλακή, που έγινε στη συνέχεια τόπος μαρτυρίου για κομμουνιστές και άλλους λαϊκούς αγωνιστές.

Η Αίγινα έγραψε τη δική της ιστορία στην πορεία της πάλης των κομμουνιστών, με τη φυλακή χτισμένη πάνω της. Στις ηρωικές σελίδες της ξεχωρίζει η απόδραση των οχτώ κομμουνιστών το 1934.

Ήταν 8 Μάη του 1934. Μετά από το πρωινό προσκλητήριο στην Αίγινα, φτάνει η εξής αναφορά στην Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά: «Οι βαρυποινίτες κομμουνισταί Δ. Σακαρέλλος, Ζ. Φλωράκος, Κ. Σαρίκας, Αβ. Δεβισόγλου, Ευ. Θωμάζης, Απ. Κλειδωνάρης, Μ. Δουλγέρης και Ν. Βαβούδης δραπέτευσαν διά της διατρήσεως υπονόμου. Ενεργούμε τα δέοντα άνευ αποτελέσματος μέχρι στιγμής».

Τότε ήταν μεγάλο το χτύπημα στους αστούς, γιατί έδειξε πως τα δεσμά στα κάστρα τους οι κομμουνιστές μπορούσαν να τα σπάσουν.

Αλλά στην ιστορία των φυλακών της Αίγινας καταγράφεται και η εκτέλεση των 17 στις απαρχές της κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης στη νεότερη Ελλάδα, του ένοπλου αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού. Το αδίστακτο αστικό καθεστώς κάνει τα πάντα για να υποτάξει το λαό, πασχίζοντας να τσακίσει τους ανυπότακτους στην ταξική σκλαβιά. Χρησιμοποιεί φυλακές, εξορίες, αλλά αυτά τα μέσα δεν του επαρκούν. Χρειάζεται το αίμα των δολοφονημένων πολιτικών κρατούμενων.

Έτσι, στις 19 Ιούνη 1947, το μοναρχοφασιστικό καθεστώς προχωράει στην πρώτη εκτέλεση αγωνιστών από τις φυλακές της Αίγινας, στο λιμάνι Τούρλος του νησιού. Εκτελέστηκαν οι: Αποστολάκης Νίκος, Αυγέρης Μήτσος, Βουτσινάς Κώστας, Γκινανιώτης Θανάσης, Γκίνης Δημήτρης, Δημητρακόπουλος Παναγιώτης, Καλογιάννης Κυριάκος, Κόλλιας Αλέκος, Κωτούλιας Κώστας, Λάτσος Συνοδινός, Μονέδας Μιχάλης, Μπουρδής Αντώνης, Ντάλιος Δημήτρης, Σιδέρης Θόδωρος, Τόλιας Παναγιώτης, Τριαντάφυλλου Θόδωρος, Χατζόπουλος Βαγγέλης.

Η απόφαση να εκτελεστούν όσοι αγωνιστές είχαν καταδικαστεί σε θάνατο δεν ήταν απόφαση της τελευταίας στιγμής. Είχε παρθεί πριν ένα χρόνο από την κυβέρνηση Σοφούλη. Στα πρακτικά της Βουλής της 5 Ιούλη 1946, σε ερώτηση βουλευτών για τις εκτελέσεις, υπάρχει η εξής απάντηση: «Ο πρόεδρος της κυβερνήσεως Σοφούλη είχε δηλώσει ότι θα εκτελεστούν όλαι αι καταδικαστικαί εις θάνατον αποφάσεις, που ανήρχοντο εις 160». Τόσες ήταν τότε.

Έτσι, ο «κεντρώος» πρωθυπουργός αποφάσισε να γίνουν οι εκτελέσεις. Και τις έκανε στη συνέχεια ο «δεξιός» Τσαλδάρης. Βεβαίως είναι γνωστό ότι στη διάρκεια του εμφυλίου τα δύο αυτά αστικά κόμματα έκαναν κυβερνητική συνεργασία μπροστά στο ένοπλο λαϊκό κίνημα.

Έχει λοιπόν αξία η μελέτη και η γνώση της ιστορίας των αστικών πολιτικών κομμάτων. Είναι χρήσιμη και για σήμερα, ανεξάρτητα αν οι συνθήκες δεν είναι ακριβώς οι ίδιες, γιατί η ιστορία τους δείχνει από τη μια τους ελιγμούς τους, από την άλλη δείχνει προπαντός την ενιαία ταξική στάση τους σε κάθε κρίσιμη στιγμή, όταν το καπιταλιστικό σύστημα που υπηρετούν αντιμετωπίζει κινδύνους.

Η ζωή στη φυλακή ήταν γεμάτη ηρωισμούς, αλλά ταυτόχρονα ήταν και σχολειό. Σχολειό οργάνωσης της καθημερινής ζωής μέσα στα κελιά, που αποτελούν ύμνο στη δύναμη της οργανωμένης πάλης, στην αντοχή που δίνει η πίστη στο δίκιο της εργατικής τάξης. Αλλά ήταν και σχολειό μόρφωσης.

Η μόρφωση για τους κομμουνιστές και τους άλλους πολιτικούς κρατούμενους ήταν πρώτιστο καθήκον. Το ρητό της φυλακής, «αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου και διάβαζε πολύ», αυτό φανερώνει.

Οι φυλακές της Αίγινας ήταν πρότυπο ως «μορφωτική εστία». Είχαν μορφωτική επιτροπή που καθοδηγούσε τη δουλειά. Διέθεταν μυστική βιβλιοθήκη, περιφρουρημένη από τα καρακόλια των φυλακών.

Ιδιαίτερη συμβολή είχε ο παιδαγωγός Μιχάλης Παπαμαύρος, ο οποίος είχε μεταφερθεί στην Αίγινα από τη Γυάρο το 1947. Έγραψε έξι βιβλία και ένα αλφαβητάριο για τους αγράμματους.

Μέσα στη φυλακή αναπτύχθηκε μια τεράστια πολιτιστική δραστηριότητα, με περιεχόμενο το λαϊκό πολιτισμό. Εκδηλώσεις πολιτιστικές, επετειακές, μνήμης, με χορωδία, απαγγελίες, θέατρο και αθλητικούς αγώνες. Ταυτόχρονα ο θεατρικός θίασος έπαιξε έργα της τότε περιόδου, αλλά και αρχαίες τραγωδίες.

Μετά από το 1945 υπήρχε μόνιμη σκηνή θεάτρου, επονομαζόμενη «Ηλέκτρα», και Λέσχη της ΕΠΟΝ, επονομαζόμενη «Σουκατζίδης».

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι.

Το Κόμμα μας άντεξε στην πορεία του χρόνου, παρά τις διώξεις, τις φυλακές και τις εξορίες, τις παρανομίες, τις δολοφονίες από κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς, τις εκτελέσεις μελών και στελεχών του, αλλά και τις προσπάθειες υπονόμευσης του χαρακτήρα του, της ίδιας της ύπαρξής του. Συνεχίζει να δρα όρθιο, ζωντανό, εκφράζοντας με τη στρατηγική του ό,τι πιο διαχρονικό και επίκαιρο δίνει η πορεία της Ιστορίας, της κοινωνικής εξέλιξης που είναι η προοπτική του κομμουνισμού.

Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι άλλοι αγωνιστές που πάλευαν μαζί με τους κομμουνιστές και έδειξαν απίστευτες αντοχές, δεν ήταν τίποτα υπεράνθρωποι. Η αφοσίωση στο επαναστατικό εργατικό κίνημα τους έκανε αλύγιστους απέναντι στον ταξικό εχθρό, δημιούργησε την ανεξάντλητη δύναμη να αντικρίζουν ήρεμοι το εκτελεστικό απόσπασμα των ταξικών αντιπάλων, γιατί η εκτέλεση, ο θάνατος της ζωής τους δεν μπορούσε να δολοφονήσει την πίστη και τη συνείδησή τους.

Η αφοσίωση στην εργατική τάξη, τη μόνη κοινωνική τάξη που μπορεί να κινήσει την πρόοδο της ανθρωπότητας κάνοντας το άλμα του περάσματος από την παλιά και ιστορικά ξεπερασμένη εκμεταλλευτική κοινωνία στη νέα, τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική, είναι αυτή που διαμόρφωσε χιλιάδες επώνυμους και ανώνυμους ήρωες.

Η ύπαρξη και η δράση του ΚΚΕ είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη της εργατικής τάξης. Από τη δική της ανεξάντλητη δύναμη αντλεί τη δική του ζωή και ύπαρξη. Και η εργατική τάξη υπάρχει και θα υπάρχει, γιατί η εργασία παράγει τον πλούτο.

Το ΚΚΕ άντεξε και αντέχει στην Ιστορία και θα συνεχίσει να δρα με την ίδια αταλάντευτη πίστη και στο μέλλον, γιατί διατηρεί τον ταξικό χαρακτήρα του, τις επαναστατικές αρχές του, στηριγμένο στο μαρξισμό - λενινισμό.

Αυτό το αναντικατάστατο όπλο μαζί με την ενότητα των γραμμών του, τη συνειδητή πειθαρχία των μελών και στελεχών του πάνω στο επαναστατικό Πρόγραμμά του, καθώς και οι αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του, το κάνουν να δρα αταλάντευτα, χωρίς όρια καθημερινά, μέσα στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Η πίστη και η συνείδηση ότι μπορούμε να καταργήσουμε την εκμετάλλευση καταργώντας την καπιταλιστική ιδιοκτησία ήταν, είναι και θα είναι ζωντανή για πάντα.

Αυτή είναι και η ελευθερία του κομμουνιστή. Η ελευθερία να αγωνίζεται για να ανατρέψει την ταξική σκλαβιά κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Κόμμα παντός καιρού λέμε. Από αυτό απορρέει και η δύναμη της αντοχής των κομμουνιστών. Δύναμη που αναδεικνύει τις αξίες του αγώνα, της ανιδιοτέλειας στην καθημερινή ακατάπαυστη προσφορά τους, με μόνο αντάλλαγμα τη δικαίωση της εκπλήρωσης του κομματικού επαναστατικού καθήκοντος.

Η ελευθερία του κομμουνιστή στον καπιταλισμό έχει άμεση σχέση με τη χειραφέτηση από την κυρίαρχη κοινωνική συνείδηση, από την αστική ιδεολογία και τη συνειδητή αποδοχή της αναγκαιότητας για την επαναστατική κατάργηση κάθε μορφής ταξικής εκμετάλλευσης. Πηγή του ηρωισμού του είναι η γνώση ότι η αστική τάξη είναι αχρείαστη στην κοινωνία, έχει γίνει παρασιτική. Ξέρουμε όμως ότι χωρίς επαναστατική πάλη δεν μπορεί να καταργηθεί, δεν μπορεί να της αφαιρεθεί η εξουσία και το κουμάντο στην οικονομία.

Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι άλλοι αγωνιστές που συμπορεύονταν με το ΚΚΕ, ως φυλακισμένοι, εξόριστοι, ισοβίτες, μελλοθάνατοι, ένιωθαν πραγματικά ελεύθεροι. Η επιλογή τους ν’ αντέξουν σε τέτοιες συνθήκες αντανακλούσε την περιφρόνηση των Σειρήνων του συστήματος που τους έδιναν υποσχέσεις για θέσεις και προνόμια, αν αποκήρυσσαν τις ιδέες και το Κόμμα τους.

Η απάντηση «δεν κάνω δήλωση», αυτή η αταλάντευτη στάση, έχει ανυπολόγιστη διαχρονική αξία στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση από την ταξική σκλαβιά.

Υπήρξαν βεβαίως και κάποιοι αγωνιστές που, ενώ άντεξαν στις δυσκολίες της παράνομης δουλειάς, της φυλακής, δεν έκαναν δήλωση ή άλλη υποχώρηση, τελικά εγκατέλειψαν τον οργανωμένο αγώνα κάτω από άλλες δυσκολίες, όπως η όποια κούραση ή απογοήτευση ένιωσαν, σε συνθήκες μακροχρόνιου αγώνα, χωρίς θεαματικά ή άμεσα αποτελέσματα. Το επισημαίνουμε χωρίς να απευθύνουμε κατηγόρια, αλλά ως εμπειρία, γιατί πρέπει να είμαστε ολόπλευρα προετοιμασμένοι σε κάποιες κρίσιμες ή δύσκολες και σύνθετες στιγμές και για τέτοια φαινόμενα.

Κάποιοι δε από αυτούς πέρασαν και με την αστική τάξη, προσφέροντάς της υπηρεσίες υπονόμευσης του κομμουνιστικού κινήματος, με καλέσματα αποστράτευσης από την πάλη για την εργατική εξουσία, έχοντας οι ίδιοι φιλολαϊκή τάχα συμβολή από θέσεις και σε αστικές κυβερνήσεις, στηρίζοντας έτσι το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτοί κατάντησαν ναυάγια της ταξικής πάλης.

Συντρόφισσες και σύντροφοι.

Οι σύγχρονες συνθήκες μπορεί να μη μοιάζουν με αυτές που ιστορικά έδωσαν πράξεις ηρωισμού των κομμουνιστών, όπως, π.χ., τα βασανιστήρια για να προδώσουν τους συντρόφους τους ή να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας και στάθηκαν όρθιοι ακόμη και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αλλά κάθε εποχή έχει το δικό της ηρωισμό.

Η ταξική πάλη δεν είναι «δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα», αλλά με «αγκάθια» που τον περπατάς αναγκαστικά ξυπόλυτος. Και έτσι θα ’ναι ως την τελική νίκη της κοινωνικής απελευθέρωσης από την ταξική εκμετάλλευση.

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, οι κομμουνιστές, οι φίλοι και οι οπαδοί του ΚΚΕ, βρίσκονται μπροστά σε προκλήσεις που απαιτούν ένταση των προσπαθειών για την ολόπλευρη ανάπτυξη του Κόμματος και του εργατικού, λαϊκού κινήματος.

Το καθήκον του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι να προετοιμάζει τον υποκειμενικό παράγοντα της επανάστασης, δηλαδή να δρα για τη συγκέντρωση των δυνάμεων της επανάστασης σε συνθήκες μη επαναστατικές. Είναι ένα αφάνταστα πιο σύνθετο καθήκον απ’ ό,τι στις αρχές του 20ού αιώνα.

Η αντεπανάσταση, η προσωρινή ήττα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος έχει πολλαπλασιάσει τις δυσκολίες απέναντι σ’ έναν αντίπαλο που μοιάζει ανίκητος, αλλά δεν είναι. Σήμερα η προοπτική του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, και λόγω της αντεπανάστασης, δεν είναι άμεσα ορατή.

Έχουμε επίσης καθημερινά μπροστά μας νέες δυσκολίες, σύγχρονα προβλήματα, που πρόεκυψαν μετά από την εκδήλωση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και την απότομη επιδείνωση των συνθηκών ζωής των εργαζομένων, που σπρώχνει σε μια τάση ατομικής προσαρμογής σε αυτές τις δυσμενείς συνθήκες.

Χρειάζεται να σπάμε τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, τη λογική της ανάθεσης σε κόμματα του κατεστημένου να κυβερνήσουν για να λύσουν λαϊκά προβλήματα, σε συνθήκες μείωσης των απαιτήσεων για την ικανοποίηση των αναγκών των εργατικών, των λαϊκών οικογενειών, που δημιουργούν ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες τραβήγματος μαζών στην ταξική πάλη.

Σήμερα οι κομμουνιστές βρίσκονται αντιμέτωποι μ’ ένα πέλαγος απογοήτευσης πλατιών λαϊκών στρωμάτων και ιδεολογικής σύγχυσης, που μεγαλώνει αφάνταστα τις δυσκολίες στη δράση. Παράλληλα, υπάρχουν όλες οι δυσκολίες που γεννιούνται από την καπιταλιστική κρίση, όπως η ανεργία, η ακρίβεια, η φτώχεια, η εξαθλίωση, το μέλλον των παιδιών και πολλά άλλα.

Όλ’ αυτά απαιτούν μια πολύ πιο σύνθετη ιδεολογικοπολιτική δουλειά με μεγάλη επιμονή και υπομονή, αφού έχουμε συνθήκες υποχώρησης. Επίσης η δράση δε φέρνει πάντα άμεσα ορατά αποτελέσματα. Δε μας απογοητεύουν οι δυσκολίες, μας ατσαλώνουν. Η σπορά μένει και θα καρπίσει.

Ας σκεφτούμε: Τι είναι τελικά η προσφορά στο επαναστατικό κίνημα; Η λέξη, από μόνη της, δεν αναδεικνύει την άλλη πλευρά, η ουσία της οποίας βρίσκεται στο γεγονός ότι πολλά «παίρνει» ο καθένας μας από το ΚΚΕ. Παίρνει την ανάπτυξη της προσωπικότητας, που τροφοδοτείται από το όραμα μιας άλλης κοινωνίας και τη συλλογική δράση για την πραγματοποίησή του. Αλλά γεμίζει και από την ικανοποίηση της κομμουνιστικής δράσης, που ανοίγει το δρόμο για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Σε αυτόν το δρόμο κατακτάμε και την προσωπική μας ευτυχία.

Σήμερα υπάρχουν οι υλικές προϋποθέσεις στην Ελλάδα που μπορούν να διασφαλίσουν ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, τον ελπιδοφόρο δρόμο της σοσιαλιστικής οικονομίας. Αυτή είναι η πολιτική πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ, που απαντά και στο σήμερα και στο αύριο του λαού και της χώρας.

Απαντά στις αγωνίες, στα βάσανα του εργάτη που δίνει μάχη για το μεροκάματο, του αυτοαπασχολούμενου που παλεύει με τα χρέη και το λουκέτο, του αγρότη που ξεκληρίζεται, που τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει τις παραδοσιακές καλλιέργειες και να στραφεί σε καινούργιες, πιο δυναμικές όπως του έλεγαν, αλλά ούτε αυτές τον έσωσαν.

Όλοι αυτοί στον κοινό αγώνα της κοινωνικής συμμαχίας, γιατί κοινός είναι ο εχθρός, το σύστημα, ο καπιταλισμός, τα μονοπώλια.

Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της πρέπει να επιλέξουν αυτόν το δρόμο ανάπτυξης που μπορεί να αξιοποιήσει τις μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, με την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, τον κεντρικό σχεδιασμό, τον εργατικό έλεγχο, την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, με την κατάκτηση της εργατικής, λαϊκής εξουσίας.

Ο δρόμος που ο λαός θα γίνει αφέντης στον τόπο του είναι ο δρόμος της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, του κεφαλαίου. Εδώ και τώρα μπορεί και πρέπει να οργανωθεί η αντεπίθεση κάτω από τη σημαία των λαϊκών αναγκών.

Είναι ο δρόμος που ο ίδιος ο λαός, με μπροστάρη το ΚΚΕ, θα αποφασίσει και θα τον επιβάλει. Ο ίδιος ο λαός είναι εκείνος που θα αποφασίσει να επιβάλει με τον αγώνα του την αλλαγή τάξης στην εξουσία και όχι την εναλλαγή κομμάτων στη διακυβέρνηση, χωρίς να χρειάζεται η οικονομική κυριαρχία, επομένως και η εξουσία των καπιταλιστών.

Είναι ώρα, το σύνθημα «χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη, μπορείς χωρίς αφεντικά» να γίνει υπόθεση εκατομμυρίων εργαζομένων, να κερδίσει την καρδιά και τη συνείδηση του λαού.

Συντρόφισσες και σύντροφοι.

Το ΚΚΕ δρα ώστε να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Δουλεύουμε καθημερινά για τον απεγκλωβισμό, τη χειραφέτηση από την αστική πολιτική, την απόσπαση από τα άλλα κόμματα εργατών και εργατριών, αλλά και δυνάμεων από τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, την οργάνωσή τους στο ταξικό κίνημα, τη σύνδεση αυτής της δουλειάς με το μπόλιασμα του εργατικού, του λαϊκού κινήματος με αντιμονοπωλιακούς, αντικαπιταλιστικούς στόχους.

Δουλεύουμε για την οργάνωση της λαϊκής συμμαχίας που θα συγκρούεται με τον ταξικό αντίπαλο ως την ανατροπή του.

Σήμερα στο κίνημα, προκειμένου να έχει αποτελέσματα χρειάζεται να υπάρχει ξεκάθαρη αντίληψη για την αιτία των προβλημάτων, για τους υπαίτιους, τον πραγματικό αντίπαλο, που δεν είναι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά το κεφάλαιο, η εξουσία του, οι έξωθεν της χώρας σύμμαχοί τους, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ.

Σήμερα χρειάζεται ένα κίνημα ικανό να απαντήσει στην ολομέτωπη και γενικευμένη επίθεση, ικανό να παλεύει με γραμμή πάλης και συμμαχιών που δε θα περιορίζεται μόνο στην αντιμετώπιση των συνεπειών, αλλά θα ανοίγει την προοπτική για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης, πράγμα που προϋποθέτει γραμμή ρήξης και ανατροπής με τα μονοπώλια, τα κόμματα και τους μηχανισμούς που τα υπηρετούν, σε ρότα για άλλη εξουσία.

Μόνο ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να βάλει φραγμούς, εμπόδια στην αντεργατική αντιλαϊκή πολιτική και κάτω από προϋποθέσεις να έχει και κάποιες κατακτήσεις.

Δουλεύουμε ώστε οι εργαζόμενοι να παίρνουν ενεργό μέρος στην οργάνωση των αγώνων, οι ίδιοι να επιλέγουν τις κατάλληλες μορφές πάλης με γενικές συνελεύσεις στους τόπους δουλειάς, με τη ζωντανή δράση των συνδικάτων. Οι ίδιοι ν’ αποφασίζουν μ’ ευθύνη και όχι να αναθέτουν στους επάνω.

Δρούμε –και πρέπει ακόμη πιο αποτελεσματικά– για να ανοίγεται δρόμος χειραφέτησης της εργατικής τάξης, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων από την αστική πολιτική και κάθε πολιτική που εξαρτά τη θέση τους από την κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας.

Κινητήρια δύναμη συσπείρωσης και πάλης δεν αποτελούν από μόνα τους τα λαϊκά προβλήματα, όσο οξυμμένα κι αν είναι. Είναι βάση που αποκτά δυναμική και φέρνει αποτελέσματα μόνο όταν μετασχηματίζεται σε επεξεργασμένη σε κάθε φάση στρατηγική συσπείρωσης και ρήξης, αλλά ενάντια στην αστική τάξη, την εξουσία της, την καπιταλιστική ιδιοκτησία.

Η αστική τάξη δε θα μπορούσε από μόνη της να αντιμετωπίζει την εργατική τάξη και τους συμμάχους της χωρίς τη δύναμη που της δίνει ο επικίνδυνος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας, του ρεφορμισμού και του οπορτουνισμού.

Για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ υπηρέτησε την αστική τάξη και το πολιτικό της σύστημα, τον καπιταλισμό, προβάλλοντας τις υπαρκτές, αλλά δευτερεύουσες διαφορές του με τη ΝΔ. Άλλωστε μετά συγκυβέρνησαν.

Τώρα, το ίδιο κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνθήκες παγκόσμιας αντεπανάστασης. Έγινε πολύτιμο εργαλείο του συστήματος, ακριβώς γιατί εμφανίστηκε ως η απατηλή εναλλακτική, εύκολη και μάλιστα αριστερή λύση. Με πρόσχημα την «Αριστερά», διαβρώνει και φθείρει συνειδήσεις.

Η ζημιά που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο το τσάκισμα του λαϊκού εισοδήματος. Είναι πολύπλευρα διαλυτική, γιατί επιχειρεί να ανακόψει τις ριζοσπαστικές διαθέσεις, ώστε να μην τολμήσει ο λαός καν να διανοηθεί ότι μπορεί να έχει ένα μέλλον έξω από τα σημερινά τείχη, με τον ίδιο στην εξουσία.

Οι εργαζόμενοι, με τη δική μας βεβαίως δράση, πρέπει να ακολουθήσουν το δρόμο της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος που σήμερα βρίσκεται σε πολύ άσχημη κατάσταση, μ’ ευθύνη των συνδικαλιστικών ηγεσιών τόσο του παλιού γνωστού κυβερνητικού συνδικαλισμού, των συνδικαλιστών της εργοδοσίας, αλλά και του νέου κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού που οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει το λαϊκό κίνημα χειροκροτητή της κυβέρνησης και γενικότερα της εναλλαγής των κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης.

Ανασύνταξη του κινήματος σημαίνει επίσης δράση για την ένταξη στους φορείς του ολοένα και περισσότερων εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, γυναικών από τα λαϊκά στρώματα, νέων, σε συνδυασμό βεβαίως με την υιοθέτηση πλαισίου και στόχων πάλης ενάντια στα μονοπώλια, στο κεφάλαιο. Δράση για συμμετοχή στην ταξική πάλη ολοένα και μεγαλύτερων τμημάτων της εργατικής τάξης, τράβηγμα σε κοινή δράση με πρωτοπόρα τμήματα των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, αλλά και των γυναικών και της νεολαίας των λαϊκών στρωμάτων.

Ταυτόχρονα, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται στην ευρύτερη περιοχή μας. Γίνεται πιο ορατός ο κίνδυνος ενός γενικευμένου πολέμου, ενώ η αστική τάξη στην Ελλάδα επιδιώκει τη γεωστρατηγική αναβάθμισή της, γι’ αυτό και όλο και πιο επικίνδυνα εμπλέκεται στις αντιθέσεις της περιοχής. Τι δείχνει η πείρα των 100 χρόνων του ΚΚΕ;

Ότι τα συμφέροντα της αστικής τάξης και της εργατικής τάξης, τα συμφέροντα των λαών και των καπιταλιστών, δε συναντιούνται πουθενά, ούτε στον αντιφασιστικό, ούτε στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο. Τον Μεταξά τον στήριξαν όλα τα αστικά κόμματα.

Στην Ελλάδα, στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο ηγήθηκε η εργατική τάξη με καθοδηγητή το Κόμμα της, το ΚΚΕ, με τους συμμάχους της. Αυτό το γεγονός έβαζε τη σφραγίδα του και στη μεταπελευθερωτική πορεία της Ελλάδας. Είναι γνωστό ότι ένα τμήμα των αστών πήγε στη Μέση Ανατολή με τους Άγγλους, ένα άλλο συνεργάστηκε με τους Γερμανούς στην Ελλάδα κι ένα τρίτο έμεινε σχεδόν αμέτοχο.

Ο λαός λοιπόν δεν μπορεί και δεν πρέπει να εμπιστευτεί την αστική τάξη ότι θα εξασφαλίσει την εδαφική ακεραιότητα σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όταν μάλιστα, όπως έδειξε και η πείρα της Ελλάδας, είτε υπηρέτησε τον ιμπεριαλιστή κατακτητή είτε εγκατέλειψε τον απελευθερωτικό αγώνα ακολουθώντας τον αντίπαλο στους κατακτητές ιμπεριαλιστή, ενώ στο τέλος του πολέμου ενιαία η αστική τάξη χτύπησε με τα όπλα τον απελευθερωτή λαό και το κίνημά του, ιδιαίτερα την πρωτοπορία της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ.

Η πάλη για την απελευθέρωση από την ιμπεριαλιστική κατοχή, η πάλη κατά του πολέμου δεν είναι γενικά ένας εθνικός αγώνας. Υπάρχει σύμπλεξη του εθνικοαπελευθερωτικού με το ταξικό ζήτημα, γι’ αυτό και υπερέχει ο ταξικός αγώνας. Αυτό αναδείχτηκε πεντακάθαρα –ότι δηλαδή ο αγώνας δεν είναι κοινός, εθνικός– από τις εξελίξεις του Δεκέμβρη του ’44, που ήταν ανοιχτά στο προσκήνιο αυτό που απασχολούσε και τους αστούς και το λαό και στην περίοδο του πολέμου, το ζήτημα της εξουσίας. Γι’ αυτό οι αστοί χτύπησαν με τα όπλα το κίνημα, αλλά και αργότερα βεβαίως με τον εμφύλιο ταξικό πόλεμο του ’46-’49.

Στο ενδεχόμενο λοιπόν συμμετοχής της Ελλάδας, επιτιθέμενης ή αμυνόμενης, σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να ξανασκεφτούμε: Όχι αν χρειάζονται θυσίες για την εδαφική ακεραιότητα, κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, αλλά με ποια πλευρά θα πρέπει να είναι καθένας από τους ανθρώπους του μόχθου: Με το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές συμμάχους του ή με την εργατική τάξη, το δικό της κίνημα, τη δική της προοπτική; Με τη σημαία των λαών ή με τη σημαία των αστών, είτε είναι αμυνόμενοι είτε επιτιθέμενοι; Η δική μας απάντηση είναι καθαρή: Με τη σημαία των λαών κατά των ιμπεριαλιστών, με τη σημαία της εργατικής τάξης και του επαναστατικού κινήματός της.

Η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, από τώρα, μέσα από τους αγώνες πρέπει να προετοιμάζουν και να προετοιμάζονται μπροστά σε κάθε ενδεχόμενο, για την προοπτική της εργατικής, λαϊκής εξουσίας. Και χρειάζεται γι’ αυτό ένα πανίσχυρο ΚΚΕ, στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στις λαϊκές γειτονιές, παντού όπου ζουν και δουλεύουν οι άνθρωποι του μόχθου.

Σε αυτό το καθήκον καλούμαστε να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, καθένας από το δικό του μετερίζι. Τιμώντας και έχοντας παρακαταθήκη τη ζωή, τη δράση και τη θυσία των ηρώων των φυλακών της Αίγινας, όλων των αλύγιστων της ταξικής πάλης που μας δίδαξαν την αξία να είσαι κομμουνιστής, κομμουνίστρια. Να παλεύεις για το υπέρτατο ιδανικό σε αυτήν τη ζωή, για το πέρασμα από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας, στην αταξική κοινωνία.

 

   

* Ομιλία του Στέφανου Λουκά, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ, αρχισυντάκτη του Ριζοσπάστη, στην εκδήλωση της ΚΟ Πειραιά, στις 28 Ιούνη 2015.